21 aug | 2018
Lees de nieuwste blogs & artikelen van Singlecoaching en blijf op de hoogte van ons aanbod
Meld je aan voor de nieuwsbrief en je krijgt regelmatig de nieuwste tips, blogs en artikelen over liefde, daten en relaties in je mailbox.
21 aug | 2018
Wat is verlatingsangst? Wat zijn de symptomen en hoe zorg je dat je er minder last van hebt? We leggen hier uit waar verlatingsangst vandaan komt en hoe je het bij jezelf en anderen herkent. Ook geven we praktische tips over wat je kunt doen om het hanteerbaar te maken. Zo kun je als single zorgen dat het je minder belemmert bij het krijgen van een relatie. En zorg je dat als je eenmaal in die relatie zit, deze ook goed blijft!
Misschien herken je het: je hebt net iemand ontmoet en vindt hem of haar meteen geweldig. Maar in plaats van dat je ervan geniet, ben je constant onzeker. Je checkt de hele tijd je app, je twijfelt constant of je wel leuk genoeg bent en je wilt dolgraag bevestiging. En als het je lukt die relatie vast te houden, ben je enorm bang dat de ander je verlaat. In plaats van je gelukkig te voelen, voel je je steeds gestrest. Tijd om je verlatingsangst te overwinnen!
Je leest hier alle antwoorden op de vragen die singles ons stellen als het gaat om verlatingsangst:
Verlatingsangst is eigenlijk precies wat het woord zegt: je bent bang om verlaten te worden. Omdat in relaties je dieperliggende angst is om afgewezen te worden en alleen te zijn, doe jij alles om een relatie te behouden. Ook als dat ten koste gaat van jezelf. Dit wordt ook wel een angstige hechtingsstijl genoemd. Om de ander bij je te houden, gebruik je allerlei “strategieën” die niet effectief zijn. Dat is niet alleen onprettig voor jezelf, maar ook voor je (potentiële) partner!
Als je verlatingsangst hebt en je bent single, voel je je vaak erg ellendig en alleen. Je denkt immers dat je pas gelukkig kan zijn als jij een relatie hebt. Daardoor hecht je je vaak heel snel als je eenmaal iemand hebt ontmoet. Ook als het iemand betreft die niet bij je past of niet goed voor je is.
Zit je eenmaal in een (beginnende) relatie, dan voel je je vaak onzeker en ben je voortdurend aan het vechten om de relatie te behouden. Dat resulteert bijvoorbeeld in je te veel aanpassen en niet goed je eigen grenzen aangeven. Of juist in conflicten aangaan, de ander claimen of controleren, of te lang bij iemand blijven die niet bij je past. In plaats van je gelukkig te voelen in een relatie, voel je je regelmatig ongelukkig, onzeker en angstig. En met je onzekere en claimende gedrag vergroot je ook de kans dat je de ander afstoot. Dat er uiteindelijk dus precies gebeurt waar je bang voor bent. Voor je het weet ben je weer alleen!
” Toen ik Jorn leerde kennen voelde ik me de eerste paar dates heel vrij en onafhankelijk. Maar toen ik hem eenmaal leuker begon te vinden, veranderde dat. Ik begon me steeds meer zorgen te maken of hij mij wel aantrekkelijk en interessant genoeg vond. Daardoor ging ik me steeds onzekerder gedragen. Ik checkte voortdurend mijn telefoon en begon elke app te analyseren op wat hij voor me voelde. En als ik hem zag gedroeg ik me verkrampt. Toen hij wat afstand begon te nemen heb ik op vrij dramatische wijze laten weten wat ik daarvan vond, waardoor hij erg schrok. Helaas heeft de prille relatie mijn gedrag niet overleefd…”
– Eva
Verlatingsangst uit zich op allerlei manieren in een (beginnende) relatie. Hieronder noemen we een aantal symptomen die we vaak in de praktijk tegenkomen. Kijk eens eerlijk welke je bij jezelf herkent.
Ontdek of jij bij het daten of in een relatie last hebt verlatingsangst of bindingsangst.
” Ik ben iemand die er helemaal voor gaat als ik iemand leuk vind. Ik ben op slag verliefd en doe meteen alles voor mijn nieuwe liefde. Ik verwacht dat ook van de ander. Als het goed zit, waarom dan nog wachten met grote stappen? Mijn exen vonden vaak dat ik veel te snel ging en claimend gedrag liet zien. Ik moet ook wel toegeven dat ik vaak jaloers was, en soms wel eiste dat de ander mij liet zien dat ik op nummer één stond. Ik begin wel in te zien dat ik zelf misschien ook wat moet veranderen in mijn gedrag om een leuke relatie te krijgen en ook te houden.”
– Mark
Mensen met verlatingsangst hebben vaak de neiging het zichzelf erg kwalijk te nemen dat ze zo reageren. Ze willen niet zo zijn en zich niet zo voelen, maar het lijkt alsof ze zichzelf niet in de hand hebben. Voor een deel klopt dit: verlatingsangst komt namelijk vaak voort uit ervaringen in de (vroege) jeugd.
Als je je als kind onveilig hebt gevoeld, kun je een angstige hechtingsstijl ontwikkelen. Deze angstige stijl en bijbehorende emoties liggen vaak goed verborgen in het onderbewuste. Als je geen liefdesrelatie aangaat of hebt, is er niets aan de hand. Zodra je gaat daten en/of een relatie krijgt, wordt de verlatingsangst echter getriggerd. De nabijheid van een geliefde roept als het ware “oude angstgevoelens” op uit je (vroege) jeugd. Daardoor voel je je alsof je weinig controle hebt en volledig in beslag genomen wordt door je gevoel: angst en onzekerheid!
Verlatingsangst is een belangrijk kenmerk van wat ze in de psychologie een angstige, ambivalente of gepreoccupeerde hechtingsstijl noemen. (Dit moet niet verward worden met een hechtingsstoornis, die is ernstiger en lastiger aan te pakken!) Een angstige hechtingsstijl kan bijvoorbeeld ontstaan doordat ouders ten tijde van de opvoeding veel problemen hadden. Denk aan een situatie waarin moeder depressief is, of vader aan de drank is. Maar ook minder heftige situaties kunnen al verlatingsangst veroorzaken. Denk aan een vader die door omstandigheden een tijd lang weinig aandacht geeft of een ziekenhuisopname van de moeder.
Als ouders op het ene moment wel aandacht voor hun kind en zijn/haar emoties hadden, maar het andere moment niet, voelt het kind zich vaak onveilig en onzeker. De ouders kunnen immers elke moment geen aandacht meer hebben of weg zijn! Het kind ontwikkelt een strategie die erop gericht is om de ander bij zich te houden: huilen, claimen en bevestiging zoeken. Of juist aanpassen en het zoete lieve kind zijn. Onderliggend ontwikkelt het kind een overtuiging van “niet goed genoeg” zijn, en angst voor afwijzing en verlating.
Wat je vroeger (onbewust) hebt geleerd over relaties, kan later in volwassen relaties weer terugkomen. In feite wordt dat oude gevoel van “niet goed genoeg zijn” of “de ander kan opeens weg zijn” weer getriggerd. Oude angsten kunnen ineens weer opspelen als je partner je niet genoeg bevestiging geeft of afstand neemt. En zeker als je iemand treft die juist bindingsangst heeft, wordt je verlatingsangst nog meer getriggerd. En voor je het weet heb je de poppen aan het dansen.
” In relaties ben ik vaak heel onzeker. Mijn laatste partner, Bas, was vrij vaak weg. Ik was voortdurend bang dat hij vrouwen tegen zou komen die aantrekkelijker en spannender waren dan ik. Ik was geneigd hem te controleren en vroeg voortdurend bevestiging. Hij werd daar stapelgek van. Achteraf snap ik wel waar het vandaan komt. Ik had een vader die vaak van huis was. Zijn relatie met mijn moeder was niet goed, maar als kind dacht ik vaak dat dat aan mij lag. Hij is er uiteindelijk met een andere vrouw vandoor gegaan. Het verdriet van mijn moeder heb ik van dichtbij meegemaakt. Ik heb die angst om verlaten te worden zeker meegenomen vanuit vroeger.”
– Marieke
Ook andere onveilige ervaringen kunnen verlatingsangst veroorzaken: (lange) ziekenhuisopnames, het overlijden van een ouder, gepest worden, het plotseling verlaten worden door een partner, etc. Het is handig om te weten waar het vandaan komt, maar veel belangrijker is: hoe kom je er vanaf!
Ontdek of jij bij het daten of in een relatie last hebt verlatingsangst of bindingsangst.
Uit onderzoek is gebleken dat een onveilige angstige hechtingsstijl niet onveranderbaar is. En dat verlatingsangst te overwinnen is. Waaruit bestaat de oplossing? We noemen een aantal belangrijke sleutels.
Allereerst is belangrijk om je eigen symptomen te herkennen. Hoe voel je je, wat denk je en hoe gedraag jij je als je last hebt van verlatingsangst? En waardoor word je getriggerd in je verlatingsangst? Welk gedrag van je date of partner gaat bijvoorbeeld vooraf aan jouw verlatingsangst?
Weet dat het gedrag van de ander slechts een trigger is. Jij bent zelf verantwoordelijk om je verlatingsangst op te lossen. Stop met de ander de schuld te geven en ga er zelf wat aan doen!
Misschien voel je je in het algemeen best tevreden over jezelf. Zoals we gezien hebben ligt er echter vaak een onderliggende overtuiging van “niet de moeite waard zijn” ten grondslag aan verlatingsangst. Vooral als het gaat om een liefdesrelatie. Een liefdesrelatie kan deze overtuiging en de bijbehorende gevoelens van onzekerheid opeens aanwakkeren. Werk aan je zelfcompassie en zelfwaardering zodat je minder afhankelijk van de bevestiging van de ander wordt en meer (zelf)vertrouwen voelt in de relatie.
Vaak hebben we de neiging om gevoelens van angst, jaloezie of onzekerheid uit de weg te gaan. Je doet hard je best het vervelende gevoel te negeren. Of je wilt het meteen oplossen, door bijvoorbeeld je partner om bevestiging te gaan vragen. Het werkt echter een stuk krachtiger als je het gevoel van angst durft toe te laten. Door de angst en onzekerheid te doorvoelen verwerk je deze stap voor stap. Als je zelf met deze angst kan dealen en deze niet direct omzet naar gedrag zoals bevestiging vragen of claimen, voel je je tevens een stuk beter en onafhankelijker in een relatie.
Een belangrijke sleutel richting de oplossing is om te communiceren in je relatie over hoe je je voelt. Ook als die relatie nog in de beginfase zit! Ga niet elk uur om bevestiging vragen, maar praat wel overkoepelend over je angst, je wensen en behoeften. En doe dat vooral op een open, niet-aanvallende en respectvolle manier. Houd het bij jezelf. Geweldloze communicatie is hiervoor een heel goede methode. Als je als partners op de hoogte bent van elkaars wensen, verlangen en pijnpunten, kun je je veel sneller veilig voelen in een relatie.
” Vroeger voelde ik me vaak erg tekort gedaan als mijn nieuwe vriend te weinig tijd voor mij had. Als hij ging stappen met vrienden was ik stikjaloers, maar zei ik niets. Hij merkte natuurlijk dat er iets was. Na het een paar keer opgekropt te hebben, gooide ik uiteindelijk alles eruit. Maar dat was dan met zo’n felheid dat ik hem alleen maar afschrok en we regelmatig conflicten kregen.
Ik heb geleerd om te kijken wat er onder die boosheid zit. Nu weet ik dat ik me onzeker voel. Ik probeer daar zelf iets aan te doen, maar kan het ook bespreekbaar maken bij mijn huidige vriend. Omdat we er rustig over kunnen praten, is er veel meer wederzijds begrip. Ik voel me vaak al zo opgelucht dat ik het niet meer erg vind als hij weggaat met anderen. En ik moet zeggen, het is ook erg prettig dat mijn vriend er rekening mee houdt. Hij stelt mij gerust door regelmatig even te appen als hij op stap is, erg lief.”
– Michael
Het is niet altijd even gemakkelijk om verlatingsangst helemaal in je eentje te overwinnen. Maar met professionele hulp is dat zeker wel mogelijk. Schroom dus niet om begeleiding te zoeken. Wij zijn gespecialiseerd in begeleiding bij het overwinnen van verlatingsangst bij het aangaan van relaties. Hiervoor hebben wij het coachingsprogramma “Laat de liefde werken” ontwikkeld. Via dit programma hebben al vele singles hun verlatingsangst overwonnen: zij zitten nu in liefdevolle relaxte relatie.
Ben jij succesvol in je werk, heb je een rijk sociaal leven en doe je leuke dingen? Maar mis je nog die leuke relatie? Dan is ons coachingsprogramma “Laat de liefde werken” iets voor jou. Ons programma bewijst al jaren dat je wel degelijk invloed kunt hebben op je eigen liefdesleven. De singles die ons programma volgden wilden allemaal een relatie met iemand die écht bij ze past, zonder gedoe en getwijfel. Een relatie waarin ze zichzelf kunnen zijn en ze echte liefde ervaren. En dat is ze gelukt. Heb jij ook helemaal genoeg van alle dating- en relatiegedoe en ben je gemotiveerd om aan jezelf te werken? Kom dan ook eens met ons praten! Benieuwd?
Geef hier ook je reactie of lees bestaande reacties
Alle reacties (26)
Hallo, mijn naam is Bas, ben 44 jaar en herken me echt heel erg in dit verhaal. Het is gewoon zo verdomd zwaar. Nog nooit een langdurige relatie kunnen onderhouden, maar al wel heel vaak heel veel liefdesverdriet over wat voor mijn gevoel de wereld betekende. Ik ben me bewust van mijn angstige hechtingsstijl, bewust van mijn verlatingsangst. Steeds trek ik mensen aan met ook een rugzakje, dan kan ik gelijk als “redder” een relatie inspringen. Nou ja, relatie. Ik ben vaak al hevig verliefd na de eerste ontmoeting. Daarna komt de aandacht, de lieve woordjes, het lieverd, schatje, mop. Woorden die voor mij veel groter zijn dan ze voor een ander zouden kunnen zijn. Iemand die aanbied om voor je te komen zorgen als je ziek bent. Super lief maar raakt enorm. Helaas val ik altijd op emotioneel onbereikbare vrouwen. BV net in een scheiding, net in therapie, problemen met de gezondheid etc. En dan stort ik me in een gevoel…. Het betekend de wereld voor me, maar raak ook in paniek, steeds naar mn telefoon kijken of ze appt, want dat deed ze d eerste week wel, elke ochtend als ik wakker werd stond er iets liefs. Dat voedde mijn verlangen zo erg. Maar gaande weg gaf ze aan dat het benauwde waardoor ik deze keer zelf afstand heb genomen. Alles geblokkeerd zodat ik mezelf niet steeds kan kwellen en ook mijn dansles afgekapt, want ze is mn danspartner. Het voelt heel gemeen naar haar toe terwijl ze steeds aangaf geen relatie te willen. Echter belande we wel steeds zoenend op de bank, knuffelend bij elkaar, dagjes weg. Uitgenodigd op de verjaardag van haar zoon. En dit alles in een maand tijd. Het verhaal is volgens mij erg onsamenhangend, maar ik moet het gewoon een beetje van me afschrijven. Ergens ben ik boos op haar, zij gaat door, wil lekker vrijgezel zijn. Ik loop nu vast. Als ik probeer rationeel te denken vind ik altijd wel iets dat duidelijk een signaal is dat wij niet matchen, maar wat ze me bood was zo fijn en verlang ik zo naar. Kijk ik rationeel dan moet ik eerlijk zijn dat ik als eeuwige vrijgezel moeilijk een relatie zou kunnen beginnen met iemand die al 3 kinderen heeft, iemand die op heel veel vlakken echt andere interesses heeft en ook echt anders in het leven staat dan ik. Maar het was zo fijn. En nu, nu verzuipen in liefdesverdriet dat zo enorm intens aanvoelt, zo alles verdrijvend is dat het ten koste gaat van mijn werk, gezondheid en zelfvertrouwen. Ik baal er onderhand van, vraag me echt af of ik ooit echt gelukkig kan zijn met een partner, al kan ik heel goed alleen zijn.
Hey Bas.
Bedankt voor je openheid. Ik voel je angst, snap m helemaal. Heb veel gehad aan het boek ‘verslaafd aan liefde’ Prachtig boek. Keer op keer alsof de schrijver me compleet kende. Misschien iets voor jou. Ik wens je veel zelfliefde.
Ik zit met een situatie waar ik me niet echt raad mee weet. Ook ik herken mij heel erg in het stukje verlatingsangst. Ik ben 8 weken geleden begonnen met het daten van een single moeder, de eerste 2 weken waren heel intens, we hebben 6 dates gehad en hadden allebei het gevoel dat ‘dit m wel eens kon zijn’. Alles verliep natuurlijk en vanzelf en er was meteen veiligheid en vertrouwen. Na 2 weken tijdens een date kwam ze tot de conclusie dat het allemaal wel heel veel was. Ze kwam uit een lange relatie waarin haar behoeftes niet werden voldaan en leerde eigenlijk net weer op zichzelf te staan mnt nieuw (tijdelijk) huis, nieuw werk, 50/50 regeling met ex en een onverwerkt trauma uit het verleden. Kortom ze wou ruimte en was niet toe aan een relatie. Paar dagen geen contact gehad en toen begon het weer en met een halve week hadden we een “vriendschappelijke” afspraak waar toch wel weer naar voren kwam dat ze langzaam aan wou proberen. Vanaf die tijd verliep het contact oké maar wel wat afstandelijker, ze liet minder berichten achter en er zat langer tussen jn het begin was het geen probleem aangezien zij ook regelmatig met een voorstel kwam om af te spreken.. toen werd ze ziek, dit hield een week of 3 aan en het contact werd soms wat afstandelijker. Ik had nog wel het idee dst het ergens naartoe ging totdat ze een heel druk weekend had met allerlei verplichtingen waarin we nauwelijks contact hadden gehad. Na dit weekend merkte ik dat er wat was veranderd jn het contact, het was wat zakelijker geworden. Het was, ook de weken ervoor, soms lastig om over gevoel te praten wat ze op het moment voelde. Er was geen pijl op te trekken soms. We zouden aan het einde van de week weer een date hebben en toen ik ernaar vroeg zij ze dat ze in eerste instantie wel zin Hhad mar dat ze met studie, werk, huis nog zover achter liep dat ze er onrustig van werd en dat het afgelopen weekend maar weer de bevestiging heeft gegeven dat ze niet klaar is voor een relatie, ze ervaarde een beklemmend gevoel. Kortom ze wou afstand! Ze kon verder niet zeggen wat het voor de toekomst betekende, ze kon alleen zeggen dat ze er nu niet aan toe was en dat ze haar gevoel moest volgen. Ze wou wel contact houden en ze gaf wel aan dat ze mij leuk vond en dat ze me partner potentieel vond hebben. Erge gemengde signalen. Wat ik in de voorafgaande weken bij mezelf merkte is dat ik niet kon wachten op haar berichtjes, als ze een dag niet reageerde dan was ik bang dat er wat mis was, ik hechte heel veel waarde aan hoe snel ze reageerde en wat ze precies zei, ik woog elk woord op een schaaltje. Hier werd ik zelf erg gestrest van en ben ondertussen 5kg kwijt door het slechte eten en slapen. Het is nu 1.5 wk geleden en ik merk bij mezelf dat ik continu in de stress stand sta en nu er veel minder contact is ik mij nog eenzamer en minder waard voel. De gedachten blijft maar in mijn hoofd afspelen of haar redenen voor het zoeken van afstand wel de echte redenen zijn of dat ze mij gewoon niet leuk meer vond. Tijdens ons contact voorafgaand aan het meer ruimte willen ben ik mij bewust geweest van mijn drang om bevestiging, dit had ik mijn inziens redelijk onder controle door ook het initiatief heel erg bij haar te laten. Ik heb het vermoeden dat zij ook last heeft van een stukje bindingsangst aangezien ze het vaak moeilijk vond om iets te delen over haar gevoel in het moment, dan kapte ze het snel af. Mijn gevoel nu wil alleen maar meer naar haar toe en meer duidelijkheid over hoe ze mij nu ziet en of er nog toekomst is, ik weet dat ik haar dan alleen maar weg duw en laat ook bewust, ook vooral voor mezelf ookal werkt het nog niet, niet zoveel van mij horen. Zij doet momenteel ook weinig echt moeite om toenadering te zoeken. Ik ben dus vooral bang om verlaten te worden en omdat het contact in het begin zo goed en sterk was en er langzamerhand wat meer afstand is gekomen maakt me dat helemaal panisch. Ik ga achter alle woorden weer dingen zoeken, zou ze zus niet zeggen omdat ze me niet leuk vind maar me ook geen pijn wil doen, zou ze zo wel menen, ze heeft daar een avond vrij dan zal ze wel een date hebben. Ik snap vanuit m’n rationele dat er bij haar nu veel dingen tegelijk spelen en dat ze niet de stabiliteit in inkomen, huisvesting en tijd heeft om een relatie aan te gaan. Maar m’n verlatingsangst gaat ermee aan de haal en denkt dat het allemaal maar een grote smoes is en kan haar dus niet vertouwen op het geen ze zegt. Is haar verhaal en genomen actie tot afstand geloofwaardig? Hoe moet ik hier met mezelf mee omgaan?
Het klinkt alsof je angstig gehecht bent en erg last hebt van je verlatingsangst. Ben benieuwd hoe dit is afgelopen met haar. Denk dat haar afstand en verhaal wel geloofwaardig is. Zodra iemand om afstand vraagt, is het inderdaad goed om die te respecteren. Hoe je daar het beste mee om kan gaan is jezelf bezig houden en af en toe de angst echt voelen, maar er niet naar te handelen. Gun je zelf ook echt even de tijd en ruimte om na te denken over de relatie. Een relatie moet groeien en als zij net uit een andere relatie komt, moet ze die ook nog loslaten. Ben benieuwd hoe het is afgelopen met haar?
Wat wordt precies bedoeld met “je angst doorvoelen”? Het nog niet duidelijk zeggen tegen je partner/niet meteen om bevestiging vragen?
Ruimte nemen voor jezelf, ook voor de negatieve gevoelens. De tijd nemen om niet meteen naar je partner toe te gaan maar te kijken wat er in jezelf speelt. Je pijn voelen door bijv. compassievolle meditatie of door creatieve zelfexpressie kan helpen. Het is moeilijk om dit te doorzien, ik heb het ook.
Mooi antwoord Mel.
Ik ben 34 jaar, heb op papier een heel leuk leven met veel sociale, leuke activiteiten en een leuke job. Maar ik voel het niet zo aan als een leuk leven omdat ik al jaren met een heel groot gemis zit, nl een standvastige relatie. Zonder relatie leef ik eerder wat op automatische piloot en maak ik mee steeds de bedenking, als ik dit kon delen met een partner had dit zo veel meer waarde kunnen hebben. Het eenzame gevoel dat bij mij continu onderliggend heerst, neemt heel veel moois weg. Ik heb nog maar 1 serieuze relatie gehad en dat was eentje van 1 jaar (dateert nog maar van vorig jaar). Mijn andere ‘relaties’ waren steeds eerder dates die een paar maanden aanslepen. Bij zo goed als elke man die datete is hij de persoon geweest om het daten stop te zetten. In het begin merk ik wel steeds dat een man echt heel gek van mij kan staan. Maar van zodra dat ik voel dat er bij gevoelens beginnen te groeien (vaak vanaf dat we naar bed zijn geweest) herken ik mezelf niet meer. Ik moet continu denken aan wat we hebben, is het wel genoeg, is het normaal dat hij toen zo reageerde en nu zo… kortom ik start heel veel te analyseren waardoor het spontane wegvalt. Ik denk continu na over hoe lang ik moet wachten met antwoorden op een berichtje. Als we dan afspreken, ben ik enorm geremd. Opnieuw, ik ben mezelf echt kwijt. Ik kom daarna dan thuis en dan ben ik zo teleurgesteld in mezelf dat ik mezelf niet kan blijven. Maar ik vind op dat moment geen weg om er terug iets positiefs van te maken. Met iemand daten hoort leuk te zijn, voor mij is het dat vanaf date 3 niet meer. Het wordt iets heel vermoeiends. Gisteren heb ik bvb mijn date tegen gekomen op een festival. Waren 1,5 maand aan het daten, voelde dat hij zich aan terug trekken was en ben dus heel onzeker geworden en afstand genomen. Hij zag me staan en is heel vriendelijk naar mij toegestapt en had zelfs sorry gezegd voor zijn afstand. Beetje later kom ik hem tegen met een meisje en ik reageer heel bitsig en ben letterlijk gaan vluchten. Vanmorgen heb ik een berichtje gekregen dat het beter is dat we afstand nemen dat het niet akward wordt als we elkaar nog eens zouden tegen komen. Ook na gevolg van een paar emotionele berichten die ik snachts nog had gestuurd. Ik ben op dit moment dan zo teleurgesteld in mezelf dat ik het weer zo ver heb laten komen. En dus nu net ontdekt dat doe gevoelens onder de noemer verlatingsangst vallen. Dat geeft ergens een opluchting want het is heel herkenbaar en ik weet waar ik nu aan kan werken.
Mooi bericht, herken me hier heel erg in! Zo moeilijk om echte verbinding met iemand aan te gaan.
Bedankt voor dit artikel. Dit ben ik honderd procent.
Moeilijk en pijnvol.
Mijn partner (vrouw-vrouw) heeft gezegd dat ze twijfelt. Dat is honderd procent mijn ‘schuld’. Overladen met liefde en bevestiging zoeken. Ik word zelfs moe van mezelf hierdoor en verlang soms ook om weer single te zijn (veiliger).
Mooi advies om de angst te doorvoelen. Dat ga ik proberen. En praten met haar over wat me kan helpen.