Bindingsangst: wat is het? De symptomen en de oplossing

Heb jij dit ook? Dat een relatie vooral veel gedoe is? De eerste dates gaan misschien nog wel, maar daarna gaat het je opeens veel te snel. Je gaat je benauwd voelen door al dat heftige relatiegedoe! Je irriteert je als jullie samen zijn en denkt met weemoed terug aan die toch wel leuke ex. Voordat je het weet is er zoveel spanning dat je blij bent als het daten weer stopt. En als een relatie wat langer duurt voel je je al snel opgesloten en beklemd en wil je het liever weer uitmaken. Iets wat je niet al te lang daarna meestal ook doet. Eindelijk weer rust en ontspanning… Uiteindelijk heb je nu nog steeds geen leuke, liefdevolle relatie en ben je vooral aan het worstelen met: bindingsangst! Hoog tijd om hier iets aan te doen.

Wat vind je in dit artikel?

We gaan in op de volgende onderwerpen:

Wat is bindingsangst?

Bindingsangst wordt veelal geassocieerd met de snelle casanova die het ene na het andere vrouwenhart breekt. Maar wat het in feite is, is een diepliggende angst om jezelf te binden, die naar schatting voorkomt bij maar liefst een kwart van onze westerse bevolking.

Trainer Meinou Lambeck over Bindingsangst in EditieNL

Bescherming tegen afwijzing

Wat je uiteindelijk wilt als je bindingsangst hebt, is jezelf beschermen tegen afwijzing. Daarom laat je iemand in een relatie niet echt emotioneel dichtbij komen. Je wijst het liefst zelf iemand af voordat deze persoon jou af kan wijzen. Of je houd zoveel emotionele afstand, dat als die ander je afwijst, het je niet echt diep raakt.

Bindingsangst is lastig te herkennen

Het lastige van bindingsangst is dat bijna niemand die het zelf heeft, het ook herkent als bindingsangst. Het uit zich vaak op andere manieren, in strategieën om afstand van de ander te houden. Wat je voelt in plaats van angst om je te binden is benauwdheid, beklemdheid, druk, irritatie of het verlangen om lekker op jezelf te zijn. Veelal krijgt de ander de schuld van die gevoelens en doe je er zelf niets aan. Uiteindelijk zorgt dit er voor dat je maar moeilijk een fijne duurzame relatie krijg.

Wat betekent bindingsangst voor een (beginnende) relatie

Als je bindingsangst hebt en je bent single, voel je vaak weinig noodzaak of urgentie echt werk te maken van het krijgen van een relatie. Je hebt het prima in je eentje. Als je iemand ontmoet is het vaak niet wederzijds of je twijfelt sterkt. Je geeft je singleleventje niet zo maar op voor de eerste de beste.

Afstand nemen

Zit je eenmaal in een beginnende relatie, dan voel je je al snel opgesloten en benauwd. Je verlangt terug naar je vrijheid en kijkt al snel naar andere mannen of vrouwen. Veel tijd en energie investeren in je relatie doe je meestal niet. Je partner “doet hier vaak moeilijk over”. Dit resulteert regelmatig in ruzie. Als het emotioneel of fysiek te intiem wordt, neem je afstand. Je maakt minder oogcontact, luistert niet meer goed en sluit je op allerlei manieren af. In plaats van je gelukkig te voelen in een relatie, voel je je regelmatig ongelukkig. Voor je het weet ben je weer alleen!

Toen ik Daan net had ontmoet, vond ik hem geweldig. Zijn humor, zijn lach, de manier waarop hij me laat voelen dat ik echt vrouw ben, heerlijk! Nu we twee maanden verder zijn, wil hij elke week wel twee keer afspreken. Alsof ik daar tijd voor heb?! Ik heb ook nog werk, sport en vriendinnen. Als we elkaar gezien hebben, wil hij gelijk weer een nieuwe afspraak maken. Daar heb ik echt geen zin in en dan geef ik aan dat we nog wel even zien. Dan hebben we gelijk weer ruzie. Vet irritant!

Vaak vind ik het leuker om met mijn vriendinnen uit te gaan dan met Daan. Ik moet eerlijk bekennen dat ik dan ook wel eens met een ander man flirt en me afvraag hoe het met hem zou zijn. Ik vind het vervelend om Daan pijn te doen, dus ik kan er maar het beste nu mee stoppen.

Wat zijn symptomen van bindingsangst

Bindingsangst uit zich in vele verschillende vormen in een (beginnende) relatie. Zoals al gezegd vaak op hele andere manieren dan “angst”. Hieronder noemen we een aantal symptomen die we vaak in de praktijk tegenkomen. Kijk eens eerlijk welke je bij jezelf herkent.

  • Je bent al heel lang alleen en doet weinig serieuze pogingen iemand tegen te komen.
  • Verliefd worden doe je niet snel, of merkt al snel dat deze persoon weer niet “de ware” is.
  • Je bent heel kritisch. Er is altijd wel iets mis aan de man of vrouw waarmee je aan het daten bent.
  • Je vind onafhankelijkheid heel belangrijk en vindt het absoluut niet prettig als je partner zich afhankelijk lijkt op te stellen.
  • Je voelt je al snel benauwd, beklemd, opgesloten of geclaimd in een relatie.
  • Het is nooit wederzijds.
  • Meestal ben je liever bij je vrienden dan bij je partner.
  • Je doet liever andere dingen dan veel tijd doorbrengen met je partner.
  • Liever wil je je partner niet te vaak zien, lekker rustig aan.
  • Uitgebreid over je gevoelens praten in een relatie is niet aan jou besteed.
  • Bij seks vind je het moeilijk om je gevoel te laten zien.
  • Je voelt je niet emotioneel verbonden met je partner.
  • Je blijft twijfelen of je partner wel de ware is.
  • Liever wil je niet teveel aan een gezamenlijke toekomst denken.
  • Je hebt de neiging om te flirten met anderen of vreemd te gaan.
  • Je denkt regelmatig dat een ex misschien toch wel een betere partner was.
  • Door het bovenstaande heb je nog nooit echt een langdurige stabiele relatie gehad.

Coach Hans Gierkink over Bindingsangst in Boer zoekt vrouw

Na vier korte mislukte relaties, niet al te lang na elkaar, begon ik me toch af te vragen wat er aan de hand was. De mannen waarmee ik iets was begonnen hadden allemaal al snel hele serieuze plannen met onze relatie. Samen op vakantie, een week naar een festival en zelfs eentje die al na zes maanden begon over samenwonen. En ze zaten ook allemaal te klagen dat ze mijn ouders en vrienden na vier maanden nog steeds niet hadden ontmoet. Maar dan wordt het allemaal zo serieus en definitief als je dat doet. Mijn gewone vrienden vonden dit overigens ook wel raar van mij. Misschien moet ik toch ook eens naar mezelf kijken, want zo kom ik ook niet verder…

De achtergrond van bindingsangst

Bindingsangst kan op verschillende manier ontstaan. Een oorzaak die vaak voorkomt, ligt al in de (vroege) jeugd. Mensen met bindingsangst zijn vanuit hun ouders of opvoeders gewend dat er de nodige emotionele afstand was. Dit voelt vertrouwd voor hen. Er werd bijvoorbeeld niet over gevoelens gepraat of deze werden afgewezen. Mensen met bindingsangst hebben daardoor geleerd hun gevoelens en behoeften niet te veel te uiten, of zelfs te ontkennen, omdat dat niet gewaardeerd werd.

Bindingsangst wordt geactiveerd bij het aangaan van een relatie

Als je als kind veel emotionele afstand hebt gevoeld en daardoor onveiligheid, kun je een vermijdende hechtingsstijl ontwikkelen. Deze vermijdende stijl en bijbehorende emoties liggen vaak goed verborgen in het onderbewuste. Als je geen liefdesrelatie aangaat of hebt, is er niets aan de hand. Zodra je gaat daten en/of een relatie krijgt, wordt de bindingsangst geactiveerd. De nabijheid van een geliefde roept als het ware “oude angstgevoelens voor afwijzing” op uit je (vroege) jeugd. Daardoor voel je je alsof je weinig controle hebt en volledig in beslag genomen wordt door het gevoel dat daarboven ligt: benauwdheid en behoefte aan ruimte en vrijheid!

Een onveilige vermijdende hechtingsstijl in relaties

Wat je vroeger (onbewust) hebt geleerd over relaties, kan later in volwassen relaties weer terugkomen. In hun latere relatieleven zijn mensen met bindingsangst vaak afstandelijk en vermijden zij situaties die te veel gevoel oproepen. Zij nemen dus vaak afstand als anderen emotioneel te dichtbij komen. Zij hebben immers geleerd dat ze afgewezen worden als ze zichzelf en hun emoties laten zien.

Afgelopen zomer had mijn vriendin een moeilijke periode op haar werk. Als ze dan ’s avonds vertelde hoe ze zich daarbij voelde, moest ik moeite doen mijn aandacht erbij te houden. Ik kreeg vaak het verwijt dat ik niet empatisch genoeg was of zelfs egoïstisch. Maar ik vind het moeilijk om met al die gevoelens van haar te dealen. Als ik vroeger bij ons thuis mijn gevoelens liet zien, dan kreeg ik al snel te horen dat ik me niet aan moest stellen. Ik kan me nog goed herinneren dat ik 6 was en ik moest huilen omdat ik gevallen was. Toen werd mijn vader zelfs boos op me. Voor gevoelens en emoties was in ons gezin eigenlijk geen ruimte. Als iemand nu zijn of haar emoties naar me uit, voel ik me al snel ongemakkelijk en wil ik dat het weer stopt.

Andere oorzaken

Ook andere onveilige ervaringen kunnen de oorzaak zijn van bindingsangst: (lange) ziekenhuisopnames als klein kind, het overlijden van een ouder, gepest worden of het plotseling verlaten worden door een partner. Dit zijn allemaal situaties waarbij je onbewust leert dat het emotioneel dichtbij laten van een geliefd persoon uiteindelijk toch leidt tot afwijzing en emotionele afstand. Het is handig om te weten waar het vandaan komt, maar veel belangrijker is: hoe kom je er vanaf!

Bindingsangst overwinnen: de oplossing

Gelukkig is uit onderzoek gebleken dat een onveilige hechtingsstijl te veranderen is. Het overwinnen van bindingsangst kan dus echt! We noemen een aantal belangrijke oplossingen.

Herken je eigen symptomen van bindingsangst

Hoe gedraag jij je, wat denk je en hoe voel je je als je in je bindingsangst schiet? En wat activeert jouw bindingsangst? Wat zegt of doet die ander om jou in je bindingsangst te laten schieten? Heeft hij of zij net iets gezegd of gedaan wat jou beklemt? Bijvoorbeeld voorgesteld om of vakantie te gaan, of gezegd dat hij of zij veel voor je voelt. De eerste stap is dus bewustwording van jouw eigen symptomen en van het gedrag van de ander dat bij jou bindingsangst triggert.

Neem je verantwoordelijkheid

Ben je bewust van het feit dat het gedrag van de ander slechts een trigger is. Jijzelf bent verantwoordelijk om jouw bindingsangst op te lossen. Ga er zelf wat aan doen en stop vooral met de ander de schuld te geven!

Leer goed voor jezelf te zorgen

Veelal hebben mensen de neiging om vervelende gevoelens zoals benauwdheid, irritatie en weerstand uit de weg te gaan. Je drukt je gevoelens weg, bent je er niet heel erg bewust van. Maar ze hopen zich wel op de achtergrond op, totdat ze heel heftig worden en je ze plotseling in alle hevigheid voelt. Daarop volgt dan meestal ook een sterke reactie zoals letterlijk en figuurlijk veel afstand nemen, ruzie maken of het zelfs uitmaken.

Als je leert goed te voelen kun je beter voor jezelf zorgen en bijvoorbeeld op een liefdevolle manier wat afstand nemen als het nodig is. Stel dat je je na een leuke dag samen een klein beetje beklemd gaat voelen. Dan kun je bijvoorbeeld tegen je date of partner zeggen dat je even tot jezelf moet komen en daarom even wat voor jezelf gaat doen. Daarna ben je er weer en is dat vervelende gevoel verdwenen. Hiermee voorkom je dat het negatieve gevoel steeds sterker wordt en het uiteindelijk escaleert.

Doorvoel je bindingsangst waardoor het heel langzaam minder wordt

De meeste mensen doen hard hun best vervelende gevoelens te negeren. Of ze willen het direct oplossen, door bijvoorbeeld afstand te nemen of volledig uit contact te gaan. Het werkt echter een stuk krachtiger als je je negatieve gevoelens durft toe te laten.

Word je bewust van het gevoel zonder het je te laten overspoelen. Je hebt gevoel, maar je bent het niet. Gevoelens gaan weer voorbij. Als je zelf met deze gevoelens kan dealen en deze niet direct omzet naar gedrag zoals afstand nemen of uit contact gaan, voel je je tevens een stuk beter en rustiger in een relatie. Je zult zien dat deze gevoelens op termijn langzaam minder worden.

Communiceer in je relatie

Een  hele belangrijke oplossing bij bindingsangst is om te communiceren over hoe je je voelt in je relatie. Dat geldt ook als je nog in de datefase zit! Vertel het als je je beklemd voelt. Dat je het idee hebt dat je van alles moet en je rust en ruimte nodig hebt om tot jezelf te komen.

Doe dat vooral op een niet-aanvallende, respectvolle en open manier. Kijk of je het bij jezelf kunt houden door aan te geven dat jij even vol zit, overprikkeld bent of behoefte hebt om tot jezelf te komen. Laat dus weten dat het iets van jou is en dat je de ander nog steeds leuk vindt. Als je op de hoogte bent van elkaars wensen als partners, verlangens en pijnpunten, kun je je veel sneller relaxed voelen in een relatie.

Zoek hulp

Net als bijvoorbeeld bij vliegangst is het niet gemakkelijk om helemaal in je eentje je bindingsangst te overwinnen. Bij vliegangst kun je ervoor kiezen nooit meer te vliegen. Of elke keer te denken dat het je nu wel gaat lukken en vlak voor vertrek alsnog het vliegtuig uit te vluchten. Maar het is zoveel gemakkelijker en fijner als je met wat professionele hulp je angsten overwint, een aangename reis hebt en uiteindelijk veilig je bestemming bereikt. Als je jezelf ook een fijne en veilige relatie gunt, schroom dan niet om begeleiding te zoeken.

In mijn vorige relaties voelde ik me al heel snel beklemd en geclaimd door mijn vriend. Na een maand had ik al veel minder zin om af te spreken en elkaar te zien. Ik werd ook gek van al die appjes van hem. Ik voelde heel veel druk en verlangde weer naar vrijheid en ruimte voor mezelf. Meestal maakte ik het dan na twee tot drie maanden weer uit. Dan voelde ik eerst heel veel opluchting. Een week later was ik dan meestal heel verdrietig en miste ik hem weer. Best wel vreemd vond ik dat dan. Ik heb nu geleerd van mijn coach om over mijn gevoelens te praten en beter voor mezelf te zorgen. Als ik druk voel vertel ik dat tegen mijn huidige vriend en neem ik even wat ruimte voor mezelf.

In het begin vond Faried dat best wel lastig, maar nu weet hij dat het niet aan hem ligt en gaat het goed. Het is nu al weer 5 maanden aan. We gaan binnenkort drie weken op vakantie en daar ook familie van hem bezoeken. Ik kijk er echt naar uit!

Bindingsangst: coaching helpt!

Voorpagina e-book over bindingsangst en verlatingsangst
E-book (PDF) | Aanbieding € 16,95

Wij hebben inmiddels vele singles geholpen met het hanteerbaar maken of overwinnen van hun bindingsangst of verlatingsangst. Wij kunnen je helpen via coaching of via onze workshop over dit onderwerp om meer inzicht te krijgen in jouw patroon en om een oplossing te vinden voor je bindingsangst of verlatingsangst. Hierdoor kun je sneller een partner vinden die echt bij je past, en ben je beter in staat een stabiele relatie op te bouwen. In ons E-book Overwin bindingsangst en verlatingsangst staan praktische oefeningen om zelf mee aan de slag te gaan.

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en je wordt regelmatig geattendeerd op nieuwe blogs en artikelen

Herken je jezelf in dit artikel? Of heb je een mening hierover? Reageer dan hieronder.

2019-01-15T09:48:13+00:00

123 Comments

  1. Chantal 19/02/2019 at 12:55 - Reply

    Hallo Hans en Meinou,

    Ik heb hier eigenlijk nooit bij stilgestaan, maar als ik er zo over nadenk heb ik mannen altijd op een afstand gehouden. Ik lees hier en daar wat over bindingsangst maar kon mij er nooit écht in vinden, tot ik gisteren dit artikel las en mij redelijk herkende in het een en ander. Om nu te zeggen “ik heb dit” vind ik nog wel lastig.

    Op de middelbare school merkte ik dat ik jongens ‘wel leuk vond’, maar niet per se een relatie met ze wilde. Ik heb dit dan ook nooit toegegeven omdat ik me er bewust van was dat dit redelijk vreemd is. Later ontwikkelde ik een soort patroon van mannen daten en een zwak hebben voor de mannen die mysterieus en een tikkeltje onbereikbaar waren. Ik hou van je, ik vind je leuk en vooral ‘wat ben ik blij dat ik jou heb ontmoet’ waren zinnen waar ik stiekem keihard van wilde gaan rennen. Ik vond het ronduit walgelijk. Als ik terugkijk naar mijn datingverleden realiseer ik dat ik het daten met sommige mannen onnodig snel heb afgekapt, maar van de meesten heb ik dan ook echt geen spijt. Ik moet er niet aan dénken dat ik op de een of andere manier word herenigd met mijn ex. De irritaties waren zodanig veel dat ik het eigenlijk nooit heb gelinkt met bindingsangst, omdat ik bindingsangst associeerde met “angst om je te binden tot iemand omdat je bang bent gekwetst of gedumpt te worden”. Beiden heb ik in veel gevallen nooit gehad. Ik dump ze zelfs graag en ze hoeven echt nooit meer terug te komen.

    Ik merk dat er iets niet klopt maar ik vind het lastig om de bindingsangst stempel te zetten. Kan ik hierover praten met mijn huisarts en vragen voor een doorverwijzing of moet ik dit zelf oplossen?

  2. Mz 07/01/2019 at 12:32 - Reply

    Ik blijf twijfelen, heb ik bindingsangst of voel ik “gewoon” niet genoeg? Normaal gesproken word ik erg verliefd, heb dit gevoel ook nodig om een relatie aan te gaan, van iemand te genieten, te respecteren etc…Nu is dat anders. Ik heb mijn huidige partner ongeveer 1 jaar geleden leren kennen. De bom sloeg niet in, van mijn kant….maar jeetje, wat voel ik mij fijn bij haar en veilig. We hebben lol en eigenlijk heel veel wel. Maar als we dan een paar dagen bij elkaar zijn, irriteer ik mij aan kleine en grote dingen, doe onaardig en zoek ruzie….totdat het weer escaleert. Dit gedrag heb ik niet als ik verliefd ben, ben dan namelijk veel te bang dat de ander weggaat. Ik heb al veel gelezen over bindings en verlatingsangst en herken veel. Ook qua hechtingsproblematiek met mijn ouders. Wat nu te doen? Vorige week is het helemaal geëscaleerd en ik voel eigenlijk niet zoveel, laat de bal bij haar. Niet eerlijk maar wel hoe het is….en toch wil ik haar ook niet kwijt.

    • Hans Gierkink 04/02/2019 at 07:45 - Reply

      Beste Mz,
      De gedragsverschijnselen die je beschrijft, vallen inderdaad onder bindingsangst. Opkomende irritatie als je wat langer bij elkaar bent. En dan ook ruzie zoeken totdat het escaleert. Je vriendin komt emotioneel (te) dichtbij en onbewust probeer je dan afstand te nemen door dit soort gedrag. Uiteraard heb je dit niet als je verliefd bent. Maar de vraag is of dit dan wel vrouwen zijn die met jou echt de (emotionele) verbinding aan gaan? Wat je kunt doen is heel goed blijven voelen hoe het met je gaat als je bij haar bent. Je kunt je hechtingssysteem vergelijken met een liefdesvat dat volloopt als je bij je vriendin bent door alle aandacht en liefde die ze je geeft. En dit liefdesvat loopt maar weer langzaam leeg. Als het vat te vol is, raak je overprikkeld en ga je je irriteren, ruzie zoeken etc. Als je goed voelt hoe het met je is, kun je dit al zien aankomen. Wat je dan kunt doen is aangeven bij je vriendin dat je wat tijd en ruimte voor jezelf nodig hebt om tot jezelf te komen en te ontprikkelen. Dan loopt je liefdesvat weer leeg en kun je er weer een paar dagen tegen. Heel veel succes!

      Hans Gierkink
      Singlecoach

  3. Petra 27/12/2018 at 10:03 - Reply

    Ik vraag me af of ik bindingsangst heb of het probleem op een andere manier “moet aanvliegen”. Ik herken veel vsn de sympotomen, heb ook vaak relaties gehad( ben nu 50). Ben na een tijdje alleen geweest te zijn nu sinds 1,5 jaar met mijn vriend. De relatie is fijn. Ik kan me ook openstellen, we praten over alles, ik zelfs meer dan hij en ik stel me erg open op. Zowel als luisterende als vertellende partner. Maar.. toch wordt mijn angst getrickert. Mijn vriend vertelt niet graag ivee zojn verleden. Ik weet wwl wat dingen waaruit blijkt dat hij al jong voor zichzelf hheft moeten zorgen relaties zijn bij hem ook keer op keer mislukt en hij heeft veel crijheid nodig gehad. ( bindingsangst?) Nu we beiden ouders zijn veranderen onze behoeften. Mijn vriend ging van feest naar feest. Daar is hij nu rustiger in. Maar ij wil dus weinig loslaten. Dat moet ik accepteren. Logisch. Wat was voor we ons leerden kennen is niet wie we nu zijn. Dit geldt voor beide. Oom ik hen zo mijn gekke dingen gedaan. Mijn probleem is dat het mijn gevoel ‘buitengesloten te worden’ trickert. Ik ben een afgewezen kind doir mijn moeder en heb ee pestverleden. ‘Jij hoort er niet bij/jij doet er niet toe” zijn mijn thema’s. En ik weet niet hoe ik het op moet lossen. Mijn vriend appt veel met mensen waarover hij niets wil vertellen. Hij flirt ook graag. Dit trickeet mijn gevoel om afstand te nemen. Ik voel dat ik los wil uit angst gekwetst te worden. Ik ben voor hem verhuist, maar heb mijn eigen woning ook nog. Ik merk dat ik naar mijn zelfstandigheid terug brgin te verlangen, maar ook dat dit geen zuiver gevoel is, maar gebaseerd is op afsluiten, blocken en angst weer het lachertje te zijn. Ik kan er over praten met mijn vriend en hin is oprecht over zijn gevoelens alleen over vroeger praat hij niet. Hoe kan ik me opstellen om geen keuzes uit angst te maken. En is het bindingsangst iets anders?

    • Hans Gierkink 04/02/2019 at 08:08 - Reply

      Beste Petra,
      Gezien je verleden kan ik me voorstellen dat je je buitengesloten voelt door je vriend. Logisch als hij niet over zijn verleden wil praten en ook vertelt met wie hij allemaal appt. Maar Iedereen heeft recht op privacy, ook in een relatie. En een klein beetje flirten kan ook geen kwaad, zolang hij jullie afspraken en grenzen maar niet schendt t.a.v. trouw en vreemd gaan. Je zult je hem toch die ruimte moeten geven. Als je aan de slag gaat met het beter verwerken van je pestverleden en wat je tussen jou en je ouders gebeurd is, zul je merken dat ook de angst t.a.v. het gedrag van je vriend minder wordt. Het gaat te ver om te zeggen op basis van wat je schrijft dat je bindingsangst of verlatingsangst hebt. Maar doordat je gepest bent en afgewezen door je moeder, heeft dat zeker een negatieve invloed op het vertrouwen in andere mensen en de mate waarin je je geaccepteerd voelt.

      Hans Gierkink
      Singlecoach

  4. Eline 12/12/2018 at 23:25 - Reply

    Hoi, Ik heb net een relatie van 6 jaar en heb voorbije zomer een andere leuke man leren kennen. We verschillen wel wat in leeftijd (15 jaar), maar hebben dezelfde leuke hobby die we delen en het klikte ook meteen. In mijn relatie van 6 jaar voelde ik me regelmatig down. Als hij vroeg wat er was wist ik niet wat er was of kon ik het niet verwoorden. Ik wist toen ook niet dat ik bindingsangst had (tot ik nu dit artikel las). Hij vroeg ook nooit door dus lieten we maar voor wat het was. Met die oudere man begon het te klikken en ik werd verliefd. Ik heb dit ook gezegd tegen mijn vriend maar mijn vriend heeft hier nooit op ingegrepen omdat hij niet wist hoe het aanpakken. De gevoelens waren zo sterk dat ik tegen al mijn principes, toch ben vreemd gegaan. Ik heb nog gevraagd een open relatie te starten maar daar stond hij niet voor open.

    Ik heb tijdens die eerste maanden mij nog nooit zo goed gevoeld. Verliefd tot achter mijn oren, en hij kon me zo goed en sexy voelen. Ik heb met mijn vriend waarmee ik een 6-jaar lange relatie had een pauze ingelast in onze relatie, maar ben wel steeds die oudere man blijven zien. Ondertussen, een half jaar later, wilt die oudere man dat ik voor hem kies. Ik zit vol bindingsangst voor het nieuwe, en verlatingsangst voor het oude. Ik zoek alsmaar meer redenen zoals bv het leeftijdsverschil om te zeggen dat het niet gaat werken. Hij houdt echter vol en weet wat we hebben, dat dit serieus is, dat onze relatie een stevige basis heeft. Hij zou zelfs met mij willen trouwen. De seks is super, en ik zie hem graag, maar toch zoek ik allerlei redenen waarom hij niet goed voor me zou zijn.

    Mijn andere vriend wilt me ook terug. We hadden tenslotte nog maar net een huis gekocht (waar ik ook nachten heb over zitten janken toen we het kochten omwille van mijn bindingsangst). Nu moet ik kiezen tussen het bekende en de zekerheid, maar waarbij de seks minder goed is en de communicatie niet top maar mss wel aan kan gewerkt worden. Ofwel voor een oudere man, waarbij de seks goed is, die ook goed kan communiceren, maar waarvan ik weet dat de omgeving naar me gaat kijken omdat hij zoveel ouder is, en omdat ik alles moet achterlaten. Mijn vriend, een 6-jarige relatie, het huis waar ik amper heb ingewoond (ik woon nu elders),… Het schrikt me allemaal zo af en het maakt me hopeloos. Ik heb mijn hoofd al zoveel wijs gemaakt dat ik ook denk dat ik beide mannen graag zie. Ik weet het niet meer. Ondertussen heb ik ook al 2 of 3 keer het proberen gedaan te maken met die oudere man, en telkens komen we weer bij elkaar. Help, ik ben radeloos 🙁

    • Hans Gierkink 13/12/2018 at 08:30 - Reply

      Beste Eline,
      Je staat voor een flinke uitdaging zo te lezen. Moeten kiezen tussen twee mannen in combinatie met bindingsangst. Het is goed mogelijke dat deze bindingsangst je beeld en keuze vertroebelt. Dat maakt het dus lastig om de zaken helder te zien. Ik adviseer je een goede coach te zoeken die je kan helpen de zaken goed op een rijtje te krijgen. Dan kun je zelf een verstandige en goed afgewogen beslissing nemen. Daarna is het belangrijk ook wat aan je bindingsangst te gaan doen. Anders blijft dat opspelen in je relatie. Dat zou het minder leuk maken voor beide.
      Heel veel succes en wijsheid toegewenst met het maken van een goede keuze.

      Hans Gierkink
      Singlecoach

  5. Lydia 19/11/2018 at 20:02 - Reply

    Hoi,
    Dit is heel herkenbaar. Ik ben 23 en heb al 7 jaar geen relatie gehad, niet eens geprobeerd om te daten of flirten. Iedere keer als ik iemand leuk vind, dan doe ik alsof dat niet waar is. Sommige mensen in mijn omgeving geloven ook niet dat ik bisexueel ben omdat ik nooit een relatie aan ga. Het klinkt misschien raar maar ik vind het moeilijker om me te binden aan een man dan aan een vrouw. Omdat ik zelf namelijk niet graag de “vrouwen rol” in een relatie vervul. Soms vind ik iemand leuk maar dan zie ik mezelf niet “getrouwd zijn”.

    Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik dit niet alleen heb met liefdesrelaties maar ook met vriendschappen. Ik vind al snel dat iemand te dichtbij komt. Is dat ook een vorm van bindingsangst of is dat iets anders?

    Groetjes, Lydia

    • Lydia 19/11/2018 at 20:06 - Reply

      Plus ik raak in paniek als ik door heb dat iemand mij leuk vind

    • Hans Gierkink 22/11/2018 at 18:57 - Reply

      Hoi Lydia,
      Hetgeen je beschrijft zijn inderdaad kenmerken van bindingsangst. Mensen met bindingsangst kunnen het soms ook benauwd krijgen als vriendschappen emotioneel te close worden. Als je echt naar een liefdesrelatie verlangt, zul je hier toch serieus mee aan de slag moeten. Gelukkig is er ook veel aan te doen zoals je in het artikel en elders op de site kunt lezen. Veel sterkte ermee.

      Hans Gierkink
      Singlecoach

  6. Jimbo 05/11/2018 at 18:23 - Reply

    Hallo,
    Ik ben vorige week bruut aan de kant gezet door mijn vriendin en na alles wat ik hier lees krijg ik het gevoel dat ze wel eens bindingsangst kan hebben.
    Ik hou ontzettend veel van haar en ik heb bij haar ook niets anders gevoelt (tot het vorige week mis ging).
    Ik zou het liefst weer met haar een relatie aangaan, zijn er goede opties en/of tips waar ik gebruik van kan maken?

    • Hans Gierkink 06/11/2018 at 13:15 - Reply

      Hoi Jimbo,
      Heel naar als je zo bruut aan de kant gezet wordt. Als ze daadwerkelijk bindingsangst heeft, kan het zijn dat het haar allemaal een beetje teveel werd. Dat ze zich heel benauwd en beklemd voelde of misschien was het wel zo erg dat haar gevoel voor jou even helemaal afgesloten was. Dat zijn dingen die gebeuren als mensen bindingsangst hebben. Dan moet zo iemand even tot zichzelf komen. Soms kost dat een paar uur en soms een paar weken. Meestal komt het gevoel van verliefdheid of liefde voor de ander dan ook wel weer terug. Als ik jou was zou ik even twee weken helemaal geen contact opnemen en daarna weer voorzichtig proberen. En als ze weer wat met je wil, lees dan ook ons e-book over bindingsangst. Dan heb je een goede gebruiksaanwijzing hoe je beter kunt voorkomen dat ze zich weer enorm benauwd en beklemd gaat voelen.
      Heel veel sterkte en succes.

      Hans Gierkink
      Singlecoach

      • Jimbo 06/11/2018 at 20:33 - Reply

        Dank je wel voor de reactie en je advies Hans.
        Ik heb inderdaad al vanaf vorige week radiostilte gehouden, dit zal ik even volhouden.
        Ik hoop echt dat de verliefdheid terug komt!

        Groet,
        Jimbo

        • Anne-Marie 28/11/2018 at 11:41 - Reply

          Hallo heren,

          Bij mij is afgelopen week exact hetzelfde gebeurd. Het bovenstaande is helemaal herkenbaar. Ik heb even afstand genomen. Het is fijn om hier te mogen lezen dat de ruimte geven een goede tule is. Ik voel me als partner erg machteloos.

          groet,

          Anne-Marie

  7. Bohmers 06/09/2018 at 20:53 - Reply

    Hallo, pfff… confronterend.
    Ik herken mezelf in het bindingsangst type.
    Al een paar relaties gehad, waarbij ik in korte tijd de mindere punten van iemand ga zien.
    De man komt te dichtbij, laat me te weinig vrij, verwacht teveel en ik ben bang dat het fout gaat of saai wordt.
    Sinds 5 maanden ga ik met een getrouwde man om. Vanaf begin af aan was het duidelijk. Hij is getrouwd en gaat niet bij zijn vrouw weg. We hebben het leuk samen. De seks is goed, de intimiteit. We liggen met veel dingen op dezelfde lijn. We hebben veel lol samen.
    Dit voelt veilig voor mij en absoluut niet saai. Alsof er een soort spanning is. Ik ben vrij, geen verplichtingen.
    We merken beide dat we elkaar steeds leuker vinden en ook missen. We zien elkaar gemiddeld 1x per 1.5 of 2 weken.
    Hij twijfelt nu zelfs aan zijn relatie. Hij mist daar iets, wat hij bij mij wel krijgt. Ik zal hem niet pushen om dat op te geven. Stiekem hoop ik dat hij voor mij gaat kiezen. Maar ja… Wat dan? Komt de bindingsangst dan weer om de hoek kijken? Hij is wel heel speciaal voor mij.
    Zou ik ermee om kunnen gaan? Zou hij mij kunnen helpen?

    • Meinou Lambeck 07/09/2018 at 15:25 - Reply

      Beste Bohmers,
      Je verhaal is herkenbaar. Mensen met bindingsangst kiezen vaker voor een relatie met iemand die al bezet is, omdat dat veiliger voelt. Je hoeft het immers niet echt aan te gaan, er zijn geen verwachtingen en verplichtingen en je kunt er heel vrijblijvend instappen. De momenten dat je bij elkaar zijn voelen vaak fantastisch en smaken naar meer. Je kan zo blijven verlangen zonder dat de ander echt te dichtbij komt.
      Wat gebeurt er als degene met de relatie daadwerkelijk bij zijn vrouw/man weggaat (wat overigens in de minderheid van de gevallen gebeurt)? Een enkele keer zie je dat in de periode daarvoor toch voldoende intimiteit is opgebouwd, dat de bindingsangstige langzaam aan de intimiteit heeft kunnen wennen en nu openstaat voor een echte relatie. Vaker echter eindigt het minder fraai met vooral verliezers. Op dat moment verdwijnt immers het vrijblijvende en komen de verwachtingen en verantwoordelijkheden ineens keihard binnen. Plus alle praktische en emotionele problemen die de scheiding van de ander met zich mee brengt. Vraag jezelf dus af: ben ik echt blij als hij ineens met zijn koffers op mijn stoep staat? Als je denkt dat dat zo is, ga met je bindingsangst aan de slag en praat er alvast met hem over. Veel succes!

  8. Onzeker typetje 07/07/2018 at 16:17 - Reply

    Mijn man overleed ruim 2,5 jaar geleden en ik dacht dat alles goed ging. Wel dacht ik dat er nooit meer een man naar mij om zou kijken om hoe ik er nu uitzie. Ik heb me eigenlijk al die jaren verwaarloosd. Al die tijd ben ik alleen geweest, maar miste wel een maatje om me heen en die mij aandacht gaf. Nu kwam ik iemand tegen die gescheiden is en mij aandacht gaf, wat ik erg leuk vond. Ik ben met mijzelf aan de slag gegaan door gezonder te eten en meer te bewegen om er leuker uit te zien. Deze man begon met mij te flirten en ik speelde er op in.

    Hij gaf aan dat hij op dit moment niet aan een relatie toewas omdat hij het nu zoals het nu ging goed was en hij het ook wel goed vond als hij alleen was. Ik overspoelde hem met appjes en telefoontjes over hoe leuk ik hem vond en dat ik hem nodig had. Ik merkte dat hij afstandelijker werd en hij gaf aan dat ik hem meer ruimte moest geven en dat wilde ik ook doen, maar dat lukte mij niet omdat ik mij gelukkig bij hem voel als ik bij hem ben. Ik kan hem gewoon niet met rust laten.

    Het is een rollorcaust en ik weet niet hoe ik hieruit moet komen. Ik bedenk telkens een smoes om maar bij hem te kunnen zijn en hij accepteert dat telkens ook nog. Nu is het zo geescaleert dat ik het niet meer weet. Mijn gedachten blijven bij hem, maar ik durf hem niet meer te appen of te mailen. Wel heb ik met hem gesproken over dat ik last heb van verlatingsangst en hij zei dat ik daar hulp bij moest zoeken. Omdat hij zo niet in een relatie wil stappen en zeker niet met mij.

    Ik ben de weg kwijt en ik ben ook zeker bang dat ik hem heb verloren. Toch hoop ik nog dat het goed zou komen, maar ik weet het niet meer. Mijn vraag is heb ik het nu voorgoed verknalt en ben ik hem kwijt of zou het nog goed komen als ik hulp heb gehad?

    • Hans Gierkink 25/07/2018 at 07:16 - Reply

      Beste onzeker typje,
      Heel herkenbaar wat je allemaal schrijft. Veel lezers zullen dit waarschijnlijk ook wel herkennen. De emotionele rollercoaster van aantrekken en afstoten. Dit is emotioneel heel zwaar.

      We krijgen zeer regelmatig mensen in onze praktijk die van hun partner een soort van “laatste waarschuwing” gehad hebben. Ze krijgen dan iets te horen van: “Ga nu met jezelf aan het werk, ga je ander gedragen en anders is het over”. En ook krijgen we veel mensen waarbij de relatie net weer uit is hierdoor. Ondanks dat de relatie in een crisis is of net uit is gegaan, voelen de (ex)partners vaak nog wel veel voor elkaar.

      Als degene die zich het meest onprettig gedragen heeft (door verlatingsangst of bindingsangst) dan daadwerkelijk aan zichzelf gaat werken en ook daadwerkelijk ander gedrag laat zien, gebeurt het zeer regelmatig dat de relatie weer opgepakt wordt en zich op een betere manier ontwikkelt. Dus als je eerst hulp zoekt, wat inzichten krijgt en dan op een aantal eerste punten laat zien dat je het ook anders kunt doen, is er een kan dat hij het prima vindt om weer contact te hebben. Vanuit dat contact kun je de relatie dan weer op een gezonde manier opbouwen.

      Heel veel sterkte ermee,

      Hans Gierkink
      Singlecoach

  9. Eefje 07/03/2018 at 18:59 - Reply

    Ik heb sinds 1,5 jaar contact met een jongen die ik ken via een dating app. Al in de eerste 15 min van onze eerste date vertelde hij mij niet op zoek te zijn naar iets serieus. Ik vond hem knap, maar niet mijn type qua persoonlijkheid en kon wel wat knuffels gebruiken dus ik dacht prima, dan maar op die manier en dan zoek ik ondertussen verder. Dit is al die tijd prima gegaan tot 2 maanden geleden. Ik had hem een aantal maanden niet gezien wegens een reis. Ik merkte dat ik hem miste maar wist niet op welke manier. Ik begon er ook steeds meer naar uit te kijken dat hij terugkwam en toen hij er eenmaal was (nadat we wel veel telefonisch contact tijdens zijn afwezigheid hadden gehad) was ik zo blij en opgelucht dat ik er een beetje van schrok. Ik gaf dit aan bij hem en kreeg meteen zijn standaard reactie dat hij niet verliefd is en geen relatie wil. Vanaf dat moment zijn wij alleen maar meer naar elkaar toegetrokken, voor mij omdat ik er achter wilde komen wat ik nou voelde, maar vanuit zijn kant snap ik het niet. Ik heb bewust mijn mond gehouden en wilde kijken hoe het zou lopen. Wij zijn dagelijks bij elkaar geweest, alleen maar knuffelen, appen, in het openbaar lopen als stel, interesse tonen, aangeven elkaar graag te willen zien, praten over de toekomst, dingen plannen zoals weekendjes weg etc, voorstellen aan vrienden en dit vooral vanuit zijn kant. Zijn gedrag is totaal het tegenovergestelde van zijn woorden. Gisteren heeft hij eindelijk geuit dat hij me wel heel leuk vind en niet weet wat hij moet doen. Meteen erachteraan zegt hij niet verliefd te zijn en zich afvraagt of hij dat überhaupt ooit nog op iemand kan worden. Ik wil het niet forceren want ik ben er voor mijzelf uit dat ik ondertussen stapelgek op die jongen ben geworden, maar ik ben ook zo bang dat ik onterechte hoop heb. Ik weet gewoon niet wat nu wijsheid is om te doen of waar hij bang voor is.

  10. Nouscha 30/11/2017 at 11:46 - Reply

    Hallo,

    Sinds 4 maanden date ik met een hele lieve jongen, waar ik heel gek op ben. Helaas zit hij erg met zich zelf in de knoop en heeft nu, ondanks zijn gevoelens voor mij, onze relatie beëindigt. Hij zegt dat hij gek op mij is, maar dat dit hem erg uitput. Hij is constant met mij bezig wat ten koste gaat van zijn eigen leven. Hij heeft in eerdere relaties ook veel last gehad van dit gevoel, wat uiteindelijk ook tot breuk leidde. Ik vind het erg moeilijk om hem zo met zich zelf in strijd te zijn, hij vecht nu tegen zijn gevoelens voor mij om te voorkomen dat hij weer wordt opgeslokt door een relatie. Ik vraag me af wat dit dan is, en of hij er misschien iets aan kan doen? Het zou niet fijn zijn dat hij hierdoor geen relaties kan hebben..

    • Hans Gierkink 01/12/2017 at 12:33 - Reply

      Hoi Nouscha,
      Dat is heel frustrerend als je een hele lieve jongen hebt die gek op je is, maar het niet met je aan kan gaan. Wat je beschrijft is een kenmerk van verlatingsangst. Continu met de ander bezig zijn. Je kunt hem de tip geven eens iets te lezen over verlatingsangst. Het boek Liefdesbang zal hem waarschijnlijk wel veel inzicht geven als het daadwerkelijk verlatingsangst is..
      Veel sterkte ermee.
      Hans Gierkink
      Singlecoach

    • Shirin 21/12/2017 at 23:11 - Reply

      Hi,

      Ik denk dat ik bindingsngst heb. Wil heel grssg met iemand zijn en toekomst opbouwen maar als
      Mannen te dichtbij komen duw ik ze weg. Wil jets wat mij niet wilt, vind het eng om te daten terwijl er zeker goede mannen tussen zitten dje alles hebben msar ik vind altind wel iets. Ben absoluut niet gelukkig en weet niet hoe ik hier uit moet komen:-(.. want alleen zijn vind ik ook nket leiuk. Jongens vinden me raar en apart terwijl ik heel normssl
      Meisje ben maar ben bang om gekwetst te worden of dat als ik gehecht aan iemand ben die persoon weg gsat en kan daar moeilijk mee om gaan.
      Wwt moet ik doen??

      • Hans Gierkink 22/12/2017 at 09:21 - Reply

        Hoi meid,

        De zaken die je beschrijft zijn inderdaad symptomen van bindingsangst. Ik snap dat je daar mee zit. Dit gaat ook niet zomaar vanzelf over. Dus het is goed om in iedergeval hulp te zoeken bij iemand die je hiermee kan helpen. Verder is het goed om over het onderwerp te lezen zodat je alvast wat handvatten krijgt om er mee om te gaan. De boeken “Verbonden” en “Liefdebang” zullen je veel inzicht geven, net als ons eigen E-book waar veel praktische oefeningen in staan. Veel sterkte ermee.

        Hans Gierkink
        Singlecoach

  11. Robbie 11/11/2017 at 14:12 - Reply

    Ik vraag mij eveneens af wat er met mij aan de hand is….ben 49 jaar en 4 jaar geleden gescheiden. Sinds die tijd date ik intensief, maar van alle vrouwen die ik ontmoet zit er tot op heden geen 1 tussen die mij raakt, het verliefde gevoel geeft. Na meer dan 50 ontmoetingen ga ik mij dan ook afvragen of er iets mis is met mij…gelukkig zijn er wel regelmatig vrouwen die interesse in mij hebben, maar als het gevoel niet direct wederzijds is, haak ik snel af….het is bij mij ook een beetje ‘alles of niets’. Ik merk dat ik op vrouwen val met een sterke persoonlijkheid, tegelijkertijd maakt een dergelijke persoonlijkheid mij ook bang. Ik ben dan bang niet voldoende te bieden te hebben, niet gelijkwaardig te zijn of ander negatieve gedachten. Ik ben zeker ook vermijdend in mijn gedrag, ga als het moeilijk of spannend wordt situaties uit de weg en laat het dan ook wel eens afweten (terwijl ik misschien potentieel een leuke vriendin misloop). Ik heb 2 weken geleden iemand ontmoet waar ik mij direct aangetrokken toe voelde. Ik liep hard van stapel, zag het helemaal zitten…nu 2 weken later zie ik vooral op tegen ons (nog maar) 2e ontmoeting. Negatieve gedachtes als ‘is ze het wel?’, ‘ben ik wel mans genoeg voor haar?’ en ‘ze mist een zachte kant’ spoken dan door mijn hoofd. Dit levert buikpijn op en zal er zeer waarschijnlijk toe leiden dat ik afhaak….terwijl iets in mij ook zegt: ‘ze is leuk!’ , ‘zo’n leuke vrouw kom je misschien nooit meer tegen!’ , de angst wint het vaak van de hoop. Heeft u tips voor mij? boeken of artikelen die ik kan lezen? alvast dank.

    • Hans Gierkink 12/11/2017 at 08:31 - Reply

      Beste Robbie,
      Ik kan me goed voorstellen dat deze situatie heel vervelend voor je is. Deze verschijnselen waar je last van hebt, zoals negatieve gedachten over de dates, twijfel, angst en benauwdheid, vallen inderdaad onder de vermijdende hechtingsstijl of bindingsangst. Goede boeken voor je om te lezen zijn Liefdesbang en Verbonden. Maar ik ben bang dat je er met lezen alleen niet komt. Het is goed om ook een workshop te gaan doen of begeleiding te zoeken zodat je leert met deze negatieve gedachtes en gevoelens om te gaan. Wat je op korte termijn mogelijk kan helpen is om je te realiseren dat je gedachten en gevoelens hebt, maar dat je ze niet bent. Je hoeft er niet in mee te gaan. Dat is altijd een keuze. Veel sterkte en succes!
      Hans Gierkink
      Singlecoach

  12. Evi 17/10/2017 at 09:10 - Reply

    Ik hoop dat iemand mij kan helpen.
    Eind april een super leuke jongen leren kennen op een verjaardag van gezamenlijke vrienden. Hij begon tegen mij te praten en het voelde meteen heel erg goed. Naderhand had hij de gezamenlijke vriend geappt dat hij me zo’n leuke meid vond en zo kwam hij aan mijn nummer.
    Meteen echt een onwijze klik en heel veel appen tot diep in de nacht, merkte ook meteen de manier hoe hij met me omging zo’n man had ik nog nooit gehad. Hij gaf me zoveel aandacht! Ik moest weekje daarna in zijn woonplaats zijn en hij vroeg me of ik daarna wat bij hem kwam drinken. Was heel gezellig en naderhand kreeg ik direct een berichtje : vond het leuk je weer te zien. Vervolgens afgesproken week later om naar het strand te gaan en daar wat te eten. Hele middag en avond daar gezeten en geen moment van stilte gehad. Alles ging zo soepel paar dagen daarna kwam hij om 11 uur savonds nog m&ms bij me brengen na z’n avonddienst (m’n verslaving) hij zoende me ook pas op de derde date was met alles heel netjes. Elke keer als we afgesproken hadden dan Appte hij de avond van te voren dat hij er zoveel zin in had. En als hij me dan weer zag dan zei hij ook ben zo blij om je weer te zien het is zo leuk samen! Hij zei ook dingen als: dit voelt zo goed ik wil er veel energie in steken. Ben zeker van mn zaak. Of: er kan weinig meer fout gaan tussen ons. Na ongeveer een maand daten vroeg hij of ik bleef slapen, hij woonde uur van mij vandaan dus dan kon ik savonds komen en hadden we de volgende dag nog samen. Dag van te voren Appte hij dat z’n vrienden vroegen of hij mee ging voetbal kijken, Ajax speelde belangrijke wedstrijd. Hij vroeg mij dus of ik mee wilde, eerst zei ik nee ga jij maar dan zien wij elkaar een andere keer wel weer maar hij zei dat hij mij liever wilde zien dus dat hij dan ook niet ging. Ik vond dat lullig dus zei hem dat ik wel mee ging… Ik heb die avond al zijn vrienden ontmoet. Stuk voor stuk vertelde ze me dat ze zoveel over me gehoord hadden, zoveel foto’s van me gezien hadden. De vrouw van z’n beste vriend kwam nog naar me toe en die zei: hij vind je echt heel erg leuk Floor hij heeft het aldoor over je ik hoor zoveel goeie berichten over je. Elke keer ook me vastpakken en zoenen waar z’n vrienden bij waren. Volgende ochtend werd hij ziek wakker, hij wilde graag dat ik bleef maar ik ben naar huis gegaan zodat hij lekker in bed kon blijven. We hadden die nacht geen seks gehad dus er was nog niks gebeurd. Hij Appte later dat hij zich zo kut voelde dat hij nu net ziek was de eerste keer dat ik bij hem sliep en dat hij me heeeel graag snel weer wilde zien. Ik zei hem dat we snel moesten afspreken als hij weer beter was. Dit was op donderdag, hij was het hele weekend ziek en op maandag was hij weer beter. Maandag, dinsdag en woensdag was hij vrij. Ik Appte hem maandag wanneer hij tijd had om iets leuks te doen, hij Appte zijn rooster naar me maar dat was moeilijk plannen onze werkroosters liepen niet echt gelijk. Toen zei hij ik bel je donderdag wel even als ik aan het werk ben dan kan ik jou vrije dagen vrij laten plannen. Kunnen we vooruit werken. Heel stom maar ik had meteen al een gedachten van: gaat dit wel wat worden met deze afstand.. Dinsdag avond was hij met een vriend, zijn vriendin en haar vriendinnen aan het borrelen tot laat (ik dacht je had ook kunnen vragen of ik ook wilde komen ik had hem ondertussen al een week niet gezien) in de eerste weken dat we aan het daten waren wilde hij me constants zien dan hadden we elkaar woensdag gezien en dan Appte hij vrijdag: kom je langs? Hij wilde een computer spel kopen die we samen konden doen… hij wilde alle… die avond heb ik beetje kortaf gedaan, laten merken dat ik het niet zo leuk vond… achteraf denk ik stom. Maar goed hij bleef me appen, hij begon altijd met appen ik eigenlijk nooit… hij zou me die donderdag dus bellen voor z’n planning, deed hij niet vervolgens vrijdag, deed hij ook niet… hij Appte me wel. Ik had het idee dat zins ik z’n vrienden ontmoet had er iets was. Terwijl ze allemaal enthousiast waren. We hadden die zondag afgesproken, ik had me afspraken afgezegd en we hadden 3 uurtjes dus zouden naar Schoorl gaan. Kwartier voordat ik weg zou gaan Appte hij dat hij vertraagd was, hij was een uur te laat…. ik kwam aan in Schoorl en hij zoende me meteen en zei dat hij blij was om me te zien. Maar ik was wel een beetje pissig. Had gewoon het idee dat ik niet echt z’n prioriteit was. Hij vroeg of er iets was omdat ik wat stiller was en ik zei dat ik het idee had dat hij er niet zoveel zin in had. Hij zei dat hij wel veel zin had om me te zien, het echt graag wilde maar het zo druk heeft en het soms moeilijk vind om zn aandacht te verdelen. Hij is agent en heeft veel nachtdiensten. Hij zei nogmaals ik wil het echt heel graag help me herrineren dat ik je bel voor de planning. Hele date me hand aldoor pakken en me zoenen en knuffelen. Maar ja ik had m’n twijfels. Er was een soort afstand. Daarna nog paar dates gehad hij nam me mee naar z’n crossfit box stelde me voor aan z’n trainer, nam me mee naar zn vrienden. Maar het was anders als in t begin….. op gegeven moment een gesprek gehad: hij wilde geen relatie. Z’n vader wilde me graag ontmoeten en die begon over kinderen samenwonen etc dat benauwde hem heel erg. Hij zei ook dat hij beetje beschadigd was door z’n ex, hij ging 3 jaar met haar en toen ze zouden gaan samenwonen kwam hij erachter dat ze alleen maar vreemd ging. Z’n vader is ook met z’n nieuwe gezin dat hij Jaar of 8 was verhuisd naar Frankrijk en liet hem een beetje stikken. Ik vroeg wat hij dan wilde? Hij wilde me evengoed blijven zien want vond me echt heel leuk maar wilde me 1 keer in de twee weken zien. Had geen behoefte aan andere meiden wilde alleen mij. Ik moest daar over nadenken. Hij zei ook dat ik het eerste meisje was met wie hij zo’n klik had na z’n ex. We hadden inmiddels wel seks gehad, hij had een jaar geen seks gehad en was heel zenuwachtig. We hebben na dit gesprek nog een keer afgesproken hij kwam naar me toe bleef slapen, had het nog over vervolg dates etc maar daarna werd het contact al minder…. op gegeven moment via de telefoon het gesprek gehad.. het was te druk in z’n hoofd hij kon mij er nu niet hij hebben. Hij kon er nu niet helemaal voor gaan en vond dat ik het beste verdiende iemand die mij dat nu wel kon geven. Aan het einde van het gesprek zei hij: ga je nu opzoek naar een andere leuke jongen? Hij gaf in t begin dat we aan het daten waren vaak aan dat het chaos in z’n hoofd was, dat vrouwen vaak chaos veroorzaakte in z’n hoofd. Ik vond het heel erg maar deed alsof ik er vrede mee had. Ook omdat ik de laatste weken zoveel afstand merkte. Hij zei we zien elkaar wel weer bij die vrienden. Maand erna zouden we de verjaardag hebben van het zoontje van die vrienden maar hij Appte sochtends vroeg naar die vriend dat hij ziek was. In totaal ging ik 3 maanden met hem, het is nu 2 maanden over en ik heb hem ook niet meer gesproken. Ik twijfel heel erg of ik contact ga zoeken. Alles voelde zo goed bij hem. Ik merk dat ik het heel moeilijk kan afsluiten. Het leek alsof hij me helemaal geweldig vond. Dan denk ik komt het nu door mijn gedrag? Of heeft hij zelf een probleem? Hij heeft niet echt een stabiele jeugd gehad. Ouders beide 2 keer gescheiden, vader die naar Frankrijk gaat, moeder die met z’n judo leraar in bed ligt en vervolgens heb je een vriendin en dan gaat ze alleen maar vreemd. Maar ja misschien komt het door mijn appjes of dat ik gevraagd heb of hij er nog wel zin in had. Overigens had hij 1 jaar geleden ook gedate met een meisje en daar wilde hij ook geen relatie mee. Ik vroeg toen aan hem dan vond je haar niet leuk? Jawel heel leuk zei hij maar ik wil het gewoon niet. Het is ook geen jongen die met iedereen gaat. Of tegelijkertijd met meiden gaat. Ik hoop dat jullie me kunnen helpen. Sorry voor het lange verhaal.

    • Meinou Lambeck 20/10/2017 at 15:35 - Reply

      Beste Evi,
      Wat vervelend dat het zo gelopen is na zo’n leuk begin. Hij was zo enthousiast, maar het lijkt erop dat het daarna toch te dichtbij kwam voor hem en hij (bindings)angstig is geworden. Misschien heeft jouw gedrag meegespeeld, maar als iemand er echt voor wil gaan is een keertje een chagrijnige reactie geen reden om er meteen mee te stoppen. Of het te maken heeft met de slechte ervaring met zijn ex of met zijn jeugd is moeilijk te zeggen op grond van een verhaal van een ander, en evenmin of en hoe snel dit weer anders wordt. Als je hem echt niet kan vergeten kan je nog een keer contact met hem opnemen, maar wees dan ook bereid nog een keer de deksel op je neus te krijgen. Waarschijnlijk zou hij zelf contact opnemen als het voor hem daadwerkelijk anders is geworden. Mocht je nog een keer met hem erover willen praten, dan kan je het natuurlijk proberen. Als je je open en eerlijk naar hem kan opstellen zonder te veel te oordelen, kun je misschien nog meer helderheid krijgen over het waarom en of er misschien nog toekomst in zit. Veel succes!

  13. mara 11/10/2017 at 16:28 - Reply

    Na 9 jaar in het huwelijk met mijn man met 3 kinderen, begon mijn man met andere dames te gaan en liet me koude liefde zien, bij meerdere gelegenheden dreigde hij me te scheiden toen ik hem wilde vragen over zijn affaire met andere dames, Ik was helemaal verwoest En verward totdat een oude vriend van mij vertelde over een liefdesgeneesheer genaamd DR Goko die mensen met hun relatie en hun huwelijksprobleem helpt, introduceert ze mij aan deze dokter die me echt helpt als ik hem contacteerde, kreeg hij Mijn man Terug in 48 uur, dus begon hij zich te verontschuldigen, nu is hij opgehouden met dames uit te gaan en hij is bij mij voor goed en echt. Neem contact op met deze liefdesarts in relatie of huwelijksprobleem en vind allerlei problemen die u moeilijk kunt oplossen en hij zal een blijvende oplossing voor hen opstellen

  14. jajo 04/10/2017 at 22:09 - Reply

    Hoi, ik ben een vrouw van 47 met een soort bindingsangst, het is niet echt dat ik bang ben me te binden maar meer dat ik geen gevoel voel voor mannen anders dan vriendschap. Ik heb de laatste 3 jaar verschillende types leren kennen gezien ik iemand ben die op innerlijk val …en gelijk de 1e 10 minuten wist ik al nope dit wordt hem niet. Samen wonen en dat soort dingen past niet meer bij mij Hoe ik na een zeer moeilijke relatie ben geworden…kleffe gedoe of een gevoel van gemis voor mannen heb ik ook niet. Dus een berichtje na een afspraakje van wanneer spreken we weer af …of ik vind je leuk of ik mis je begrijp ik niet….Hoe kan iemand gelijk alweer willen afspreken of je leuk vinden missen terwijl je alleen maar een paar uur gepraat hebt. Ik zoen nooit op 1e afspraakjes en eerlijk gezegd zelfs niet na een 3e afspraakje ik voel die behoefte niet ..ben wel altijd heel eerlijk ik zeg altijd tegen mannen ik wil best afspreken maar niet als dat gewoon beetje praten etc. En ik doe niet aan Sex zonder liefde dus al x jaren geen Sex gehad. En nog steeds hoop ik ooit de juiste voor mij tegen te komen humor slim geduldig aardig begripsvol. Maar misschien dat die honderden mannen gewoon niet mr right waren ik ben al niet meer verliefd geworden sinds mijn 17e gewoon iemand die niet perse wil samen zijn 24/7 en me niet het gevoel van stikken geeft etc. Ik vraag me vaak af waarom ik niet verliefd kan worden.

    • Meinou Lambeck 20/10/2017 at 15:20 - Reply

      Beste Jajo,
      Sommige mensen hebben in hun jeugd of in latere relaties vervelende ervaringen gehad en hebben sindsdien hun gevoel afgesloten. Ze voelen daardoor minder angst of verdriet, maar ook minder andere emoties zoals vreugde of verliefdheid. Het kan zijn dat dat voor jou ook geldt. Als je je sinds je 17e niet meer verliefd hebt gevoeld, is het de vraag of je daarop moet wachten, of dat je ook zonder dat verliefde gevoel een leuke relatie kan opbouwen met iemand. Als je je toch eerst weer verliefd wilt worden, is het misschien nodig om een muurtje af te breken bij jezelf. Ik wens je veel succes met het vinden van de liefde!

  15. Lilly 27/09/2017 at 07:58 - Reply

    Hoi,

    Ik heb sinds 3.5 maand iemand ontmoet bij wie ik mij meteen heel prettig voelde. Ik kon mijzelf zijn, we lachen veel, praten veel, knuffelen veel.
    Het begon eigenlijk een beetje als een vriendschap hij was net 4 maanden gescheiden na een lange relatie. Na een maand waarin wij elkaar veel zagen hebben we gezoend en zijn we in bed beland.
    Dat bed viel een beetje tegen want hij kon zichzelf niet helemaal geven en het voelde eigenlijk heel krampachtig allemaal. Hij zei dat ie moeite heeft om het met iemand anders te doen ipv met zijn ex, ik kon dat begrijpen en maakte er niet zo’n punt van.
    We zijn samen op vakantie geweest, ik heb zijn familie ontmoet ( informeel) en hij de mijne, en mijn vrienden etc ook. Hij praat enerzijds over samen zijn, samen op vakantie nog eens, mee op familie vakantie naar zijn familie, we hebben elkaars kinderen ontmoet. Hij stelt mij voor als zijn vriendin allemaal leuk maar toch mist er iets. Hij wil en kan nog steeds niet intiem zijn en zegt ook dat ie eigenlijk geen relatie wil. Hij is nu inmiddels bijna 8 maanden gescheiden. Maar t lijkt of toch nog te snel voor m of hij is echt niet gek op mij of hij heeft bindingsangst. Hij zegt ook dat hij geen zin heeft om veel te investeren en geen zin heeft om rekening te houden met mij. Maar zit het liefste wel elke avond die mogelijk is bij mij of vraagt of ik bij hem kom. We knuffelen heel veel, maar vrijen dus bijna niet behalve als ik daar initiatief toe neem. Ik weet van mijzelf dat ik verlatingsangst heb, en mijn gedachtes zijn vrij negatief, ik durf mij slecht bloot te geven of te zeggen dat ik hem leuk vind want denk dan meteen dat het dan snel uit zal gaan. Ik wil constant bevestiging omdat ik bang ben dat ik niet leuk ( genoeg) ben. Ik kom zelf uit een lange relatie van 13 jaar en ben nu 4 jaar alleen. Maar in mijn vorige relatie was ik altijd bang voor dezelfde dingen en dat mijn man mij zou verlaten of vreemd zou gaan, dat is uiteindelijk ook gebeurd. Daarna meerdere ” relaties” gehad die altijd alleen maar gestoeld waren op seks en de mannen wilden eigenlijk nooit een relatie met mij of tijd doorbrengen. Ik ben mij daardoor heel erg gaan afsluiten en kreeg constant bevestiging in het niet leuk genoeg zijn. Dan ben ik meestal snel en resoluut in het beindigen van de relatie. En ook nu omdat deze man zegt niet te willen en zegt niet verliefd te willen zijn ( dat wel is of nee toch niet, wil het niet zijn) heb ik het uit gemaakt. Terwijl hij dus wel graag bij mij is ook al wil hij geen relatie en we echt heel erg onszelf kunnen zijn en goed praten en lachen en dingen ondernemen en knuffelen maar toch lijkt het voor mij niet genoeg te zijn. Ik heb er nu spijt van dat ik heb gezegd dat dit voor mij niet genoeg is en dat ik wil dat hij er achter staat om mij te zien en dat hij maar een tijdje moet gaan bedenken wat hij wilt. Ik wil de bevestiging en hij kan die niet geven. Maar ik denk dat ik te veel van hem wil en het te snel is. Ik weet niet wat ik moet doen of ik nu hem moet zeggen dat ik misschien te snel heb gezegd dat t dan maar klaar is en ik eigenlijk wel graag bij hem wil zijn en dat ik die bevestiging in mijzelf dien te vinden ipv bij hem. Ik durf mij eigenlijk ook niet kwetsbaar op te stellen omdat ik enorm bang ben voor afwijzing en dus bevestiging van mijn zelfbeeld. Of moet ik hem gewoon laten. Heeft hij nu bindingsangst of vind hij mij niet leuk genoeg. Hij laat totaal geen kwetsbaarheid zien. Maakt ook geen punt van dat hij niet intiem wilt zijn en zegt dat als ik dat wil dat gewoon moet doen maar dat hij daar geen moeite voor wilt doen omdat hij niet zo nodig hoeft te vrijen. Terwijl vrijen voor mij juist bevestigd en emotioneel bind en een extra waarde toevoegd aan wat wij nu hebben. Ik weet eigenlijk niet wat ik vraag want niemand kan in zijn hoofd kijken natuurlijk maar ik durf ook niet zo goed met andere mensen erover te praten omdat ik bang ben dat ik bevestigd wordt in het niet leuk genoeg zijn. En hij is zeg maar best ontwijkend. Wil wel graag voortzetten wat wij hebben maar geen seks, wel oneindig knuffelen, zoenen, etc.
    Hij wil geen verplichtingen, gezeur en verantwoording hoeven af leggen tov mij. En vooral denk ik zich niet kwetsbaar opstellen.
    Ik weet al wel wat ik doe en ben ook in therapie voor mijn onzekerheid en mijn ontwijkende gedrag en tegelijkertijd altijd die bevestiging nodig te hebben en mijn negatieve gedachtes te vervangen voor helpende gedachtes en dat gaat over het algemeen best goed behalve in relationele sfeer. T is momenteel een lekkere chaos in mijn hoofd en dat zie ik ook als ik dit terug lees maar kan het niet korter en bondiger krijgen ????

    • Hans Gierkink 30/09/2017 at 12:42 - Reply

      Beste Lilly,
      Dank voor je openhartige verhaal. Ik snap dat het ingewikkeld voor je is. Het belangrijkste is dat je werkt aan je eigenwaarden en zelfvertrouwen als partner in een relatie. Gelukkig ben je daar al mee bezig via therapie. Als je hierdoor minder bevestiging nodig hebt en minder ander gedrag van verlatingsangst laat zien, gaat een partner ook gelijk meer ruimte voelen. Hij heeft dan veel meer de neiging ook wat dichterbij te komen en meer van zichzelf te laten zien. Wat ook belangrijk is, is dat je je kwetsbaar op gaat stellen, meer je gevoel laat zien. Dat is heel belangrijk om een goede emotionele band te krijgen en je aan elkaar te hechten. Hopelijk werk je daar ook aan in je therapie.
      Ga zo door en heel veel succes!
      Hans Gierkink
      Singlecoach

  16. Geert 17/09/2017 at 17:40 - Reply

    Nog niet zo lang geleden hebben we onze liefdesrelatie- voor een deel buiten onze schuld- moet afbreken. We hadden een geweldige tijd, die zelfs 4 jaren heeft geduurd. Maar ik voel mij als een weduwnaar, want zij was toen de meest geliefde vrouw die ik ooit heb gekend. Naar mijn gevoel zal er nooit meer zo`n geweldige vrouw komen, terwijl ik binnenkort 74 word. In een impuls had ik een relatiebemiddelingsbureau ingeschakeld, maar het duurde niet lang of ik heb alles afgeblazen. Mij overvielen- wat ik nooit verwacht had- angstgevoelens.De angst om iemand ineens weer dichtbij te leren kennen, om helemaal overnieuw te moeten beginnen. Bang om mezelf bloot te geven en dan? Weer het risico om te stranden, mij te binden, of te verliezen? Het was in een soort paniek dat ik met dat bureau gestopt, wat mij natuurlijk niet in dank is afgenomen. Ik durf gewoon niet het risico te nemen, dus dan maar in vredesnaam geen relatie, tenzij er een wonder gebeurt.

    • Meinou Lambeck 20/09/2017 at 15:12 - Reply

      Beste Geert, wat vervelend dat die angstgevoelens zo opkwamen! Ik kan me voorstellen dat je bang bent om weer gekwetst te worden, na het afbreken van zo’n mooie relatie. En dat het ineens wel heel dichtbij kwam toen het relatiebemiddelingsbureau in actie kwam. Misschien is het toch zinvol om nog wat meer aandacht te besteden aan het verwerken van het verlies van je vorige liefde. Als je niet genoeg “gerouwd” hebt, is het vaak moeilijk je weer te verbinden. Mocht je dat gedaan hebben, dan is het goed om weer (kleine) stappen te maken. Het is zonde om de angst te laten winnen van de liefde!

  17. Hanneke 25/08/2017 at 23:38 - Reply

    Beste coaches,

    Vanuit mijn jeugd ben ik volgens mij goed gehecht, maar ik herken veel punten in het bindingsangst-lijstje. Helaas. Ik date wel, maar ik ben iemand die heel erg op dr gevoel vertrouwt. Het lukt me niet om een serieuze relatie aan te gaan sinds mijn laatste relatie, die inmiddels alweer 7 jaar geleden uitging. Deze relatie was heel serieus, en flink heftig, ik had te maken met een depressieve vriend met -naar mijn mening- wat narcistische trekjes (veel aandacht naar hem, anderen naar beneden halen. bijv.). Dit heeft ervoor gezorgd dat ik destijds mezelf was kwijtgeraakt, en besloot eerst mezelf eerst weer terug te vinden, maar ik besloot ook om mezelf zoiets nooit meer aan te doen.
    Ik weet dat ik mezelf al een tijdje terug heb gevonden, en ik probeer het niet te veel aandacht te geven, maar ik raak stiekem ook wat wanhopig. Ik ben 33, wil een leuke partner en heb een kinderwens. Ik mis mijn toekomstige partner, die ik nog niet ken, echt enorm. En word er heel verdrietig van. Ik heb het idee dat ik in een cirkel rondga met mijn instelling. Kan ik iets doen?
    Enorm bedankt alvast voor het lezen en reageren!

    • Meinou Lambeck 20/09/2017 at 15:06 - Reply

      Beste Hanneke,
      Dat wanhopige gevoel is heel naar. Het klinkt als een mooie stap: dat je eerst hebt besloten jezelf terug te vinden. Nu is de volgende stap een leuke partner vinden waar je wel een stabiele relatie mee kan opbouwen. Ik kan niet uit je verhaal opmaken wat er nu gebeurt. Misschien dat de angst dat je weer bij een verkeerde partner terecht komt je parten speelt? En je daardoor bang bent weer echt te investeren. Of weet je niet goed waar je nu wel vanuit moet gaan, nu je gevoel niet de beste graadmeter blijkt te zijn? Als dat laatste het geval is: misschien heb je dan wat aan ons gratis e-book “hoe selecteer jij je partner”(te vinden op op de homepage). Of is het zinvol om naar onze avond workshop “Welke partner past bij mij” te komen. Succes!

  18. Ikheetgeenbob 20/08/2017 at 23:36 - Reply

    Ik ben normaal ook niet van het reageren op artikelen maar ik herken mezelf enorm in het rijtje bindingsangst en moet ook even mijn ei kwijt. Alvast bedankt voor het lezen van mijn halve boekwerk.

    Eind januari dit jaar heb ik na een enorm leuke date met een meisje (met wie ik toentertijd ook al enkele maanden aan het appen was) een vriendin gekregen. We zijn op die eerste avond ook meteen in bed beland (naja, het bed redden we niet eens). Ik ben 25 en dit was m’n eerste ‘serieuze’ relatie. We hebben het hier ook over gehad (ze is zelf 20 en heeft een stuk meer ervaring met relaties) en dit vonden we beiden geen enkel probleem. Wat volgde waren de drie fijnste maanden uit m’n leven. Na een paar weken werd er al ruim met “I love you’s” gestrooid en binnen een maand of twee had ik haar zelfs gevraagd om bij me te komen wonen. Haar thuissituatie was niet ideaal en haar school en werk waren beiden dichterbij mij dan bij haar, dus waarom niet dacht ik?

    Op een zondagochtend ergens in mei werd ik echter uit het niets wakker met een naar gevoel. We waren net een paar dagen daarvoor naar de Ikea geweest om nieuwe meubels uit te zoeken (ook zonder enige twijfel van beide kanten), en er knaagde iets aan mij en er bleef maar in mijn hoofd rondspoken ‘wat als ik het uit zou maken?’ Dit wou ik echter absoluut niet dus ik gooide het maar op dat ik even niet lekker in mijn vel zou zitten.

    Het gevoel werd echter alleen maar erger en ik ben er na een paar dagen ook mee naar haar gegaan. Dit kwam voor haar als donderslag bij heldere hemel (net zoals bij mij trouwens) en aangezien haar vorige relaties ook niet al te fijn geëindigd waren pakte ze het niet heel fijn op en heeft ze alleen maar huilend op haar werk gezeten. Na een uitgebreid gesprek met mijn zus (met wie ik het heel fijn over dit soort dingen kan hebben) voelde het bij mij alsof het nare gevoel over was en ben ik haar op haar werk op gaan halen en heb alles (dacht ik) uitgelegd. Ze haalde me ook over om toen bij haar (ouders, ze woont nog thuis) te blijven eten en slapen.Tijdens het eten kreeg ik echter geen hap door m’n keel.

    De volgende ochtend werd ik kotsmisselijk wakker en ik wou alleen maar weg. “Gelukkig” moesten we beiden redelijk vroeg weg dus we zijn samen richting haar school gegaan en ik naar huis. Ondertussen was ik erachter dat ik niet eens meer normaal bij d’r kon zijn zonder dat allerlei gedachten in m’n hoofd schreeuwden dat ik het uit moest maken. Gedachten die volgens mezelf nergens op sloegen want we hadden het zo fijn en ze was alles waar ik naar zocht in een vrouw.

    Het ging twee weken nog zo door, twee weken die ik grotendeels bij m’n moeder heb doorgebracht want ik kon niet meer thuis zijn door alle dingetjes die me daar aan haar deden denken. In een van die weken, nadat ik haar om een beetje ruimte gevraagd had (de hele situatie maakte haar erg onzeker en ze bleef appen) heb ik haar voor een weekend geblokkeerd op Whatsapp, wat bij haar enorm in het verkeerde keelgat schoot. Ik was het volgens haar aan het verpesten, en ik was het ergens ook met haar eens maar ik had het gevoel dat ik niet anders kon. Elk klein appje, hoe lief bedoeld ook (of misschien wel hoe liever hoe erger), maakte me enorm in de war.

    Uiteindelijk besloten we nog samen naar de film te gaan, een midnight-premiere die we al weken in de planning hadden staan. We waren de avond daaraan voorafgaand ook bij mij, en hoewel we hadden afgesproken het vooral gewoon ‘leuk’ te gaan hebben ontkwamen we niet aan serieuze onderwerpen bespreken. Het kwam bij ons beiden tot tranen en omdat we het toch weer uitgepraat hadden (dachten we) zijn we daarna alsnog naar de film gegaan. Rond half 3 waren we weer thuis en beiden kapot dus meteen gaan slapen.

    De volgende ochtend werd ik rond 7 uur weer kotsmisselijk en piekerend wakker, geen verrassing echter want zo werd ik al weken (sinds die avond bij haar) elke ochtend wakker. Ik zag geen enkele uitweg meer en heb het uitgemaakt. Wat volgde was een tirade van haar over hoe laf ik was en hoe ik het zo ‘makkelijk’ kon uitmaken. Ze raasde het huis rond om alle spulletjes van ons samen in de vuilnisbak te gooien. Haar zus is haar toen, samen met al haar spullen, op komen halen. Ik ben meteen naar m’n moeder gevlucht waar ik weer een paar weken zou zitten. Nog steeds elke ochtend misselijk wakker wordend.

    Ik had ondertussen bij mezelf de diagnose gesteld dat ik een depressie had, want school (ik zat in het midden van het schrijven van mijn eindscriptie) ging ook belabberd en verder had ik totaal geen zin meer in mijn hobbies (muziek maken, gamen en schrijven). Op advies van de huisarts heb ik me ook maar ingeschreven bij een psycholoog, waarbij ik komende woensdag eindelijk een intakegesprek heb (hoera voor wachtlijsten).

    Tot op de dag van vandaag (zo’n drie maanden later) is die drive voor m’n hobbies nog steeds niet terug en ik weet nog steeds niet helemaal waarom ik die zondag in mei hiermee uit het niets wakker werd. Ik ben al uitgekomen op te snel gaan, weinig ervaring met relaties, een depressie o.b.v. stress op het verkeerde moment en / of dus bindingsangst (en evt. verlatingsangst van haar). Er is nooit iets aan haar geweest waar aan ik me ben aan ergeren en ze is nog steeds alles wat ik zoek in een vrouw. Ik zou ook niets liever willen dan dat fijne gevoel van de eerste paar maanden weer terugkrijgen, maar elke keer als ik haar spreek blokkeer ik. Ik hoop heel erg dat de psycholoog me hiermee ook verder gaat helpen maar daarnaast helpt het om het een keer van me afgeschreven te hebben.

    Bedankt voor het lezen! 🙂

    • Hans Gierkink 21/08/2017 at 09:46 - Reply

      Heel veel sterkte, hopelijk gaat het snel weer goed met je.
      Hans

  19. Pietje Puk 18/08/2017 at 08:04 - Reply

    Oké, ik ben dus echt totaal niet van het schrijven op een forum, maar aangezien me nu iets is overkomen waar ik echt helemaal niets van begrijp, en wat overduidelijk te maken heeft met bindingsangst, ben ik me gaan inlezen over bindingsangst. Ik kwam op deze site terecht en heb alle verhalen gelezen. Sommigen komen erg dicht in de buurt van mijn verhaal. Ik hoop langs deze weg toch iets van opheldering te kunnen krijgen, want ik begrijp niets van wat er gebeurt is, en ik weet ook niet hoe er mee om te gaan.
    Het gaat een redelijk uitgebreid verhaal worden, omdat ik de situatie zo goed mogelijk wil schetsen.

    Een kleine 4 weken terug kwam ik op een festival hier in de stad een vrouw tegen (zij 34, ik destijds 37) die ik al enkele jaren oppervlakkig ken. We kenden elkaars naam, hadden wat wederzijdse vrienden, en we hebben ooit wel eens gekletst, maar that’s it. Ik ben vorig jaar gescheiden en heb 2 kids. Zij is alleenstaand en heeft een zoontje. We raakten aan de praat, hadden wat gedronken en uiteindelijk zijn we bij haar thuis samen in bed beland. De andere ochtend ging ik weer naar huis (moest werken) en zij ging ook naar haar werk. Tot zo ver niets aan de hand. Nog diezelfde dag begon een vrij intensief whatsapp-contact, waarin we elkaar “steeds beter leerden kennen”… Ik vond het contact leuk, maar in een vaste relatie heb ik gewoon (nog) geen trek.Een paar dagen later vroeg ze in een whatsapp-bericht of ik zin had om langs te komen. Dit heb ik gedaan, en we hebben wat zitten kletsen en zijn uiteindelijk weer samen in bed beland. Ik heb duidelijk aangegeven dat ik niet op zoek was naar enige vastigheid. Ik heb zo mijn eigen dingen, en die ga ik niet opgeven. Ik wilde wel mijn vrijheid behouden. Zij stond er exact hetzelfde in, en ze liet die eerste week het woord “bindingsangst” ook een keer vallen. Ik wist niet exact wat het was (en dat het zo heftig kan zijn!) dus ik heb haar gerustgesteld dat ik haar echt niet ga claimen ofzo… Gewoon leuk,en alleen wanneer het ons beiden uitkomt. Vrijdags was ik op een verjaardag en begon ze weer te appen (en dit ging echt heel diep qua gevoel, etc..) en ze vroeg wederom of ik langskwam. Dit heb ik weer gedaan en wederom belandden we samen in bed. De seks was geweldig en intens, en onze gesprekken varieerden van “luchtig, gezellig en samen onwijs lachen” tot “serieus, emotioneel en elkaar letterlijk blootgeven aan elkaar” .. We groeiden echt naar elkaar toe, en ook het whatsapp-contact ging onverminderd door. Ze bleef me ook vragen of ik langskwam (als ik bij familie zat, op een bbq bij een vriend, etc..) en ze vroeg me zelfs of ik haar op een avond op wilde komen halen bij haar tante. Ik heb haar vader ontmoet, ik heb de meeste van haar vrienden ontmoet, ik heb haar zoontje meerdere malen ontmoet en toen ik tussendoor jarig was, heeft ze me mee uit eten genomen. Ze was onwijs lief en begripvol voor me toen mijn kinderen vanuit Italie (vakantie met hun moeder) met me gingen Facetimen voor mijn verjaardag, etc…. Zo kan ik nog 1001 dingen opnoemen. Tussen dit alles door liet ze zo nu en dan nog wel eens vallen dat ze graag op zichzelf is en dat ze het benauwd kan krijgen van “te vast contact” .. Hier heb ik begrip voor maar aangezien zij altijd degene was die mij appte of ik langskwam dacht ik: Het zal wel loslopen.(Achteraf heb ik spijt dat ik me niet eerder ingelezen heb over bindingsangst, want dan had ik begrepen dat deze mate van afspreken totaal niet strookt met bindingsangst, en had ik hier misschien iets mee kunnen doen) Inmiddels kwam ik tot de conclusie dat, hoe kort we elkaar nog maar kenden, ik misschien wel verliefd aan het worden was. Uit dingen die ze zei en deed kreeg ik ook het idee dat dit wederzijds was, maar dit hebben we nooit zo benoemd. Ik wilde er ook niet over beginnen, aangezien ik geen onnodige druk bij haar neer wilde leggen en aangezien ik nog steeds niet van plan was om te spreken over een “relatie”… Ik kan echt talloze voorbeelden noemen waaruit blijkt dat zij diepe gevoelens voor me had, maar dat ga ik hier niet doen. Afgelopen vrijdag was ik op een bbq bij een vriend en appte ze me weer of ik langskwam. (met wederom allerlei “gevoelige” berichten waaruit blijkt dat ze me gewoon echt heel leuk vond) Dit heb ik gedaan en de andere dag ging ik rond de middag weer naar huis. We hadden de afspraak staan dat ze die avond bij me kwam eten (achteraf misschien too much maar daar kan ik nu niets meer mee) en dat gebeurde dus ook. Zondags ging ze rond de middag naar huis en die zondag hebben we nog leuk app-contact gehad. Maandag kreeg ik het idee dat er iets verandert was… Ineens moest ik uren wachten op een reactie op de whatsapp en haar antwoorden leken echt heel kortaf. Oké, ze zal druk zijn, dacht ik nog, maar ook dinsdag herhaalde zich dit. Woensdag heb ik haar een bericht gestuurd of er toch niets was? Ineens kreeg ik een bericht dat ze er een nachtje over wilde slapen..dat ze twijfels had, waarop ik heb aangegeven dat het misschien handiger is om elkaar die donderdag te bellen. Ik kan mezelf veel beter verbaal verwoorden dan via de app en ik had nogal wat vragen. Die donderdag (gisteren) ben ik mezelf gaan inlezen in bindingsangst en ik schrok me werkelijk kapot…Ik wist niet dat dit zo heftig kon zijn en ik herkende echt zoveel dingen…. Ik dacht nog bij mezelf: We vinden elkaar leuk, hebben het leuk samen, dus als we gewoon wat gas terugnemen, en ik haar alle ruimte geef die ze nodig heeft, hoeft dit helemaal niet te stoppen, en dat ga ik haar vanavond vertellen…. Dat laatste ging dus niet, want ze heeft me via een appje laten weten dat ze het contact te heftig vond, ze liever alleen is en ze me niet aan het lijntje wil houden. Bellen wilde ze niet. Ik heb zoveel vragen en zoveel dingen die ik haar wil zeggen maar ik weet gewoon echt niet wat ik moet doen? Oké, het was intens, maar was zij niet degene die steeds vroeg of ik langskwam? Was zij niet degene die steeds liet merken dat ik echt belangrijk voor haar was? Etc….

    Voor degenen die het verhaal uitgelezen hebben: Tips zijn welkom! Ik vind haar nml te leuk om het zo te laten eindigen. Al die vragen krijg ik niet uit mn hoofd… Dit is gewoon geen juist afscheid voor zo’n leuke en intense (korte) tijd. Ik wil haar ook gewoon laten weten dat ik er voor haar wil zijn, dat ze van mij alle ruimte kan krijgen maar ik weet dat, als ik contact opneem, ze steeds verder naar achter gaat (aantrekken/afstoten) ….
    Wat moet ik doen?

    Gr. P

    • Hans Gierkink 18/08/2017 at 13:57 - Reply

      Beste Piet,

      Dit klinkt inderdaad als bindingsangst. Het ging veel te heftig en snel voor haar. Daardoor is ze opeens helemaal “op tilt” geslagen en kan ze geen enkele intimiteit extra meer verdragen zonder zich heel benauwd en rot te voelen. Het enige dat je nu nog kunt doen is haar een paar weken met rust te laten en dan heel voorzichtig kijken of ze daarna weer contact met je wil. En zo ja, het dan heel erg rustig opbouwen zodat dit niet nog een keer gebeurt.
      Veel sterkte,
      Hans Gierkink
      Singlecoach

  20. Sevenyearsstrong 19/07/2017 at 13:03 - Reply

    Hallo,

    Ik en mijn vriend zijn 7 jaar een sterk koppel geweest. Hij heeft af en toe momenten dat hij met zichzelf in de knel zit over de toekomst en het gemis van een ander leven. Dit is zijn bindingsangst. Het ene moment kijkt hij serieus naar ringen om mij ten huwelijk te vragen.. Het andere moment verstikt het woord trouwen hem.

    Mijn vader heeft zijn leven beëindigt toen wij het vier maanden hadden. Ik heb daardoor verlatingsangst ontwikkeld. Ik heb een tijdje met een psycholoog gepraat. Ik geef hem genoeg ruimte, hij sport, gaat naar vrienden, etc.

    Deze week heeft hij opeens een bom op mij gelegt. De gedachte die hij heeft over de toekomst met mij zijn heftiger geworden. Hij zit er echt aan te denken om er mee te stoppen.

    Onze communicatie is level 100, altijd al geweest. Maar door zijn toon lijkt hij het al op te geven. Hij denkt dat leuke dingen doen en op vakantie gaan de situatie doet verbloemen.
    Ik heb met hem de afspraak gemaakt om 100% voor ons te gaan. Samen aan onze onzekerheden te werken en de negatieve gedachtes niet telkens op te noemen en te herhalen. Maandag hebben we een afspraak bij de dokter om te praten of een verwijzing te krijgen.

    Ik ben alleen heel bang dat het niks uit gaat halen. Na zeven jaar is dit wel een heftige beslissing.

  21. Serana 03/07/2017 at 22:22 - Reply

    Hallo,

    Ik heb bijna een half jaar een vriend en hij blijkt dus bindingsangst te hebben. Soms gaat het goed en soms ook weer niet. Op momenten dat we veel samen zijn, voelt hij zich benauwd en wilt hij graag tijd voor zichzelf hebben. Daarin tegen ben ik er achter gekomen dat ik waarschijnlijk verlatingsangst heb. Ik haat het om alleen te zijn, ik wil geen moment zonder hem zijn en wil hem altijd graag in de buurt hebben. Ik mis hem het moment dat hij net 5 min de deur uit is.

    Mijn vriend vindt het dan soms ook lastig om over de toekomst te praten, hij praat wel gewoon mee, maar hij krijgt het benauwd van het idee. Daar in tegen wil ik alles heel erg gehaast, terwijl hij het natuurlijk weer rustig aan wilt doen.

    We kwamen er dus achter dat het heel erg botst. Hij wilt graag alleen kunnen zijn en ik wil niet alleen zijn. Zelf bood ik hem aan om elke dag met elkaar te praten over hoe we ons voelen die dag. Is dat een goede optie? Hopelijk heeft u nog wat tips voor ons, alvast bedankt!

    Groetjes

    • Meinou Lambeck 04/07/2017 at 12:17 - Reply

      Beste Serana,
      Mooi dat jullie zien wat er aan de hand is. Het is goed over jullie verschillen in verwachtingen en behoeftes te praten (al is elke dag misschien wat veel). Als je weet wat er in de ander omgaat, is het gemakkelijker om daar rekening mee te houden en compromissen te sluiten. Daarnaast is het ook goed om aan je eigen angsten te werken, los van elkaar. Ik hoop dat onze artikelen daar wat tips over kunnen geven, anders ben je natuurlijk ook van harte welkom op onze workshop “Overwin bindingsangst en verlatingsangst”. Veel succes

  22. Ikke26 29/06/2017 at 19:03 - Reply

    Hallo,

    Ik zit al een tijd met een vraag. Ben nu zelf 26 maar in mijn jeugd heb ik bij mensen moeten slapen wat ik niet wou, en mocht van deze personen niet naar huis.
    Dit heeft er voor gezorgt dat ik vroeger niet op schoolreis wou, niet meer bij anderen wou slapen, vakantie zonder mijn ouders vond ik een hel, en kon op geen manier afscheid nemen van mijn vriend, als die bv een weekend weg ging met vrienden. Nu ben in dik gelukkig in een nieuwe relatie. Inmiddels 2 kinderen gekregen, maar nu de oudste na de peuters gaat ben ik helemaal van slag. Slecht slapen, slecht eten, huilbuien en heel veel moeite om hem daar achter te laten. Ze gaan beide ook nog niet uit logeren maar als ik daar aan denk slaat bij mij de stress er al in.
    Kan dit een gevolg zijn van vroeger?
    En wat raad u me aan om te gaan doen want ben zo mezelf niet mee. En dat alleen omdat mijn zoon na de peuterschool gaat? Kan dat zoveel stress meegeven.?

    • Meinou Lambeck 04/07/2017 at 12:14 - Reply

      Beste Ikke, het kan zijn dat de patronen van vroeger weer terug komen. Je hebt vroeger angst ervaren bij het gescheiden zijn van je ouderlijk huis. Soms worden oude angsten weer getriggered als je opnieuw in een soortgelijke situatie terecht komt. Nu wordt je gescheiden van mensen die je enorm liefhebt: je kinderen. Dan kunnen die oude, niet behulpzame patronen weer de kop op steken. Het is wel goed om er wat aan te doen, omdat je je kinderen niet dezelfde “verkramping” mee wilt geven als jij zelf soms ervaart. Het is te kort door de bocht om op grond van je berichtje te zeggen wat het beste past. Soms kan EMDR een uitkomst bieden bij dit soort klachten. Succes met deze zoektocht!

  23. Marietje 27/06/2017 at 22:20 - Reply

    Heel herkenbaar zowel de verlatingsangst als de bindingsangst, ik ben 1.5 jaar alleen er is heel veel gebeurt afgelopen jaren eigenlijk. In 2014 besloot ik een einde te maken aan de relatie van 7 jaar en heb ook 2 kinderen met deze man gekregen, we waren totaal uitelkaar gegroeit en misschien als ik terug kijk in die 7 jaar samen ben ik nooit echt super verliefd geweest, we zijn na mijn mening ook veel te snel gaan samen wonen en binnen 1 jaar raakte ik ook nog eens zwanger, we hebben ook leuke dingen meegemaakt zeker, maar de negatieve kant van die relatie blijft hangen bij mij, zo dronk hij erg veel, ging altijd veel later naar bed dan ik en al dat soort dingen, ik was niet gelukkig en eenzaam in een relatie en ik besloot alleen met kids verder te gaan. Afhankelijk ging dat erg goed en heel onverwachts kwam er een leuke man in mijn leven, ik wilde hem en werd elke dag meer smoorverliefd, tot ik na een half jaar een sms kreeg, waarin letterlijk stond dat hij mij alleen gebruikt had om over zijn ex heen te komen en het was over en uit. De grond zakte letterlijk onder mijn voeten vandaan en ben behoorlijk depresief geworden, zo erg dat ik zelfs tijdelijk niet voor mijn kids kon zorgen. Ik heb voor mijn depressie hulp gezocht bij ggz en na ongeveer 10maanden kan ik zeggen het gaat goed maar nog niet perfect. Mijn kinderen terug krijgen (die wonen bij hun vader) is nog het moeilijkste van alles, maar ook het gemis van een partner vind ik moeilijk toch durf ik een relatie aangaan niet, ik date wel eens , maar heb het gevoel dat mannen vooral seks willen en verder niks. Ik wil daar mee wachten tot ik zeker weet of iemand echt voor mij wil gaan, of is dat heel gek? Mijn hart was gebroken na dat ik gebruikt bleek te zijn, ben daardoor in een depressie geraakt en ben mijn kinderen kwijt geraakt, ik wil dat gewoon niet nog eens laten gebeuren. Ik ben 37 en voel me te jong om alleen verder door het leven te gaan maar ik wil naast mezelf (ik kom er wel overheen) zeker mijn kinderen geen pijn meer doen door ze te laten hechten aan iemand die zo weer weg kan zijn.

    • Meinou Lambeck 28/06/2017 at 14:19 - Reply

      Beste Marietje,
      Wat een nare periode heb je achter de rug! Goed om te horen dat je weer aan het opkrabbelen bent. Ik hoop dat je je hart langzaam maar zeker weer open kan zetten voor een goede man. Het is logisch dat je jezelf en je kinderen wil beschermen tegen een partner die je niet gelukkig maakt en na een tijdje weer weg is. Misschien kan je ons gratis e-book “Hoe selecteer jij je partner” (oa te vinden op onze home-pagina) downloaden, om je te helpen om een goede keuze te maken. Sterkte!

  24. carlo 24/06/2017 at 16:20 - Reply

    Een paar dagen geleden heeft mijn vriendin het uitgemaakt. We hadden precies 53 weken een relatie samen. Ik wist dat ze last had van bindingsangst/verlatingsangst. Nu ik dit zo allemaal lees zit ik zelf te twijfelen of ik er ook niet last van heb. Mijn vriendin vond het moeilijk als ik te dicht bij kwam. Ze vond het lastig om over de toekomst na te denken. We hadden vaak ook ruzie. Persoonlijk zocht ik heel vaak de bevestiging van liefde en vaak ben ik ook onzeker. En alleen voelde ik met niet gelukkig. We hielden wel echt van elkaar.

    Ze maakte het afgelopen woensdag uit, 2 uur later begint ze meteen een relatie met een ander. Toen ze het uit maakte vertelde ze me dat we de komende 6 maanden als vrienden verder gaan en daarna wel weer verder kijken of het nog wat kan worden. We willen allebij graag vrienden blijven. Ik vind het heel lastig om hiermee om te gaan.
    Vaak reageerde ik verkeerd op het gedrag wat ze vertoonde. Dat is waarschijnlijk ook een van de redenen geweest waarom het niets is geworden.

    Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest als samen met haar. Een aantal mensen in haar omgeving vermoeden dat ze het uit heeft gemaakt omdat de stress te hoog op liep. En dat ze meteen aan een nieuwe relatie begind om haar verdriet te verbergen. Ze heeft me vandaag verteld dat ik het beter op kan geven omdat ze nu gelukkig is en het uiteindelijk toch niks meer word tussen ons.

    Mijn vraag is nu of ze dat meent? En ik vroeg me af hoe ik het beste kan handelen voor onze vriendschap de komende tijd.

    • Meinou Lambeck 28/06/2017 at 14:13 - Reply

      Beste Carlo,
      Wat verdrietig voor je dat de relatie verbroken is. Je beschrijft dat jij vaak bevestiging zocht en je vriendin vaak vond dat je te dichtbij kwam. Het is goed mogelijk dat je vriendin meer aan de “bindingsangstige kant” zat (een vermijdende stijl) en jij meer aan “de verlatingsangstige kant” (een angstige stijl). Deze twee kanten trekken elkaar vaak aan en versterken ook de stijl van de ander.

      Nu heeft je vriendin het uitgemaakt en is ze meteen met een ander een relatie aangegaan. Dat is heel pijnlijk. Ik kan me voorstellen dat je wilt weten of het nog goed kan komen. Helaas is dat niet te voorspellen. Het kan zijn dat ze op deze manier afstand zoekt. En dat ze als ze eenmaal meer ruimte voelt jou toch weer gaat missen. Het kan echter ook zijn dat ze echt iemand gevonden heeft waar ze minder in dit soort patronen verstrikt zit. En dat ze echt niet meer met je verder wil.

      Misschien kan je over een tijdje nog eens met haar praten. En als ze dan bij haar besluit blijft, zou ik je toch aanraden om te kijken of je de situatie kan accepteren en verwerken. Vaak blijkt dat het “vrienden blijven” in de beginperiode dit niet gemakkelijker maakt. Sterkte!

  25. Isa 30/05/2017 at 14:51 - Reply

    Beste Hans,

    Ik herken me heel erg in deze post, echter weet ik niet goed welke van de twee van toepassing is op mij. Misschien kunt u dit inzien als ik het verhaal vertel.
    Ik date niet vaak, maar nu ben ik een tijdje aan het daten met een jongen, sinds hij niet helemaal de reactie gaf die ik wilde voelde ik me afgewezen. Nu probeer ik hem te ontlopen en reageer niet/weinig op wat hij stuurt.
    Ik weet dat ik hem leuk vind, maar ben bang om gekwetst te worden en wil dan het liefst meteen wegrennen terwijl ik eigenlijk zo graag bij hem zou willen zijn..
    ik hoop dat u wat meer informatie/tips heeft; of misschien een boek dat ik zou kunnen lezen?

    Groet Isa

    • Hans Gierkink 19/06/2017 at 06:28 - Reply

      Het gedrag dat je beschrijft is een reactie die mensen met verlatingsangst regelmatig laten zien. Als degene met verlatingsangst nabijheid en intimiteit zoekt, en hij of zij wordt afgewezen, dan kan hij of zij als reactie daarop heel veel afstand nemen. Dit komt vaak voort uit gekwetstheid, boosheid en angst. Dit noemen ze ook wel ‘protestgedrag’. In het boek “Verbonden’ van Amir Levine kun je daarover nog veel meer lezen. Wat je kunt doen is al je moed bij elkaar rapen en nog een keer proberen toenadering te zoeken tot hem. Als hij dan nog steeds afwijzend reageert, dan is het beter hem los te laten en een andere man/jongen te zoeken die wel voor je gaat.
      Ik wens je veel succes,
      Hans Gierkink
      Singlecoach

  26. Rob 27/05/2017 at 12:38 - Reply

    Verlatingsangst en een gegeneraliseerde angststoornis heeft bij mij altijd een negatieve rol gespeeld in mijn leven. Ik merkte het voor het eerst bij mijn eerste vriendinnetje nu ruim 30 jaar geleden. Ik was altijd angstig dat ze mij niet meer leuk vond en bij me weg zou gaan. Soms raakte ik zelfs in paniek als ze bijvoorbeeld alleen met vriendinnen ging stappen.

    In 1989 heb ik mijn vrouw leren kennen en bij haar speelde natuurlijk het zelfde gevoel. Gelukkig werd ik op dat moment begeleid door een coach waardoor de relatie in stand is gebleven. Mijn belangrijkste gevoel destijds was de warmte/aandacht die ik van haar kreeg. Deze had ik thuis nooit gekregen en daarnaast had ik op mijn 3e jaar een traumatische ervaring doordat 6 weken in het ziekenhuis heb gelegen. Waarschijnlijk is hier de basis gelegd voor mijn angststoornis.

    In 1995 ben ik via via terecht gekomen bij he Academisch Medisch Centrum in Utrecht waar ze op dat moment bezig waren met het onderzoek en het gebruik van antidepresiva tegen angststoornissen. Na een aantal maanden had ik totaal geen last meer van mijn verlatingsangst. Heel soms een beetje onrust maandag werd in de loop van de jaren minder.

    Door omstandigheden ben ik afgelopen jaar in september gestopt met de antidepresiva. En jawel hoor de verlatingsangst was weer terug. Ik ben nu bezig met het opnieuw opbouwen van in mijn geval citalopram en ik hoop dat ik over een tijd mijn verlatingsangst en alles wat daarbij komt kijken (controleren van haar mobiel etc) weer achter me kan laten.

    • Hans Gierkink 28/05/2017 at 19:11 - Reply

      Beste Rob,
      Dank voor het delen van je verhaal. Heel veel sterkte en hopelijk lukt het je verlatingsangst weer te boven te komen.
      Hans Gierkink
      Singlecoach

  27. Liever-verliefd 15/05/2017 at 20:49 - Reply

    Hallo, ik ben 29 en ben al 1.5 jaar vrijgezel. mijn vorige relatie was verbroken na 5,5jaar samen zijn. We hadden het echt leuk met elkaar en dachten samen oud te worden. Helaas is de werkelijkheid toch anders. Eerste jaar heb ik zelf bewust gekozen om vrijgezel te zijn. Ik wilde weer mezelf vinden en ervaren hoe het is om echt alleen te zijn en alles te kunnen doen waar ik maar zin in had. Ik ben ook half jaar naar buitenland geweest en het was werkelijk heerlijk. Sinds dat ik terug ben (4 maanden) wilde ik weer aan een relatie beginnen. Ik heb me op Tinder ingeschreven en binnen kortste tijd had ik twee tot drie dates per week. Meeste dates bleven bij een en soms tot drie gekomen. Toch was het niet wat ik wilde en als ik diegene zag zitten waren zij (bang) voor mij. Waarschijnlijk omdat ik best open ben en van stoere dingen hou zoals motorrijden en rugby. En dat ik misschien naar buitenland zou willen. Zelf ik ben ik best klein en zie ik er lief uit (ben ik ook). Maar ik denk dat ik toch een best intimiderend kan overkomen.
    Een maand geleden kwam ik een jongen tegen tijden uitgaan. Hij zag er goed uit en ik had zin in een avontuurtje. We zijn naar mijn huis gegaan, maar toen besefte ik dat ik er toch niet aan toe ben. Dus was het toch een rustige avond geworden. Daarna hebben we meerdere keren afgesproken en leuke dingen samen gedaan. We hebben het echt heel leuk met elkaar. Maar ik merk wel dat ik toch last heb van twee rare fenomenen. Van ene kant vind ik hem echt leuk en wil ik hem leren kennen en misschien relatie aangaan, maar van andere kant als ik alleen het woord relatie hoor dan krijg ik al een brok in mijn keel.
    Hij is heel lief en leuk en geïnteresseerd, wat raar is dat ik minder geïnteresseerd ben in hem. Ik vraag hem geen persoonlijke dingen, en ik wil het zo luchtig mogelijk houden. Ik enk wel dat ik klein beetje verliefd ben maar dat ik mezelf naar hem toe nog niet open kan stellen. Ook als hij mij iets persoonlijks vraagt probeer ik het van onderwerp te veranderen. Maar van andere kant wil ik ook wel echt hem leren kennen en zijn familie en kijk ik ook wel is op mijn telefoon of hij iets geschreven heeft. Ook maak ik me druk om als hij me niet vraagt wanneer we weer gaan afspreken (zeker omdat ik een hele drukke agenda heb).
    Hoe kan ik hiermee omgaan?
    Hou ik mezelf voor de gek dat ik een relatie wil en echt ervoor wil gaan of moet ik toch dit uit mijn hoofd halen en gewoon weer lekker gaan scharrelen en “onbezorgde” vriendeloze en dus misschien hierdoor straks ook kinderloze vrijgezelle bestaan,.!.?

    BVD

    • Hans Gierkink 17/05/2017 at 14:37 - Reply

      Beste Liever-verlliefd,
      Ingewikkelde situatie die je beschrijft. Aan de ene kant wil je graag een relatie en vind je hem leuk. Aan de andere kant doe je een aantal dingen die een goede diepgaande relatie moeilijk maken. Jezelf open stellen is van essentieel belang om een goede diepgaande band met elkaar te krijgen en daarmee een goede basis te leggen voor een relatie. Het is goed om te kijken waarvoor je bang bent. Wat maakt dat je je niet open durft te stellen naar hem? Ben je flink gekwetst in je vorige relatie? Als je het met hem niet durft aan te gaan loop je de kans dat je dit bij een volgende man tegenkomt. Kijk eens of je toch niet de moed hebt je voorzicht open te stellen naar hem en kijk wat er gebeurt. Daar doe je jezelf en hem een groot plezier mee.
      Heel veel succes en liefde,
      Hans Gierkink
      Singlecoach

      • Liever-verliefd 30/05/2017 at 18:33 - Reply

        Beste Hans,

        Bedankt voor je reactie. Nu zijn we een paar weken verder en door mijn volle leven hebben we elkaar niet zoveel kunnen zien. Elke keer als ik hem zie dan vind ik het wel leuk. Alleen hetzelfde moment boeit het me allemaal niet zo. Liefst wil ik vooral intiem zijn en niet te veel binden of iets over mezelf te hoeven vertellen. Ik merk dat het mij super veel energie kost om maar iets te vertellen.
        Hierdoor weet ik dus nu ook niet of het komt omdat ik hem niet leuk genoeg vind of omdat ik mezelf afscherm / bescherm.
        Is er iets wat ik kan lezen of doen om achter te komen wat ik nou zelf wil?

        Bvd

        • Hans Gierkink 07/08/2017 at 07:12 - Reply

          Beste Liever-verlliefd,
          Je kunt het boek “Verbonden” lezen van Amir Levine of eens naar onze workshop komen over bindingsangst.
          Sterkte.
          Hans Gierkink
          Singlecoach

  28. Douwe 12/05/2017 at 18:06 - Reply

    Ik kwam via een klasgenoot met iemand in contact en na 3 weken begon zij over daten later twijfelde ze en besloten we om snelle koffiedates te doen op school. We hebben 2 maanden lang iedere dag geappt voor we elkaar pas tegenkwamen op school. In die tijd was alles goed, ze vond dingen nooit ongemakkelijk behalve bij mij, ook praatte ze nooit zolang met iemand die ze nooit zag, best veel dingen gemeen. In die tijd was de interesse er. Na iets meer dan 2 maanden zouden we meeten op school, vaak afgezegd door onzekerheden van ons beide. 3 weken geleden hebben we eindelijk gemeet in een café samen met 3 vrienden, we hebben gepoold, er werdt geflirt.
    Het klikte echt, geen ongemakkelijk gevoel. Ze vond het echt leuk en het viel niet tegen. Een dag erna is ze met iemand geweest, wat voor mij op zich geen probleem is want we hadden niet echt iets. Maar zei maakte er een groot probleem van, ze wist niet hoe ze het moest vertellen, voelde haar de hele week kut. Maar ik hoorde het dus via via op de dag dat we weer naar dat café zouden.

    Nadat ik haar confronteerde werd alles anders, ze zei dat ze me al een tijdje als ‘gewoon’ vrienden zag. Ik vroeg haar eerder die maand om een date toen heeft ze niks gezegd erover.. Ze had het idee gekregen doordat ik het meeten op school vaker zou hebben afgezegd wat niet zo is. Ze was te onzeker om te vragen of het klopte. Het punt van beslissen om af te spreken op school tot het meeten was maar 2,5 week. We kwamen elkaar juist vaak tegen en spraken elkaar zo nu en dan. Ze zei erna ”ik weet niet of ik nog wel wil zeg maar” of dan zei ze weer ”ik denk niet dat ik wil” , maar ze zag het dus nog wel als iets toen, MAAR op dat punt zag ze het als ‘gewoon’ vrienden zei ze eerder.. Later zei ze dat ze vrij zeker was dat het niks zou worden, ik vroeg om een argument heeft ze geen antwoord opgegeven. Zoals op alle ‘belangrijke’ dingen, zo kon ik het niet snappen en ik zei dat ik er dan helemaal mee wilde kappen. Ze zei toen dat ze niet happy was en geen zin had om dan ook nog tot in details te gaan.

    Ik stuurde haar rozen met een kaart deze week waarin stond dat als ik haar zo het idee kon geven dat ik nog geïnteresseerd ben, ik dat zou doen. Ze zei die ochtend ” Maar ik weet echt niet wat ik nu moet..” ze voelde zich wel in het nauw gedreven maar dat kon ik snappen. Ze appte die avond dat er geen twijfel was. Ik ben er een tijdje over doorgegaan omdat ik niet kan snappen hoe het gegaan is, ik had haar daar gek meegemaakt maar ze reageerde wel vrij snel. Uiteindelijk heb ik gezegd dat ik er ook klaar mee was zei ze ”mooi dat je er ook klaar mee bent”

    Later heb ik maar gezegd dat we dan als vrienden doorgaan wat zij al wilde, reageerde ze heel ingetogen op.. 9 dagen geleden heb ik haar face to face verteld dat we geen vrienden konden zijn omdat er bij mij niks veranderd was, en dat ik er dus helemaal mee wilde kappen. Vond ze best kut want we hadden wel 3,5 maand gepraat.
    We praten nu weer op een ‘gewone’ manier. Maar het ging dus fout omdat ze dacht dat ik haar niet als meer dan vrienden zag, dacht ze. Dus het heeft niet direct met mij te maken gehad, ze is niet op me afgeknapt zei ze, vond me mega lief en super wat ik allemaal deed. Is dit ook een soort van verbindingsangst of kan dit ook echt?

    Alle haar dingen zijn tegenstrijdig, en het was oké tot ik zei dat ik het wist. Ik weet niet wat ik nu moet, vind haar nog echt leuk maar weet niet wat ik nu moet doen. Er moet toch nog wel iets zijn, wat kan ik doen?

    • Hans Gierkink 15/05/2017 at 10:15 - Reply

      Beste Douwe,
      Ik snap dat je dit lastig vind. Het lijkt op aantrekken en afstoten. Dan wil ze graag en daarna weer afstand nemen. Deze meid laat inderdaad wat gedragskenmerken van bindingsangst zien. Denk aan de twijfel, afstand nemen, afspraken afzeggen, etc. Maar aan de andere kant zou het ook kunnen zijn dat ze op dit moment niet aan een relatie toe is of dat ze het idee heeft dat jullie niet goed genoeg bij elkaar passen. Je hebt het 3,5 maand geprobeerd. Dus als het dan niet werkt, kun je maar beter je verlies nemen en stoppen. Ik snap dat dit heel vervelend voor je is en dat je het liever anders zou willen. Maar al de drie mogelijkheden die er aan de hand zouden kunnen zijn, geven weinig hoop op verbetering in jullie specifieke situatie. Ik wens je heel veel sterkte.
      Hans Gierkink
      Singlecoach

  29. Sjohn 06/04/2017 at 17:25 - Reply

    Ik herken me in de verlatingsangst. Het missen van stabiliteit en vertrouwen vanuit de opvoeding. Een relatie die op de klippen liep wegens vreemdgaan en het voornamelijk missen van een stabiele basis. Ik reflecteer veel en vaak op mijn eigen gedrag en probeer die verbanden te leggen ook. Ik kan ook me vinger leggen op mijn gedrag, echter heb ik tot nu toe veel potentiele relaties verpest door onzekerheid. Onzekerheid om gedumpt te worden, wantrouwen naar de ander en het constant zoeken naar signalen die tekenen geven dat er iets aan de hand is.
    Nu heb ik een vriendin sinds 2 maanden en ik kon mezelf zijn, ik heb haar ook verteld over mezelf dat ik weet dat ik een periode of moment kan hebben waardoor ik ontzettend onzeker word. Ik voelde me ontzettend gelukkig met haar en andersom ook. Totdat afgelopen weekend ineens een knopje omging of iets waardoor ik weer diep in die onzekerheid ben gevallen, we zijn een dag weggeweest en de dag erna was ik ineens bang dat ze afstandelijker was of wat dan ook. Continu zoeken naar bevestiging, die ze ook gewoon gaf. Ook aangegeven dat ik ermee en me ‘momentje’ heb. Ze reageerde er liefdevol op gelukkig. De dag daarna zat ik er nog steeds in die onzekerheid en heb ik het wederom met haar besproken, ze gaf die dag ook geen bevestiging. Ze heeft aangegeven dit expres te hebben gedaan omdat ze vind dat het uit haarzelf moet komen en niet omdat ik het vraag, ze had het immers al verteld hoe leuk ze me vind. Ik heb haar uitgelegd dat ik dat begrijp en ik zelf ook enorm frustreer om hoe ik dan doe en hoe ik ben, ik wil dit namelijk zelf ook niet en probeer er echt aan te werken. We hebben hier een vrij goed gesprek over gehad, maar hierin liet ze wel weten dat zij niet wilt dat ze zelf dadelijk het gevoel heeft dat ik haar niet geloof, en dat die onzekerheid iets heel moois kan verpesten. Dit blijft dan uiteraard weer in me hoofd hangen. Ook komt ze naar mijn gevoel soms kil en afstandelijk over naar mij toe, zelf zegt ze dat dit is hoe ze is en dat ze het zelf niet eens doorheeft. Mijn amateur psycholoog in mij zegt dat dit dus onderbewuste tekenen zijn dat ze afstand aan het nemen is. Ik ben dus een doemdenker ook.
    Ik heb die dag zelf 2 zelfhulpboeken aangeschaft en deze ga ik ook lezen, maar ach man ik voel me zo bizar lullig tegenover haar en mezelf dat ik ga twijfelen aan iets waar ik aan hoef te twijfelen. Ik wil gewoon kunnen accepteren dat het loopt hoe het loopt en niet dat deze angst van verlating mijn relatie de kop kan kosten voor de zoveelste keer.

    • Meinou Lambeck 04/05/2017 at 10:55 - Reply

      Beste Sjon,
      Het is belangrijk dat je de bevestiging niet constant bij je nieuwe partner gaat zoeken, maar vooral zelf gaat dealen met je gevoel van onzekerheid. Natuurlijk is het prima om af en toe bevestiging te vragen aan je partner, maar als je dat te vaak doet heb je kans dat een mooie beginnende relatie een stuk moeizamer gaat lopen. Goede boeken hierover zijn bijvoorbeeld ook die van Jan Geurtz (“verslaafd aan de liefde” en “Bevrijd door liefde”). Misschien is het ook raadzaam om eens wat begeleiding op dit vlak te overwegen, het is zonde als je het plezier van een (beginnende) relatie zo laat “verpesten” door deze onzekerheid en angst. Veel sterkte!

  30. Robert 20/03/2017 at 22:21 - Reply

    Beste Hans/Meinou,
    Allereerst bedankt voor de uitbereide informatie op jullie site. Voor mij vallen een aantal puzzelstukjes in elkaar wat mij de mogelijkheid biedt om een onlangs verbroken relatie te verwerken. Met wat ik hier lees ben ik er namelijk van overtuigd dat mijn (ex) vriendin een (ernstige?) vorm van bindingsangst heeft. Gek genoeg heb ik bij haar alle symptomen weleens benoemd maar nooit met elkaar in verband gebracht.
    Toen ik haar leerde kennen was ze al jaren een alleenstaande moeder die wel af en toe eens een scharrel had maar na de relatie met haar ex-man (die haar voortdurend heeft bedrogen) nooit meer een serieuze relatie heeft gehad. Ook heeft ze als kind op een internaat gezeten en heeft (daardoor?) een zeer moeizame relatie met haar ouders.
    Ze is het perfecte voorbeeld van iemand met een “ik heb niemand nodig, ik kan het allemaal wel alleen” houding, heeft het altijd over “muurtjes om zich heen” en vind dat ze eigenlijk niet zo goed is in relaties. Toch hebben we het bijna 3 jaar volgehouden.
    In het begin was het allemaal fantastisch, hadden het erg gezellig en alhoewel we niet bij elkaar in de buurt woonden, was er altijd ruimte om even af te spreken. Maar op een gegeven moment is het typische gedrag van aantrekken en afstand nemen erin geslopen (iets wat ik me dus pas achteraf gerealiseerd heb). De periodes dat we elkaar niet zagen werden groter en steeds vaker had ze toevallig op de dagen dat wij samen zouden kunnen zijn een afspraak met die ene vriendin die ze al een tijd niet gezien had en was het zij het die de momenten bepaalde wanneer we wel samen waren. Ook vermeed ze het contact met mijn vrienden, ging bijvoorbeeld nooit mee naar verjaardagen van mijn vrienden (andersom wel).
    Uiteindelijk heeft ze – voor mij volkomen onverwacht – de relatie verbroken omdat ze twijfelde aan haar gevoelens voor mij (ik was toch niet de “liefde van haar leven”) maar ook met de opmerking “heb ik een keer een leuke vent kan ik hem nog niet vasthouden”.
    Na een break van een aantal maanden appte ze me ineens met de vraag of ik zin had in een wijntje. We eindigden die avond met een geweldige vrijpartij en hebben daarna een tijdje gedatet waarbij we zonder verdere verwachtingen af en toe eens afspraken en bij elkaar bleven slapen. En altijd was ze dan erg ontspannen en de meest fantastische partner die je je maar kan bedenken. Wel duurde het na zo’n weekend altijd weer een tijdje voordat we weer contact hadden en was ik altijd degene die hierin het initiatief moest nemen. En ik vond het eerlijk gezegd ook wel prima zo en probeerde haar verder niet de druk van een relatie op te leggen (ik voelde wel instinctief aan dat hier een probleem lag)
    Uiteindelijk bracht ze zelf het hebben van een relatie weer ter sprake en hadden een korte en hevige opleving tegen het einde van het jaar maar met het naderen van de feestdagen (en bijkomende familieverplichtingen) werd de afstand weer groter. Zowel kerst en Oud en Nieuw hebben we niet samen gevierd. Wel in de weken daarna nog een prima tijd gehad, maar toch begon het afstand nemen na weer een gezellig weekend aan mij te knagen. Kort geleden kwam ze naar me toe met de mededeling dat we beter konden stoppen. Ik ben wel haar ideale man maar ze had nagedacht over samenwonen, wat ze niet wilde (en iets wat op dat moment ook totaal niet aan de orde was) en tot de conclusie gekomen dat de liefde voor mij kennelijk niet diep genoeg gaat om die stap te willen zetten. En op deze manier zou ze me alleen maar aan het lijntje houden en een serieuze relatie in de weg staan. En eerlijk gezegd was ik er zelf na zoveel wispelturigheid ook wel klaar mee.
    En nu vallen pas de puzzelstukjes in elkaar en begrijp ik – denk ik – eindelijk wat er aan de hand is. Toch worstel ik met de vraag wat ik hiermee moet. Mijn hele verstand zegt dat er met haar geen normale relatie op te bouwen is – iets waar ik wel naar op zoek ben – en dat ik definitief met haar moet kappen. Mijn gevoel wil daar nog niet aan. Ik ben nog steeds gek op haar en zij volgens mij ook op mij en wil daarom ook nog steeds niet accepteren dat dit een toekomst met haar in de wegstaat. Ik zit eraan te denken om toch nog een keer contact met haar op te nemen om dit te bespreken maar vraag me ook af of dat wel zin heeft. Kortom, ik weet het allemaal nog niet.

    • Bram 25/04/2017 at 23:49 - Reply

      Hallo,
      heeft zij zich al eens verdiept in deze materie? Kanvze het voor zich zelf duiden?

      groetjes,
      Bram

      • Robert 30/04/2017 at 17:55 - Reply

        Ja, inmiddels wel. Ze heeft zich erin verdiept nadat ik het met haar besproken heb. Dat was geloof ik wel confronterend. Ze herkende zichzelf er wel in en dat heeft haar verward en ook verdrietig gemaakt. Met name het “aantrekken en afstoten” was erg herkenbaar. En ze kan het voor zichzelf ook duiden. Maar of ze er echt iets mee gaat doen weet ik niet

    • Meinou Lambeck 04/05/2017 at 11:03 - Reply

      Beste Robert,
      Wat een moeilijke situatie! Je bent gek op elkaar, maar komt ook steeds in patronen terecht die veel verdriet opleveren. De vraag of je het los moet laten kan jij alleen beantwoorden. Over het algemeen is het vooral succesvol om door te gaan als je allebei je aandeel (h)erkent aan dit soort patronen en er allebei aan wil werken. Als zij door het gesprek met jou nieuwe inzichten heeft gekregen en aangeeft het echt anders te willen aanpakken is dat een eerste stap. Je zou haar kunnen vragen welke momenten haar benauwen en wat jij kan doen om haar dan wat ruimte te geven. En misschien kun je ook kijken naar je eigen gedrag op het moment dat dat aantrekken en afstoten ontstaat?
      En soms is het wel beter om de relatie af te breken, het verdriet te verwerken en dan door te gaan. Succes met de keuze!

  31. J 22/02/2017 at 10:55 - Reply

    hallo,

    Mijn vriendin geeft aan enorm te kampen te hebben met bindingsangst. Veel punten uit bovenstaand artikel herken ik inderdaad in haar en gek genoeg herken ik veel punten in mijzelf die genoemd worden onder het kopje verlatingsangst. De eerste weken van onze nog prille relatie waren heel intens en heftig in de goede zin van het woord. Zij gaf aan gevoelens te hebben die zij in 32 jaar nog nooit had gevoeld. Dit was voor mij eveneens het geval. Nu de relatie wat serieuzer lijkt te worden zegt zij dat haar gevoelens voor mij prompt minder zijn en waarschijnlijk (hopelijk) wel weer terug komen als we het rustiger aan doen en wil zij nu wat meer afstand om weer tot zichzelf te komen. Gelukkig zegt zij onze relatie een kans te willen geven omdat zij weet dat het diep van binnen goed zit, maar ik ben bang dat haar angst het overwint van haar gevoelens voor mij en dit zomaar in de weg zou kunnen staan van iets dat kan uitbloeien tot iets heel moois. Hoe ga ik hier mee om?

    • Dominique 03/03/2017 at 10:33 - Reply

      Hey!
      Ik denk dat zij zich baseert op het gevoel van verliefdheid. Na verloop van tijd wordt dit altijd omgezet naar gevoelens van liefde. Less the ‘thrill’, more of ‘security’. Het kan zijn dat ze op zoek is naar intensiteit en passie. Maar als dat even minder is, mag dat nog geen reden zijn om jullie relatie in twijfel te trekken. Het is simpel: als jullie zo goed bij elkaar passen, zal het hoe dan ook werken tussen jullie. Een goede communicatie staat daarin centraal.Weet dat na enkele maanden het proces van binding wordt voltrokken. In deze periode gaan mensen met deze angsten vaak erg worstelen en hun eigen gevoelens bekritiseren. Hierover praten is een must 🙂
      Mijn vriendin en ik heb beiden last van verlatingsangst en een daaruit voortvloeiende bindingsangst. Het beste dat ons geholpen heeft is door te praten over die angsten. Waar het vandaan kwam en wat we ermee doen willen. En aan elkaar vertellen wat we voelen dat we met deze relatie moeten doen.

      • J 07/03/2017 at 14:36 - Reply

        Hallo Dominique,

        dank voor de reactie. Inmiddels gaat het beetje bij beetje weer de goede kant op. Praten is wat mij betreft inderdaad een must al vind ik het wel erg lastig om haar hier niet te veel mee uit haar comfortzone te halen waardoor zij zich straks weer terug trekt.

        Groetjes

  32. Emily 15/02/2017 at 18:41 - Reply

    Ik denk dat ik ook bindingsangst heb. Ik heb nog nooit een relatie gehad en ik heb zelfs nog nooit gezoend of seks gehad. Ik ben wel een aantal keer gaan daten maar zodra de jongen te dichtbij kwam duwde ik hem weg. Ik heb zelfs een keer een paniek aanval gehad bij de gedachten van daten met iemand.Ik wil graag het overwinnen maar ik heb geen idee hoe. Ik ben nu zelf 23 jaar oud en wil graag een relatie, maar zodra een jongen met serieuze bedoelingen dichtbij komt duw ik hem weg. Ik ben er zo klaar mee. Ik wil niet meer bang zijn. Maar het lijkt niet anders te kunnen. Mijn vraag is wat kan ik het beste doen en hoe moet ik met die angst omgaan?

  33. Joop 14/02/2017 at 13:35 - Reply

    Na 3 mooie kerstdagen, misschien wel de fijnste uit mijn leven, werd ik dinsdagochtend alleen wakker. Ik ben uit bed gegaan, heb de slaapkamer vol herinneringen rondgekeken, de telefoonoplader meegenomen en ben naar beneden gegaan en de deur achter mij dicht getrokken. De sleutel door de bus gegooid en dacht ”dit is het dus”.

    We hebben 15 maanden een relatie gehad waarin we stapelgek op elkaar waren (zijn). Wandelen, musea, enz…. Vanaf het begin toen we eigenlijk al in een relatie zaten had ze het nog steeds over daten. Nu begrijp ik dat ze een escape zocht. Ook tijdens de relatie, waarbij vooral de seks heel goed was, maakte ze terloops wel eens een opmerking in de trant van ”ik weet niet of we het volhouden” om zich vervolgens weer geheel onder te dompelen in verliefdheid.

    Vrij vroeg in het begin van onze relatie barste ze uit in tranen en vertelde ze over de incest op 10 jarige leeftijd met haar broers en de nu nog steeds moeilijke relatie met haar moeder. We hebben veel gepraat en ik heb haar geknuffeld en getroost.

    Naar mate de relatie voortduurde ging ze steeds meer opmerkingen maken waarin ze liet merken dat we het waarschijnlijk niet met elkaar zouden redden. In mijn ogen vreemde gedachtegangen omdat het goed voelde maar dat is natuurlijk ook mijn perceptie. Begin december op een zaterdagochtend, na heerlijk seks zei ze ins Blaue hinein, ik kan niet meer, ik wil er mee stoppen. Ze had op dat moment ook enorm veel stress op haar werk en ik dacht dat dat de oorzaak was. Ze kon echter niet aangeven wat de reden was. Een week later had ik een speciale gelegenheid waarvoor zij ook was uitgenodigd en ze wou ook heel graag mee. We hebben een heel mooie dag gehad samen. Zo wens je je zelf dat een relatie moet zijn. ‘s Nachts blijven slapen als of er niets aan de hand was. Ik moest toen een paar dagen naar het buitenland en kreeg een verontrustend appje met de mededeling ”drijfzand onder mijn voeten, zit tegen een burn-out aan.

    Toch wou ze nog graag de kerstdagen samen vieren….

    In de vroege nieuwjaarsochtend heb ik haar in een app een goed 2017 en veel liefde gewenst waarop ze antwoordde dat ze peinzend naar de de zwarte hemel had gekeken en dat ze zich heel verloren had gevoeld.

    Dit maakt mij zeer verdrietig. Zij kan blijkbaar niet anders dan dat ze zo reageert maar ze moet zich heel eenzaam voelen. Nu begrijp ik ook dat ze waarschijnlijk een hechtingsprobleem heeft en dat zij zich niet kan binden……

    Groet Joop

  34. Bichly 06/02/2017 at 19:16 - Reply

    Nu ik dit heb gelezen besef ik dat ik al die tijd bindingsangst heb…..
    Ik ben nu al bijna 18, en heb altijd afstand genomen van jongens die té dicht bij me waren.
    En als ze dan vroegen waarom ik moeilijk doe over een relatie, dan was mijn antwoord altijd: ik wil mijn vrijheid niet verliezen, ik wil niet afhankelijk zijn van iemand, ik wil nog niet aan mijn toekomst denken. Ik wist niet wat ik had en dacht dat meerdere mensen het hadden, maar sinds gisteren zei een jongen dat ik bindingsangst heb. Ik schoot meteen in de stress, maar dankzij deze handige site, voel ik me niet meer de enige en zou er een grote kans zijn dat ik me van bindingsangst kan verlossen. Super bedankt.

    • A 10/02/2017 at 07:34 - Reply

      Dit hoeft geen bindingsangst te zijn. Op jou leeftijd zijn die gedachten ook heel normaal.

  35. Spekkie 02/02/2017 at 06:01 - Reply

    Goede morgen,
    Gisterenavond een gesprek gehad met hem. Hij kan niet omschrijven waarom hij het benauwd krijgt. Hij vind het voor.mij vreselijk dst hij zich zo opsteld. En wil me niet het gevoel geven dat hij me laat vallen. Want hij geeft zoveel om me. Maar het doet hem pijn dat ik telkens pijn ervsn heb. Ik heb hem gezegd dat we leven in het hier en nu. En het hier en nu fijn en goed wil hebben met hem. Hij komt niet uit zn gedachtengangetje. Heb toen gezegd dat we 2 weken lang geen contact hebben. Elkaar niet appen bellen en elkaar niet opzoeken. En hij in die tijd moet nadenken over wat ik niet wil. Ik zeg ik wil niet met je samenwonen. Ik wil alleen dat het gaat zoals het ging. Dus niks geen toekomst. Ik heb 4 relatief jonge kinderen maar ik verwacht niet dat hij daar een vader voor wordt. Ik.wil.gewoon dat hij hun ziet zoals hij ze eerder altijd zag. Dus qua dat ook geen verplichtingen. Nu dus 2 weken geen contact. T is zo vreselijk zwaar voor me. Want ik heb die 2 weken niet nodig. Ik weet wat ik wil. En zie geen beren op de weg. Maar doe het puur voor hem. Ik hoop dat ik hier goed aan doe. Geef me alsjeblieft raad

  36. Spekkie 01/02/2017 at 17:47 - Reply

    Hier een berichtje van mij
    Mijn vriend en ik hebben eigenlijk een relatie. Maar noemen het geen relatie. Mijn verwachtingen naar hem toe zijn niks. Dan enkel vertrouwen en begrip. Ik ken hem nu al een paar jaar. Eerst waren we goede vrienden. We weten alles maar dan ook alles van elkaar. Alles wat we in het verleden uitgespookt hebben. Ook wist ik al dat hij bindingsangst heeft. Muurtje omhoog als mensen te dichtbij kwamen. Op een gegeven moment werd onze vriendschap hechter en begon ik meer voor hem te voelen. Wat ik toen ook heb gezegd tegen hem. En even kwam t muurtje omhoog. Afstandelijkheid. Maar ondanks alles ben ik hem op dezelfde manier blijven behandelen als altijd. Op gegeven moment weer mn gevoel.voor hem verteld. En weer gebeurde hetzelfde. Tot afgelopen jaar. Hij tegen me zei dat hij me miste nadat we een aantal dagen met elkaar op getrokken hadden. Hij voelde zich verliefd. En we zeiden ook telkens. Laten we zorgen dat we het fijn en goed hebben samen. En ik verwacht geen relatie of dat je met me gaat trouwen. Maar ik wil wel dat als je oud bent ik voor je ga zorgen.
    Nu is er telkens van zijn kant een muurtje hij tobt over dingen als over toekomst. Is niet geschikt voor een relatie. Etc etc ligt niet aan mij. Ik ben zooo lief. En dan hebben we het weer dagen goed met elkaar. En hups daar komt dat muurtje weer. Dan verteld hij weer dat hij niet weet wat hij moet. En vind het erg voor mij dat hij mij zo n pijn doet. En ja.. ik moet eerlijk zeggen. Ik kan hem niet missen. Maar die muurtjes en dat getwijfel van hem breken mij op. Ik voel me onzeker worden en denk dat het aan mij ligt. Ik ga langzaam kapot. Maar ik wil hem graag helpen. Ik hou van hem en hebben zoveel.goede en fijne momenten. En ik verwacht niet veel ik verwacht niet dat hij mij voorsteld als zn vriendin ik verwacht niet dat we gaan samenwonen. Ik kan niet in de toekomst kijken en dingen lopen zoals ze lopen..wel hoop ik oud te worden op deze manier met hem. Maar met die muurtjes van hem. En dat donker denkende over de toekomst is het erg zwaar. Ik moet proberen een manier te vinden om hier zo makkelijk voor mezelf mee om te gaan..maar ik weet niet hoe. En ik weet ook niet meer wat ik kan doen om hem van zn getwijfel en donkere kijkende toekomst af te helpen
    Heeft u een antwoord? Hij is ook nog is jaloers en soort onzeker over mij. Ik kom vast iemand anders tegen waar ik dan voor val. Etc etc. Ik laat nu ook bepaalde dingen voor hem omdat ik weet dat hij dat niet prettig vind. En ik wil dat hij me gewoon kan vertrouwen

  37. Amiera 31/01/2017 at 18:22 - Reply

    Ik herken mezelf heel erg in de symptomen van bindingsangst.. Ik ben 19 jaar en heb ook nog nooit een vriend gehad. Ik heb me zolang afgevraagd wat er ”mis” is met mij, en nu ik het eindelijk weet ”lucht” het ook wel een beetje op. Ik denk dat het ook heel erg te maken heeft met mijn thuis situatie, ik deel niet veel met mijn ouders. Ik mag van hun ook geen vriendje hebben. Ik weet nu niet echt wat ik hier tegen kan doen, heeft iemand misschien advies voor mij?

    • Meinou Lambeck 01/02/2017 at 12:00 - Reply

      Beste Amiera,
      Er zijn veel mensen die op hun 19e nog geen relatie hebben gehad. Dus ik zou het idee dat er iets “mis” met je is snel laten varen. Het maakt het wel lastig dat je ouders niet willen dat je een vriend hebt. Daarnaast, als je je herkent in symptomen van bindingsangst is er wel wat aan te doen. Je zou in de eerste plaats het boek “Verbonden” kunnen lezen, daarin staan veel tips over omgaan met bindingsangst. Ook zou je natuurlijk een workshop of coaching bij ons kunnen overwegen. Ik weet niet precies wat je herkent, maar wellicht heb je wat aan de tips die her en der in onze artikelen staan. Veel succes ermee in ieder geval!

  38. Vns 29/01/2017 at 18:41 - Reply

    Hi,

    Ik wil ook even me verhaal doen.. in me relatie ook tijdens zwangerschap is mijn vriend paar keer vreemdgegaan met zijn ex.. en ondanks dat heb ik er toch voor gekozen hem te vergeven en verder te gaan.. nu ben ik twee maanden geleden bevallen.. en 5 dagen na me bevalling kreeg ik opeens paniek.. omdat ik niet meer wist wat ik voelde voor hem en voelde me echt heel erg angstig erover. En ik ging het ook idd controleren, door hem te knuffelen.. heel erg fijn maar toch raakte ik ook in paniek en toen kwamen er negatieve gedachtes over hem opspelen. En toen begon ik te piekeren en bepaalde dwanggedachtes aanhouden die me helemaal angstig maken.. het belemmerd zelfs mijn dagelijkse leven op dit moment.. omdat ik niks raars wil denken geen angst wil voelen en gewoon gelukkig wil zijn als gezin. Weet nou echt niet waar het aan ligt…

    • Hans Gierkink 30/01/2017 at 18:05 - Reply

      Hoi,
      Wat mooi van je dat je in staat was je ex te vergeven en verder met hem te gaan. Wat bij sommige mensen gebeurt als hun partner vreemd gaat, is dat de hechting geheel of gedeeltelijk verstoord raakt. Vooral als dit als heel erg kwetsend en onveilig wordt ervaren. Hierdoor kun je opeens flink last krijgen van allerlei angsten, zoals verlatingsangst of bindingsangst. Hierbij wil ik je adviseren contact op te nemen met je huisarts en hem of haar je verhaal te vertellen. Hij of zij kan je dan doorverwijzen daar een psycholoog of therapeut die je kan helpen om met je angsten om te leren gaan. Ook belangrijk is om dan te laten controleren of het echt door het vreemdgaan is veroorzaakt (en het te maken heeft met de hechting) of vooral door de veranderende hormoonhuishouding als gevolg van je bevalling. Het kan ook een combinatie zijn.
      Veel sterkte en hopelijk lukt het ook om heel veel te genieten van je lieve kindje!
      Hans Gierkink
      Singlecoach

  39. j 26/01/2017 at 19:57 - Reply

    Hallo,
    Ik appte heel veel met een jongen, ik kan alles bij hem kwijt alsof ik hem al jaren ken (wat niet zo is) in het begin vond ik hem helemaal niet leuk leuk zeg maar. Maar naar een paar weken veranderde dit en vond ik hem hartstikke leuk, maar op een gegeven moment toen we iets kregen waren al die gevoelens ineens minder… Ik weet niet zo goed meer wat ik voor hem voel, omdat ik veel nadenk wat andere er over zouden denken. Daarom weet ik niet zo goed wat ik zelf denk daarover.. ik merk ook elke keer dat als hij af wil spreken ik zoiets heb van ‘liever niet’. Heb ik dan last van bindingsangs ? Want in meerdere symptomen kan ik mij herkennen maar niet allemaal.

    • Hans Gierkink 30/01/2017 at 17:53 - Reply

      Hoi J,
      Lastig voor je dat je niet precies weet wat je voor hem voelt. Wat natuurlijk ook niet helpt is dat je heel veel nadenkt over wat anderen over hem denken. Wat je beschrijft, dat je hem op een bepaald moment heel leuk vindt en toen jullie iets kregen je opeens veel minder voor hem voelde, is één van de verschijnselen van bindingsangst. Als je dit vaker meegemaakt hebt en je hebt meerdere kenmerken van bindingsangst, zoals je zelf beschrijft, dan is het goed te kijken wat je eraan kunt doen. Bij bindingsangst hoef je je zeker niet in alle symptomen te herkennen. Als je er van een paar last hebt, dan kan het al goed zijn daaraan iets te doen, zodat je gemakkelijker een fijne relatie krijgt.
      Veel succes!
      Hans Gierkink
      Singlecoach

  40. Anneke 26/01/2017 at 18:34 - Reply

    Hallo,
    Ik heb in augustus 2016 een man leren kennen en in het begin was het allemaal leuk!
    Op geestelijk vlak hadden we een superklik.
    De eerste date was geweldig en wilde hij mij snel weerzien, de tweede date noem ik een 4 dagendate, ook dit waren 4 leuke vlinderdagen.
    Na de tweede date begon het te knagen bij mij, hij nam wat meer afstand en na een week zei hij ineens het ligt niet aan jou maar aan mij, alles is ineens weer zo gewoon…… Ehhhhh huh?
    Ik vroeg of hij afstand wilde en er een punt achter wilde zetten maar dat wilde hij niet.
    Als ik vroeg of we elkaar weer zouden zien dan kletste hij hier gewoon overheen of maakte er een gemeen grapje over.
    Ik heb hem 3 weken met rust gelaten en heb hem toen weer benaderd via de app, deze gesprekjes lopen moeizaam, praten over gevoel kan al helemaal niet meer alleen als het over sex gaat dan kan ineens alles!
    Ik had nog een date afgesproken maar puntje bij paaltje was hij ziek en kon het niet doorgaan
    Van de week kreeg ik uit het niets een porno tekenfilmpje toegestuurd maar dan 1 die echt heel grof is en ik ben toen ook heel boos geworden waardoor hij zei het is goed zo we zitten duidelijk niet op 1 lijn…… Ook weet ik dat hij weer vrolijk verder kijkt op de markt voor een nieuwe date.
    Kan dit gedrag ook voortkomen uit bindingsangst of zit ik nou de hele verkeerde kant op te denken?

    • Hans Gierkink 30/01/2017 at 16:28 - Reply

      Beste Anneke,
      Ik kan me voorstellen dat dit best wel naar en pijnlijk voor je is. Een man die steeds meer afstand neemt en vervolgens alleen nog maar seks wil. Het is een beetje kort door de bocht om iemand op basis van jouw verhaal het label “vermijdend gehecht” of “bindingsangst” op te plakken. Dit neemt niet weg dat een aantal van de gedragskenmerken die deze man laat zien wel gedragskenmerken zijn van bindingsangst. Denk aan plotseling afstand nemen als je een fijne tijd samen hebt gehad. Of niet over zijn gevoel willen praten en plotseling dates afzeggen. Alleen maar seks met je willen terwijl hij weet dat jij een relatie wilt valt niet onder bindingsangst maar is gewoon egoïsme. Dit soort mannen kun je beter mijden.
      Sterkte en hopelijk kom je snel een fijne man tegen die ook oog voor jouw behoeftes heeft.
      Hans Gierkink
      Singlecoach

  41. Dwayne 17/01/2017 at 09:50 - Reply

    Beste Hans/Meinou,

    Sinds 2 maanden heb ik een relatie met iemand waar ik gek op ben. Voordat het een relatie werd hebben we +/- 3 maanden gedate en het rustig opgebouwd. Nu merk ik dat wanneer we bijvoorbeeld een leuk weekend samen zijn geweest, mijn vriendin even wat afstandelijker is of wanneer ik niet weet wanneer ik haar weer zie dan krijg ik last van een onrustig gevoel/ knoop in mijn maag en pieker gedachten. Ook merk ik dat ik de drang heb om bevestiging te krijgen, en te geven. Ergens heb ik de behoefte om mezelf kwetsbaar op te stellen, maar aan de andere kan beangstigd dit me ook weer met name om verlaten te worden/ de relatie te verliezen. Dit uit zich in eerdere relaties tot controlerend, jaloers en claimend gedrag. In deze relatie valt dit allemaal nog erg mee omdat ik deze drang vrij goed kwam bedwingen, al heb ik toch het idee dat mijn vriendin zich soms wat geclaimed voelt als ik wat verder in de toekomst dingen wil plannen, zoals weekendje weg o.i.d.

    Kortom, ik herken mezelf dus goed in de symptomen van verlatingsangst. Ik vermoed dat mijn vriendin zelf wat last heeft, in mindere mate, van bindingsangst. De reden dat ik dit denk is dat ze als (oudste) kind heeft veelal de taak van de moeder op zich moeten nemen en heeft wel eens aangegeven dat ze het gevoel van onafhankelijkheid belangrijk vind. (Ik weet niet het hele verhaal hoe het in de familie zit, bijvoorbeeld met de scheiding van haar ouders, dit zou ze me nog wel eens vertellen). Het uiten van gevoelens doet ze eigenlijk vrijwel niet in woorden. Zo zijn er nog wat andere kleinere dingentjes zoals weinig initiatief tot flirten, spontane lieve berichtjes, ik ben haar eerste vriend (zij 24, ik 26) etc. Dit alles hoeft natuurlijk niet te betekennen dat ze ook daadwerkelijk last heeft van bindingsangst of enkel wat symptomen hiervan heeft en dat het gewoon wat meer tijd kost voordat ze zich echt emotioneel bloot durft te geven.

    Zoals je misschien al een beetje merkt, heb ik niet echt een goed beeld wat er precies in het hoofd van mijn vriendin afspeelt en zit er dus aan te denken om open kaart te spelen en te vertellen over mijn angst en onzekerheid en om te begrijpen wat in haar omgaat, waar zij bang voor is, behoefte aan heeft etc.Ik ben alleen bang dat wanneer ik dit doe dat dit meer kwaad dan goeds zal doen in de zin dat dit haar mogelijk een beklemmend gevoel zou kunnen geven. Welk advies zouden jullie geven? Bespreken, of nog even geduld hebben, haar wat tijd geven in de relatie te groeien en dan pas te bespreken?

    • Meinou Lambeck 18/01/2017 at 12:06 - Reply

      Beste Dwayne,
      Goed dat je weet te reflecteren op jezelf, en probeert je verlatingsangst onder controle te krijgen. Dat is heel belangrijk als je graag een stabiele relatie wilt! Ik snap je twijfels wat je in het begin van een relatie wel en niet aan de orde moet stellen. Soms kan het op de ander overweldigend overkomen, als je meteen alles uitspreekt. Aan de andere kant is het wel heel belangrijk om over eigen gevoelens en behoeftes te communiceren. Ik zou je aanraden om het wel te doen, maar niet meteen te groot te maken. Houd het in het hier en nu (en vertel dus niet meteen alles over je voorgaande relaties). Bijvoorbeeld “Ik vond ons afgelopen weekend heel erg leuk, en merk dat je daarna weinig laat horen. Dat geeft mij een onzeker gevoel. Het gevolg is dat ik dan ga piekeren. Hoe is dat voor jou?” Afhankelijk van hoe ze reageert kan jij je meer openstellen. En geeft het haar misschien vertrouwen dat ook te doen. Belangrijk is dus om het bij jezelf te houden maar jezelf wel open te stellen. Communicatie is toch een sleutelfactor in een goede relatie. Succes!

  42. Jaap 15/01/2017 at 11:20 - Reply

    Beste Meinou, Hans,

    Ik heb in mijn beleving ook last van bindingsangst, in sterke vorm. Ik heb al meerdere jaren geen relaties meer. Toen mijn eerste serieuze relatie uitging heb ik erg veel last gehad daar mee om te gaan en ook voor zeer lange tijd. Destijds heb ik daar ook professioneel hulp bij gehad, maar in een volgende relatie heb ik gemerkt dat ik het niet goed heb verwerkt. Op het moment dat ik merkte dat dat iets kon worden, kreeg ik een knoop in mijn maag waar ik lang tegen heb gevochten. Ook al ben ik de relatie aangegaan, heb ik me nooit kunnen ontspannen en geven. Ook niet toen ik open was over mijn probleem. Uiteindelijk heb ik het toen opgegeven. Inmiddels is het zover dat simpelweg contact via online netwerken al tot spanningen leidt en die knoop in mijn maag weer doet opkomen. Ik krijg er letterlijk fysiek last van en uitslag, ik vermoed als uiting van de stress. Omdat dat voelbaar en zichtbaar is, raak ik verstrikt in een cirkel van voelbare en zichtbare stress die elkaar triggeren en versterken. Als gevolg leg ik dan ook weinig contact, al ga ik heel soms het gevecht aan maar met weinig succes omdat ik het simpelweg niet volhoud. Ik raak hier moedeloos van omdat Ik ver verwijderd ben van betekenisvolle relaties. Ik probeer wat meer rust in mijn dagelijks leven in te brengen zodat ik niet, wat ik wel vaak deed, mezelf verdoof met tv en andere stimuli. Ook al hoop ik dat dit meer mentale rust geeft en daarmee meer ruimte, denk ik niet dat dit voldoende zal zijn om mijn patroon door te breken van een trigger, angst en mentale en fysieke stress. Ook al heb ik in mijn beleving rationeel een duidelijk beeld van mijn patroon, ben ik gevoelsmatig niet in staat om de illusie er van in te zien of in ieder geval er voldoende acceptatie aan te geven zonder er kracht aan te geven door me er tegen te verzetten. Hebben jullie enig advies qua type therapie of literatuur?

    • Meinou Lambeck 18/01/2017 at 11:12 - Reply

      Beste Jaap,
      Ik kan me voorstellen dat je in een vicieuze cirkel terecht komt, en de knoop in je maag steeds sneller opkomt. Dat kan het aangaan van een fijne relatie inderdaad enorm belemmeren. Ik snap dat je soms wanhopig bent of je dat patroon nog kan doorbreken en dat je soms denkt dat het aangaan van een relatie voor jou niet meer is weggelegd. Toch hebben we bij onze coachees gezien dat wel kan. Een van de sleutels ligt bij het effectief omgaan met je (fysieke) stress. Hopen dat dit weggaat is meestal niet de weg, wel het accepteren ervan (en dat is niet altijd gemakkelijk). In onze coaching helpen we mensen daarbij. En ook begeleiden we ze om steeds kleine stapjes te maken in het date-proces, waardoor de angst die er onder zit hanteerbaar wordt. Ik denk dat een boek hierover lezen niet echt werkt. Je kunt coaching bij ons, of eventueel andere begeleiding bij het omgaan met stress en angst, overwegen. Veel succes!

  43. Suzanne 05/01/2017 at 10:34 - Reply

    Hallo!
    Ik kom net uit een ingewikkelde relatie met de liefde van mijn leven voor 2,5 jaar. Altijd als ik er voor 100% voor wil gaan, wil hij opeens alleen zijn. En het rare is, dat ik ook gevoelens krijg van alleen zijn als hij voor mij wil gaan.
    Toen ik op reis ging voor een half jaar zonder hem, heb ik de relatie verbroken omdat ik behoefte had aan alleen zijn. Gedurende die tijd is hij naar China verhuisd en heeft veel contact met me gezocht en laten weten dat hij er klaar voor was om samen te wonen. Ik vond dat allemaal maar niet zo’n sterk idee, maar ben hem toch gaan opzoeken in China. Gedurende mijn tijd daar zijn we beiden van mening veranderd. Hij haalde mij over om daar te komen wonen, maar leek zelf steeds meer onzeker. Toen ik in Nederland was om alles te regelen, heeft hij heel plots de relatie verbroken met als enige reden dat hij behoefte heeft om alleen te zijn. En juist op dit moment nu hij het niet wil, stort mijn wereld in en wil ik het alleen maar meer. Ik denk dat we super erg van elkaar houden en ook echt de juiste persoon voor elkaar zijn, alleen deze dans van aantrekken en afstoten is slopend. Hij heeft er een duidelijk punt achter gezet, maar toch voelt onze relatie nog niet als definitief voorbij. Hij houdt de deur steeds op een kiertje open en zegt nog veel gevoelens voor me te hebben. Ergens heb ik het gevoel en de hoop dat op het moment dat ik verder ga, hij weer naar mij toe komt. En ik wil niet dat het dan te laat is. Heeft u misschien tips voor hoe ik deze situatie kan aanpakken en emotioneel beter kan verdragen?

    • Meinou Lambeck 09/01/2017 at 17:13 - Reply

      Beste Suzanne,
      Je zegt het mooi: zo’n dans van aantrekken en afstoten kan slopend zijn. Ik denk dat je gelijk hebt dat jullie ook veel van elkaar houden. Maar de angst voor echte commitment/nabijheid kan tegelijkertijd heel groot zijn en je bijna dwingen om afstand te nemen. Pas als de ander aangeeft zelf afstand te willen (bijvoorbeeld door de relatie te verbreken) voel je weer ruimte om te voelen wat er nog meer is. En dan pas voel je dat je van de ander houdt en bij de ander wil zijn.
      Het is dus inderdaad mogelijk dat als jij besluit echt verder te gaan zonder hem, hij weer de ruimte voelt en weer toenadering zoekt. Maar ook dan kan de dans weer gewoon verder gaan..
      Als je bereid bent allebei onder ogen te zien hoe het bij jezelf werkt, en bereid bent daar aan te werken, kun je het patroon doorbreken. Al dan niet met begeleiding. Dit betekent dat je leert over je angsten te praten en zorgt dat je een veilige basis biedt voor de ander. Als bereidheid er niet bij beide is, moet je je afvragen of je nog verder wilt met hem. Kans is dan groot dat je deze dans eindeloos voortzet en opnieuw gekwetst wordt. Het is goed om dan te gaan beseffen dat er meer mensen rondlopen die een aantrekkelijke partner voor je kunnen zijn, en die wel veilig gedrag vertonen in een relatie. Zoek in de tussentijd steun in je omgeving en besef dat de pijn hevig kan zijn, maar wel minder wordt.

      Meinou Lambeck
      Singlecoach

  44. Linda 01/01/2017 at 16:52 - Reply

    Ik zit op dit moment in een relatie waarbij beide partners (man en vrouw) zowel bindingsangst als verlatingsangst vertonen. Het ene moment zet de 1 een stap dichterbij en het andere moment de ander. Dit probleem duurt nu al anderhalf jaar en eindelijk erkennen we de pijn die we onszelf hiermee aan doen. De partner die het meest bindingsangst vertoont wilt er nu voor gaan, 100%. De partner die het meest verlatingsangst vertoont heeft zich de afgelopen 1,5 jaar vooral weg gecijferd – heeft emoties en behoeften ondergeschikt gemaakt en wil niet meer gekwetst worden. Echter ontstaat hier nu ook angst om er 100% voor te gaan. Om niet weer gekwetst te worden. We houden van elkaar, en willen heel graag verder. Heb je adviezen voor ons om allebei sterker een relatie aan te gaan?

    • Meinou Lambeck 03/01/2017 at 13:25 - Reply

      Beste Linda,
      Dit is een herkenbaar patroon. Vaak kunnen bindingsangst en verlatingsangst elkaar afwisselen, het zijn in die zin twee kanten van dezelfde medaille. Goed dat jullie het probleem nu onderkennen en niet meer op deze manier verder willen. Het is logisch dat de gekwetstheid ook weer angst oproept om er nu echt voor te gaan. Maar als je dat niet doet blijf je in het patroon zitten. Dus spreek af dat je voorlopig beide niet meer praat over uitmaken van de relatie. Als er problemen zijn of nog liggen in het verleden, praat er dan over en probeer het op te lossen, zonder steeds te gaan twijfelen of je verder wilt gaan met elkaar. Praat zo veel mogelijk over je eigen gevoelens en behoeftes, luister echt naar de ander en maak zomin mogelijk verwijten. Succes!

      Meinou Lambeck
      Singlecoach

  45. Merel 01/01/2017 at 08:32 - Reply

    Allereerst de beste wensen voor 2017!
    Ruim 2 jaar geleden kom ik een oud collega tegen en leuk om hem weer te zien en een tijdje leuke dingen gedaan, tot hij me vroeg voor een etentje en vanaf dat moment sloeg de vonk over.
    Hij 51 en ik 61jaar
    Hij voor de 2de X net gescheiden, ik, 6 jaar alleen.
    Super lieve man met een zoon (17) die door een ongeluk eenzijdig verlamd is en niet kan praten. Zoon woont bij z’n 1ste vrouw.
    Vlak na t ongeluk Wilt z’n 2de vrouw scheiden.
    We hebben het erg leuk, maar hij is meteen al bang dat ik eerder dood ga als hem! We wonen een tijdje samen, maar ik heb ook een zoon voor nood bij mij wonen. Irritaties groeien en hij wil weer naar z’n eigen huis. Ik ben de weekenden bij hem. Nu benauwd het hem en zegt dat hij vrienden wilt blijven want hij vindt me leuk lief en mooi en wil leuke dingen doen, maar hij heeft ineens vrijheid nodig. Volgens mij heeft hij 2 trauma’s en nu bindingsangt! Wat moet ik dien, wil m niet kwijt

    • Meinou Lambeck 01/01/2017 at 13:45 - Reply

      Beste Merel,
      Ik kan me voorstellen dat dit een lastige situatie voor je is. De eerste stap is om hierin verandering te brengen is bewustwording. En ook beide je aandeel leren kennen in deze situatie. Mogelijk wil hij wat lezen over hechting, bindingsangst en verlatingsangst. Je kunt vragen of hij dat voor jou/voor jullie wil doen. Van daaruit kunnen jullie het gesprek aangaan en kijken of er dingen te veranderen zijn. Door te kijken waardoor hij het benauwd krijgt en of er ook gedrag van jou is wat dat versterkt. Vaak komt het van beide kanten. Ik wens jullie veel sterkte met het oplossen hiervan.
      Meinou Lambeck
      Singlecoach

  46. Angelique 28/12/2016 at 01:26 - Reply

    Ik ben een persoon met ernstige emotionele verwaarlozing. Ik heb bindingsangst en verlatingsangst. Ik heb hard aan mezelf gewerkt, en een heleboel dingen geleerd. Ik ben ook zo’n persoon die veel berichtjes stuurt en er moeilijk mee om kan gaan als ik niet meteen antwoord terug krijg..Op dit moment vind ik een man leuk, ik heb hem al een aantal berichtjes gestuurd, en ik weet dat ik het nu aan hem moet laten. Met trots kan ik zeggen dat me dat ook goed af gaat. Wat ik graag zou willen weten is wat is “normaal”? Hoe kan ik voor mezelf bepalen of het genoeg is. Als ik bijvoorbeeld antwoord krijg, dan reageer ik meteen. Meer uit enthousiasme dan uit wanhoop.
    Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?

    • Hans Gierkink 29/12/2016 at 08:19 - Reply

      Beste Angelique,
      Wat goed dat je zo aan jezelf gewerkt hebt en veel hebt geleerd. Zou leuk zijn als je daarvan nog iets wilt delen om anderen te inspireren.
      Bij berichtjes sturen is het zo dat er geen regels zijn hoe snel of langzaam je moet reageren. Als je reageert vanuit enthousiasme is het altijd goed (in plaats van zoeken naar bevestiging, uit angst of onzekerheid). Zolang je maar niet allerlei berichtjes gaat sturen omdat je vindt dat de ander niet snel genoeg of goed genoeg reageert. De behoefte en mogelijkheden wat betreft snelheid van antwoorden en hoeveel/hoe vaak je elkaar berichtjes stuurt, ligt in de praktijk altijd wel iets uit elkaar. Het is goed om daar op een bepaald moment met elkaar over te praten.
      Met vriendelijke groet,
      Hans Gierkink
      Singlecoach

  47. Mieke 10/12/2016 at 19:20 - Reply

    Dag Hans,

    Mijn vriendin is gediagnosticeerd met een fixe bindingsangst (a.g.v. haar verdrietige jeugd). We houden zielsveel van elkaar maar ze heeft het nu 2x uit willen maken.
    Ik ben de eerste persoon waarvan ze zegt echt te houden en een toekomst mee te zien. Echter, ze loopt er tegenaan dat ze denkt dat ze het niet kan. Ze zit in een situatie nu dat ze niet werkt, burned out is, in therapie is.
    Zij en haar therapeute hadden bedacht dat ze eerst op zichzelf moest focussen en ze maakte het dus uit met mij. Maar vervolgens is ze dan zo ongelofelijk verdrietig. Ze zegt: ik kan geen ja zeggen en geen nee zeggen.
    Wat kan je ons aanraden? Kijk, als ze niet van mij zou houden dan zou ik het accepteren. Maar nu niet. Ik kan het niet verkroppen dat je relatie uitgaat terwijl je zo van elkaar houdt.
    Ik denk dat ze ook diep onzeker is, ze denkt voor mij. Ik ben bv ouder en financieel goed bedeeld. Zij niet. Mij maakt dat niet uit. Maar zij vindt dat lastig. Ze wil ook al jaren een andere baan maar komt er niet toe dat te doen.
    Momenteel werkt ze niet en heeft ze 2 x per week therapie. Maar is het dan een goed advies om de relatie te verbreken? Gaat haar dat wat opleveren?
    Of moeten we bij jou aankloppen?
    Ik zou je advies erg op prijs stellen

    • Hans Gierkink 11/12/2016 at 10:27 - Reply

      Dag Mieke,
      Dit is een hele lastige situatie. En natuurlijk ook heel vervelend voor jou en je vriendin. Als je flinke bindingsangst hebt, kan een relatie ook veel stress, benauwdheid en druk opleveren. Als je het uitmaakt is dat weg, maar dan voel je je dus ook verdrietig en mis je elkaar. Ik kan me voorstellen dat haar therapeut voorstelt het uit te maken zodat je vriendin geen last meer heeft van de relatiedruk en zich op andere dingen kan focussen. Maar voor jou is dat natuurlijk vreselijk, en het verdriet dat het jouw vriendin oplevert helpt natuurlijk ook niet. Een tussenoplossing zou zijn om wel de relatie in stand te houden, maar veel meer afstand te nemen van elkaar. Dus elkaar minder zien en minder mailen en appen bijvoorbeeld. Dan moet je samen goed vaststellen wanneer zij zich niet meer benauwd voelt, weinig druk meer voelt, etc. Dat levert je vriendin dan minder relatiedruk op. Maar dat zal van jou ook veel vragen.
      Veel sterkte ermee.
      Hans Gierkink
      Singlecoach

  48. Daisy 06/12/2016 at 10:16 - Reply

    Hoi. Ik heb een vraag over mijn dochter van 26. Haar vader is bij ons weg gegaan toen ze 7 was en mijn 2e man is weg gegaan toen ze 18 was. Mijn dochter heeft al veel verschillende langere relaties gehad maar steeds als het te vast wordt dan krijgt ze gevoelens liever alleen te willen zijn of wordt ze verliefd op een ander. Ergens wil ze graag een vaste relatie maar ergens ook weer niet. Heel vreemd. Zou dit met mijn 2 scheidingen te maken kunnen hebben? Zou Ze Een Vorm Van Bindingsangst hebben? En hoe kan ze hier vanaf komen? Ze heeft nu een hele leuke begripvolle vriend al een paar maanden, het zou geel erg zonde zijn als deze relatie weer mis gaat.

    • Meinou Lambeck 11/12/2016 at 11:14 - Reply

      Hoi Daisy,
      Wat je beschrijft van je dochter zijn inderdaad gedragskenmerken van een vermijdende hechting, bindingsangst. Dus. Scheidingen hebben vaak een negatieve invloed op de hechting. Je zou haar bewust van haar probleem kunnen maken door een boek over dit onderwerp voor haar te kopen en te zeggen dat je zaken van haar gedrag in het boek herkend. Een goed boek over dit onderwerp is “Verbonden” van Amir Levine. Bewustwording is de eerste stap naar de oplossing.
      Succes!
      Meinou
      Singlecoach

  49. Jeltje 30/11/2016 at 06:38 - Reply

    Hoi Hans!

    Geef jij ook tips aan mensen die iemand leuk vinden met bindingsangst. Ik vind namelijk iemand leuk die het zegt te hebben ;-). Echter word ik een beetje gek van het ‘wel contact en van alles suggereren en dan ineens uit het niets de radiostilte omdat het allemaal beklemmend is’. Er over willen oraten is er niet bij.

    Ik denk erover om het contact maar te verbreken, gewoon omdat ik niet tegen dat heen en weer geslinger kan. Maar vind dat dus ook zonde, omdat hij wel leuk is, en weet dat het niet per se aan mij ligt…

    Wat moet ik als potentieel partner doen?

    • Hans Gierkink 30/11/2016 at 07:35 - Reply

      Hoi Jeltje,
      Als iemand bindingsangst of verlatingsangst heeft, en deze persoon weet dat van zichzelf en werkt eraan, dan kun je prima een relatie met elkaar aangaan. Als deze persoon het wel weet, maar niets aan het gedrag doet dat daaruit voortkomt, dan kan het knap lastig worden en zit je voor de rest van de relatie in een emotionele achtbaan als je niet oppast. Dus als je hem wel leuk vindt, maar je bent niet bereid te accepteren dat hij telkens niks van zich laat horen, afstand neemt, zijn gevoel niet meer uit, sterk gaat twijfelen over de relatie, etc. dan moet je duidelijk je behoeftes aangeven wat je wel verwacht. Als hij daar actief aan wil werken en dat ook laat zien, dan zal het meestal de goede kant opgaan. Vooral als jij hem niet gaat claimen als hij even ruimte nodig heeft. Als hij dat niet wil, niet kan of niet doet, dan voel je je continu aangetrokken en afgestoten. Over het algemeen wordt je daar best wel ongelukkig van en als je niet oppast gaat dat je hele leven beheersen…
      Ik wens je heel veel wijsheid bij het nemen van een beslissing.
      Met vriendelijke groet,
      Hans Gierkink
      Singlecoach

      • Jeltje 30/11/2016 at 21:42 - Reply

        Dankjewel voor je heldere antwoord! Ik ga me eens beraden ;-). Voor alsnog doet hij er zelf niets mee namelijk. En áls hij hulp wil zoeken, stuur ik hem naar jou!

  50. Bluebird 22/11/2016 at 21:11 - Reply

    Beste Hans Gierink,,
    Sinds een ruim aantal weken heb ik een jongeman 32 (ik 29) ontmoet en wij zijn geïnteresseerd om een relatie aan te gaan. Ik ben nu zo’n 4 1/2 jaar single geweest na een zeer heftige relatie waarbij een 2e volgde die minstens zo beklemmend was. Beiden waren zeer dominant en controleren en een stuk ouder (14jaar). Met de eerste had ik een relatie van 4 1/2 jaar. En we waren dan ook heel serieus. Echter liep het fout, ik was nog te jong, had een laag zelfvertrouwen en wist nog niet goed wat ik wel of niet wilde.
    Dit is gelukkig intussen veranderd.
    Echter, nu ik deze jongen ontmoet heb voel ik me met de keer dat we elkaar zien banger en onzekerder worden. Hoe intiemer het word, hoe meer afstand ik daarna weer eigenlijk weer. Ik merk dat ik heel erg bang ben om hem te vertrouwen, en daarnaast ook mezelf. Vanaf het begin was er al sprake dat ik last van paniekaanvallen had, nu is dit zo toegekomen dat ik de hele dag door hartkloppingen heb, hyperventilatie en nog nauwelijks slaap. Mijn dagelijks functioneren heeft hier dan ook onder te lijden. Ik ben hier open over met mijn partner, maar vraag me af en toe af of het niet beter is om de relatie te stoppen. Moet ik mijn verleden met de heftige ervaringen bewuster verwerken en daarvoor in therapie gaan. Ik voel me steeds minder goed en raak volledig de kluts kwijt!

    • Meinou Lambeck 23/11/2016 at 18:50 - Reply

      Beste Bluebird,
      Dank dat je dit met ons deelt. Wat jammer voor je dat je weer helemaal in de stress schiet bij deze man. Dat is inderdaad niet gezond. Als deze man niet zo dominant is hoef je je natuurlijk ook minder zorgen te maken. Als hij dat wel, is kun je hem beter laten gaan. Wat goed is, is om te kijken of deze man aan je relatiewaarden voldoet, zie onze homepage (Hoe selecteer jij je partner). Als dat zo is, zit je helemaal goed. Maar door de dingen die je meegemaakt hebt in het verleden is het natuurlijk moeilijk om een man te vertrouwen. Als dit niet snel beter wordt, is het belangrijk om hulp te zoeken. Je hoeft het zeker niet uit te maken, maar wel goed is het dan om wat afstand te nemen en het langzaam onder begeleiding weer op te bouwen, stapje voor stapje. We wensen je heel veel sterkte.
      Meinou
      Singlecoach

  51. Miep 14/11/2016 at 22:41 - Reply

    Beste, mijn vriend en ik proberen al 3 jaar een stabiele relatie op te bouwen. Duidelijk waarom ik hem graag zie (zijn interesses, warme persoonlijkheid, bezigheden, zijn uiterlijk, zijn geur, onze seksuele relatie,..), maar daarbuiten ook erg bewust van onze angsten (bindingsangst/verlatingsangst). Al veel eigen werk gedaan, maar ook al 10 keer in drama weer uit elkaar en na een tijdje weer terug samen. De drama’s worden minder en hij staat nu redelijk sterk in zijn schoenen. Ik heb de indruk dat mijn verlatingsangst is afgenomen, maar dat de angst mezelf te verliezen is toegenomen en de pijn van telkens opnieuw breken me nu een stevige bindingsangst in de weg lijkt te zitten. Hij heeft me beloofd om bij me te blijven … wat ik heel graag wil…als ik in mijn gevoel kan blijven dan stralen wij samen zo hard dat we overal waar we komen complimenten krijgen, mensen aan de kassa worden vrolijk van onze energie…heerlijk! Tot ik in mijn hoofd kom en mij afvraag of dit gezond is, of ik de angst hem opnieuw te verliezen zal blijven hebben, of ik nu te bang ben om mezelf helemaal te geven en mezelf te verliezen…want wat is zijn woord nog waard als hij zelf twijfeld over de mogelijkheid van een stabiele relatie …we willen het zo graag. Ik zie relatietherapie wel als een mogelijkheid om weer 100% veiligheid bij elkaar te vinden, maar hij vind dat onzin (het moet uit jezelf komen).
    We zijn zo mooi samen wanneer we ons “sterk” voelen…
    Zijn wij twee te gekwetste zielen of kunnen we hier toch doorgeraken omdat we wel weten hoe het anders kan.

    • Hans Gierkink 17/11/2016 at 18:38 - Reply

      Hoi Miep,
      Ik heb bewondering voor je doorzettingskracht. Ik kan me ook wel voorstellen dat je doorzet, want als het goed gaat tussen jullie, is het geweldig. EFT relatietherapie (gericht op het herstellen van de veiligheid en de hechting tussen partners) zou jullie zeker kunnen helpen. Je kunt je vriend vragen of hij het niet voor jou wil doen, omdat het jouw behoefte is. Het boek “Houd me vast”, wat op deze therapie gebaseerd is, geeft je ook de nodige handvatten. Verder zou je het boek “Verbonden” kunnen lezen waar veel praktische tips in staan. Ik wens je heel veel sterke en natuurlijk ook liefde toe.
      Hans Gierkink, Singlecoach

  52. Sietske 23/10/2016 at 22:12 - Reply

    Na wat confrontaties met mijn vriend ben ik aan het zoeken naar omgaan met bindingsangst, gezien ik geloof dat we de mazzel hebben deze verlating/bindings dynamiek mee te pikken. Ik ben zelf (meen ik) goed op weg mijn aandeel in te zien en er iets aan te doen. Is er een manier om om te gaan met een partner met hardnekkige bindingsangst? Hij draait door als ik mijn gevoel uit (wens, behoeften, zonder verwijt!), tot haat toe over de lulligste dingen, maar wil wel met iemand praten…

    • Hans Gierkink 28/10/2016 at 08:25 - Reply

      Beste Sietske,
      Zo te lezen zit je in een lastige situatie. Als beide partners hun aandeel pakken, is vaak goed met bindingsangst en verlatingsangst om te gaan. Als één van beide dat niet doet, en zoals je schrijft, niet goed op het uiten van de behoeftes van de partner reageert, dan wordt het lastig. De kans dat er dan iets gaat veranderen is klein. Het is dan belangrijk voor je zelf na te gaan hoeveel geluk en hoeveel ellende deze relatie je geeft. Als je je vaker ellendig en verdrietig voelt dan gelukkig in deze relatie, dan zegt dit natuurlijk wel iets. Dan kun je aangeven dat het zo echt niet langer gaat voor jou en dat er iets moet gebeuren. Soms kiest de partner dan eieren voor zijn/haar geld en gaat aan zijn of haar bindingsangst werken. En soms haakt de partner dan af en ben je hem of haar kwijt. Dus de enige manier om iets te bereiken is ook bereid te zijn hem kwijt te raken als hij niets wil veranderen. Als hij serieus bereid is met iemand te praten kun je samen naar een EFT-relatietherapeut gaan. Deze relatietherapeuten weten ook veel van hechting en bindingsangst.
      Hans Gierkink
      Singlecoach

      • Sietske 30/10/2016 at 00:34 - Reply

        Bedankt voor de reactie Hans! Ik weet nog niet zo goed of ik bereid ben hem kwijt te raken (mijn verlatingsangst). Heb me nu gefocust op een maand lang ‘kritiek’ voor me houden. Doorgaans maak ik van m’n hart geen moordkuil, maar gezien dit een ongewenst resultaat geeft probeer ik want anders. Ik geloof in communicatie dus over een maand op naar een eft-coach! Mvg, Sietske

  53. Leya 24/09/2016 at 18:42 - Reply

    Ik herken mezelf enorm in de verlatingsangst.. ik ben als de dood dat mijn vriend me in de steek laat.. heb alles voor hem over. Hij verteld me vaak hoeveel hij van me houd en toch kan ik dit niet geloven en doe ik mezelf emotioneel pijn door te gaan piekeren en onzeker te zijn. Ik ben al vaak gekwetst door mensen en snap soms echt niet waarom mensen zo gemeen kunnen zijn in dit leven. Zeker niet omdat ik echt altijd lief voor iedereen wil zijn en het beste met ze voor heb. Mijn vriend is nu 3 weken op vakantie, ik heb er een week opzitten.. en ik merk dat ik meer aandacht begin te vragen van hem en steeds onzekerder wordt.. Dit verdient hij helemaal niet.. hij probeert me te helpen hiermee, hij verteld me hoe leuk hij me vindt etc. Dus waarom moet ik dan onzeker zijn? Ik gun hem zijn vakantie zo erg en wil een positieve vriendin zijn, niet iemand die zo erg met zichzelf in de knoop zit en die continu verdrietig is en denkt dat hij me toch wel gaat verlaten.. Ik voel me echt soms een mislukkeling, maar probeer er wel aan te werken. Wat kan ik nog meer doen, hoe leg je zoiets uit aan iemand? Ik weet het niet meer.. vooral via sms lijkt dit bijna onmogelijk. 🙁

    • zomaar iemand 06/10/2016 at 21:54 - Reply

      eerlijkheid is het belangrijkste. hij heeft het recht om het te weten. Je hebt geen twijfels aan hem, alleen aan jezelf. En dat is volkomen normaal. Twijfel maakt menselijk en inperfectie maakt perfect.

      probeer hem te vertellen dat je het moeilijk vind dat hij zo lang weg is en dat je van hem houdt.

  54. emily 13/09/2016 at 08:51 - Reply

    Het afgelopen jaar heb ik een zeer emotioneel onstabile periode gehad waarin ik me helaas nog steeds verkeer. Ik weet dat ik erg onzeker ben en enorm last heb van verlatingsangst. Daten is daarom erg lastig, maar ik mis een fijne relatie enorm. Daarbij heb ik net voor mezelf uitgevonden dat ik ook op vrouwen val, wat het allemaal nog spannender en verwarrender maakt. Maar nu heb ik een meisje via internet ontmoet en het klikt goed. Ik heb binnenkort een date met haar. Wat me wel erg is opgevallen dat zij vaak mijn berichtjes niet goed interpreteert waardoor er ruzie ontstaat. Ik voel me dan enorm schuldig en ik vind het ontzettend moeilijk om hiermee om te gaan. Daarbij weet ik dat ik weer veel te hard van stapel loop, want ik ben al bang dat ze me verlaat voordat ik haar uberhaupt gezien heb. En ik wil constant bij haar zijn. Ik weet gewoon niet goed hoe ik hier mee moet dealen. Ik ben ook hard aan mezelf aan het werken al een jaar, maar dit blijft een issue. Het daten is me zelfs afgeraden door mn psycholoog omdat dat mijn onstabiliteit en onzekerheid vergroot. Maar ik kan mijn gevoel niet negeren en ik verlang zo naar een fijne relatie. Het zou super zijn als je een tip had.

    • Hans Gierkink 13/09/2016 at 10:43 - Reply

      Beste Emily,
      Ik snap dat je een fijne relatie enorm mist. Het is super als je dat hebt. Ik kan me voorstellen dat je psycholoog je adviseert te wachten met daten als je heel onstabiel en onzeker bent. Daardoor kun je compleet van slag raken. Sommige mensen functioneren daardoor niet meer goed op bijvoorbeeld hun werk en bij vrienden. Maar aan de andere kant, als je naar een fijne relatie verlangt, heb je die neiging al wel snel om wel te gaan daten. Wat belangrijk is, is dat je heel hard gaat werken aan je zelfvertrouwen en gevoel van eigenwaarde. Dan ga je minder last krijgen van je verlatingsangst bij het daten. En dat je psycholoog je duidelijk maakt wat je in jouw geval het beste kunt doen om eerst weer wat stabieler te worden en daaraan gaat werken. Dat wordt het daten ook veel prettiger. Heel veel sterkte!

  55. Emily 12/09/2016 at 00:22 - Reply

    Hallo,

    Wat ik heel erg vaak aan de hand heb, is dat ik me super snel hecht aan mensen die me veel liefde geven en laten zien dat ik iets beteken, ookal wil ik dat helemaal niet. Nu ben ik sinds juni aan het werk en donderdag is mijn laatste werkdag. Ik heb me deze 3 maanden echt rot geamuseerd met al die lieve mensen en ik weet gewoon nu al dat ik er kapot van ga zijn als ik ze moet verlaten. We hebben zo’n gezamenlijk groepje op whatsapp en dat is altijd super leuk! We praten echt constant en dat is ook alles wat ik wil! Zo’n situaties komen bij mij echt heel vaak voor. Altijd als ik iemand nieuw leer kennen plak ik echt aan die persoon vast. Ik kan ook heel dubbel over iemand denken. Als iemand bijvoorbeeld niet meer antwoord op mijn berichtjes of een lange tijd niets meer laat horen, kan ik vaak al denken dat die persoon me haat. Natuurlijk begin ik die persoon dan ook te haten omdat die persoon me niet meer nodig heeft en gewoon laat vallen. Hierdoor ben ik al heel veel vriendschappen verloren. Ik zeg ook vaak hoe ik me erbij voel en ze zeggen meestal wel dat ze me niet haten, maar toch blijf ik dat gevoel hebben. Ik heb echt al zo vaak gedacht dat iemand me haatte.. Ik zou die persoon natuurlijk ook niet zelf sturen want als diegene me echt nodig zou hebben, zou die al lang zelf gestuurd hebben.. Waar ik het ook heel moeilijk mee heb is alleen zijn. Als ik iets alleen moet doen heb ik echt het gevoel dat ik het niet kan. Nu met studeren bijvoorbeeld. Mijn tweelingzus gaat hetzelfde als mij studeren. Ik zie de studie wel zitten, maar ik weet niet of ik er ook aan begonnen zou zijn als ze er niet bij was, wat heel erg is.. Ik moet gewoon altijd van iemand weten of ik het wel goed doe.. Maar het meest van al zit ik er toch wel mee dat ik me steeds zo hard hecht en dat elk afscheid zo pijnlijk is.. Ik wil nu gewoon vermijden dat ik het gevoel ga krijgen dat mijn collega’s me gaan haten als ze geen tijd hebben om te sturen..

    Groetjes Emily

  56. Milan 11/09/2016 at 16:05 - Reply

    Hallo ik ben een jongen van 13 en bang dat ik verlatingsangst heb
    Ik ben steeds bang al 3 jaar niet meer gelukkig
    Ik ben vaak bij mijn ouders en barst dan in tranen uit omdat ik bang ben dat 1 van ons dood gaat of ernstig ziek word ik zie ook echt voor me dat een van ons in een ziekenhuis ligt
    Of een begravenis . Bij ieder lichamelijk verschijnsel ben ik bang dat ik iets ergs heb of mijn ouders en dat we dan dood gaan en steeds bezig met de vraag is er iets na de dood ?? Zit de hele dag te googlelen maar kom niet echt op meer uit dan wat vage bewijsjes dus dan ben ik bang van zien we elkaar nog na de dood mijn ouders leggen het continu uit dat er wel iets is dus mijn vraag aan u is denkt u dat ik verlatingsangst heb daarvoor had ik het ook al maar toen nam ik gewoon van mijn ouders aan dat er wat is en nu niet meer . Ik over 4 weken na de psycholoog want ik kwam te vaak bij de huisarts voor lichamelijke klachten heb ik verlatingsangst???
    Met vriendelijke groet milan

    • Hans Gierkink 12/09/2016 at 06:05 - Reply

      Beste Milan,
      Dat is niet fijn voor je als je vaak dit soort gedachtes hebt. Ik kan me voorstellen dat je je dan vaak verdrietig en bang voelt. Als ik je verhaal zo lees, denk ik niet dat je verlatingsangst hebt. Waardoor die vervelende gedachtes wel veroorzaakt worden, kan de psycholoog je vast vertellen. Goed dat je daar heen gaat. In de tussentijd kun je het beste stoppen met van alles hierover op te zoeken op internet. Daar wordt je alleen maar ongeruster van en het helpt je niets. Ook kun je kijken of je wat minder kunt piekeren en nadenken over dit soort nare situaties. Dus als je toch nog iets zoeken wilt op internet, zoek dan maar eens op “stoppen met piekeren”.
      Succes!

  57. Emiel 06/09/2016 at 19:53 - Reply

    Ik heb een meisje die mij leuk vind en graag een relatie zou willen met mij maar ze vind het moeilijk om een relatie aan te gaan met mij en nu is ze aan het huilen omdat ze denkt dat ze last heeft van bindingsangst. Ze zegt dat ze het wel heel graag wil maar ergens in haar hoofd dat het niet kan of dat ze niet wil. Alles wat ik zeg dat we het kunnen proberen maar dan zegt ze gelijk dat ze het niet kan.
    Kunt u mij hier mee helpen want ze is perfect voor mij en woont dicht bij want de lange afstandsrelaties die ik heb gehad werken helemaal niet
    Ze is 15 en ik ben ook 15 en ze is precies goed.
    Gr. Emiel

    • Hans Gierkink 07/09/2016 at 06:28 - Reply

      Beste Emiel,
      Goed dat je die vraag voorlegt. Naar voor jullie dat ze graag wil maar het eigenlijk niet zo goed kan. Het zo is moeilijk te zeggen of ze echt last heeft van bindingsangst. Ze is ook nog niet zo oud met 15 jaar. Wat in ieder geval goed is, is om heel rustig aan te doen. Kijk hoe vaak zij het nog prettig vindt om elkaar te zien en dingen samen te doen. En praat ook goed met elkaar over hoe jullie vinden dat een relatie voor jullie eruit hoort te zien. Wat daar bij hoort. En kijk dan ook wat zij daar wel en niet fijn van vindt. Als je daar goede afspraken over maakt wordt het misschien voor haar minder heftig.

      • Emiel 07/09/2016 at 15:43 - Reply

        Dat is ook het probleem ze wil me niet meer zien of dingen gaan doen omdat ze denkt dat het dan fout loopt. We hebben samen een week vrijwilligers werk gedaan en dasr heb ik hasr leren kennen. Ze had het ook gezegd wanneer ik vroeg of ze nog een keer iets wil gaan doen en toen was ze zo van ik wil dat dan wel doen alleen niet samen omdat dat niet klopt in haar hoofd. Ze zegt dat ze helemaal niks wil maar ik wil wel nog contact houden.

  58. Elly 12/02/2016 at 13:03 - Reply

    Mijn vriendin heeft me gisteren gedumpt. Ik weet dat haar ex vrouw haar bedrogen heeft voor enkel weken/maanden. Ik begrijp dan ook waarom ze zich ineens benauwd voelt en allerlei excuses heeft gezocht om het voor zichzelf aanvaardbaar te maken om mij te dumpen. Toen we samen waren heeft ze vaak laten vallen dat ik het nu nog met haar kan vinden, maar dat ik haar toch na lange tijd ga verlaten.

    Ik heb zelf problemen gehad op vlak van bindings- en verlatingsangst, maar ik heb anders leren denken. Ik probeer mij nu nog te focussen op het positieve, dag per dag te leven en zien waar het naartoe gaat. Dit wil niet zeggen dat ik niet kan dromen over de toekomst. Ze heeft mij vanalles in m’n gezicht gegooid dat er blijkbaar niet veel goed is aan mij. Ik weet gelukkig wat er achter zit en ik kan dit wel plaatsen. Ze wilt mij niet meer zien, zelfs geen vrienden zijn. Eigenlijk heeft ze voor zichzelf een denkbeeldige fiasco voorkomen, dat ik haar in de steek zou laten. Ik zie haar nog zeer graag en ik wil het zeer rustig aan doen. Wat kan ik het beste doen? Want als ik nu hier zo maar mee akkoord ga en niets onderneem, dan is er een vicieuze cirkel in de maak dat ze in haar volgende relaties net hetzelfde gaat doen.

    Wat kan ik hier het beste aan doen? Als ik niets meer van mij laat horen dan is haar self-fullfilling prophecy uitgekomen. En dat wil ik niet. Ik wil niet dat ze zichzelf haar geluk ontneemt. Ze zei zelf nog, toen ik zei dat ze zichzelf boycot door mij weg te duwen, dat ze dan maar heel haar leven alleen gaat blijven. Dit verdient ze echt niet. Ze is het waard om gelukkig te zijn.

    Ik wil haar helpen, met natuurlijk een juiste balans dat ik zelf niet mee gesleurd word in het negatieve. Ik wil haar laten zien dat niet iedereen is zoals ze denkt dat iedereen is, mensen die anderen kwetsen en in de steek laten. Ze heeft zeer veel tijd nodig, dat weet ik en ik wil dat geduld echt opbrengen. Ook al komt dit nooit meer tot een relatie, ik wil niet dat ze in die diepe put valt.

    Wat kan ik doen?

    • Hans Gierkink 09/03/2016 at 20:23 - Reply

      Beste Elly,
      Heel vervelend om zo gedumpt te worden. Vaak is het zo dat mensen met bindingsangst rare dingen doen als ze het te benauwd krijgen. Het is dus goed om haar tijd en ruimte te geven. Meestal komen ze dan weer tot zichzelf. Uiteindelijk zal ze ook met zichzelf aan het werk moeten om haar angsten te overwinnen. Dat kun jij niet voor haar doen.
      Heel veel sterkte ermee.

    • Ik 25/10/2016 at 18:35 - Reply

      Op het moment ben ik totaal aan het doordraaien. Ik heb een jarenlange relatie achter de rug, gewenst zwanger (ook door de vader) en tijdens mijn zwangerschap aan de kant gezet voor een andere vrouw. Na een aantal jaar single te zijn geweest en te hebben gedate heb ik nu sinds een jaar een relatie. Het eerste half jaar was ik constant op mijn hoede voor ontrouw en controleerde dat ook. Sinds een paar maanden is dit omgeslagen in angst of hij de ware wel is voor mij. Ondanks dat hij lief is, meeleeft, superlief voor mijn kind is, betrouwbaar is en me op mijn gemak stelt ben ik doodsbang voor de toekomst. Ik ben zo bang dat ik me nu alleen maar focus op de negatieve aspecten van hem en de situatie als we verder gaan met elkaar. Heel de relatie heeft voor mij nu zo’ n negatieve lading gekregen dat ik zelf veroorzaak wat ik wilde voorkomen: een fijne relatie met hem. Over selffulfilling prophesie gesproken. Het gaat al zover dat ik soms al denk aan het uitmaken, en dan krijg ik paniekaanvallen. Ik weet niet meer wat mijn echte gevoel is. Ik weet wel dat ik me waardeloos voel en veroorzaker van allerlei ellende. Ik wil niet zomaar opgeven, maar de situatie is nu voor mij onhoudbaar geworden waardoor ik haast niet meer kan functioneren door de paniekaanvallen en gepieker. Ik denk bij het minste geringste namelijk ook dat hij me zal verlaten. Wat te doen??

      • Hans Gierkink 26/10/2016 at 06:17 - Reply

        Beste “Ik”,
        Wat een nare situatie voor je. Helemaal niet fijn wat er aan de hand is, maar mogelijk wel verklaarbaar. Het kan goed dat je door je vorige partner die bij je weggegaan is, emotioneel beschadigd bent. Het feit dat hij vreemd gegaan is en je en de steek gelaten heeft voor een andere vrouw terwijl je zwanger was, kan traumatiserend werken. Wat belangrijk is, is dat je snel hulp zoekt, voordat het nog erger wordt. Je kunt naar je huisarts gaan en je door laten verwijzen naar een psycholoog. Hij of zij kan je helpen de paniekaanvallen en het gepieker onder controle te krijgen. Vervolgens kan een EFT-relatietherapeut jullie samen helpen om de basis van je relatie sterker te maken en het vertrouwen te herstellen. Een EFT-relatietherapeut werkt ook heel veel met hechting, bindingsangst en verlatingsangst en is hiervoor de aangewezen persoon. Op internet vind je wel iemand in je buurt.
        Ik wens je heel veel sterkte!

      • Elyane 10/02/2017 at 17:17 - Reply

        Jeetje, ik herken mijn vriend ontzettend in de bindingsangst! Afgelopen week heeft hij het na 2 jaar heel fijn te hebben plotseling uitgemaakt. Ik heb afgelopen week echt aangegeven meer richting de toekomst( echt samenwonen, niet logeren, eventueel kinderen) te willen denken. Dit heb ik al vaker gezegd, maar hij wuifde dat wat weg. Toen hij aangaf te willen stoppen, zei hij al langer twijfels te hebben en dat hij gemaakt is om alleen te zijn en dat hij te weinig energie heeft om echt te gaan samenwonen. Nu herken ik de bindingsangst!
        Mijn vraag, moet ik nog hopen op herstel, als hij inziet dat hij hulp nodig heeft?

Leave A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.