We hadden het over bindingsangst en verlatingsangst. Dat eerste had een substantieel deel van mijn dates en exen. Ik niet natuurlijk, ik wilde me juist enorm graag binden. Wel kreeg ik het altijd erg benauwd van mannen die enorm hun best voor mij deden. Terwijl ik wel riep dat ik een man wilde die zijn best voor me deed. Alleen waren dat dan de mannen die dat dus niet deden. Dus hoe kreeg ik ze zover dat ze dat wel deden? Hans liet me inzien dat ik inderdaad viel op mannen met bindingsangst en dat ik moest leren om op andere mannen te gaan vallen. Ook wees hij me op een aantal gedragingen van mijzelf die toch wel verdacht veel gelijkenis vertoonden van iemand met bindingsangst… Inmiddels begon ik me ook wel te realiseren dat ik dat misschien toch ook wel enigszins had.

Het leek me godsonmogelijk om op andere mannen te gaan vallen dan eerst. Hoe kon ik mezelf nou dwingen verliefd te worden op iemand die ik helemaal niet zag zitten?! Gelukkig hoefde dat ook niet. Hans leerde me de dates te onderzoeken waar ik het niet meteen erg warm van kreeg noch meteen een “nee” gevoel bij had.

En toen was daar ineens Mark. Mark ging helemaal voor mij maar op een niet beklemmende manier. Hij stelde zich heel kwetsbaar op en forceerde niets. Ik voelde me heel erg op mijn gemak bij hem en we hadden na een paar FaceTime gesprekken want Coronatijd een hele gezellige date op anderhalve meter afstand aan een picknick tafel. Maar voor de tweede date kwamen de twijfels weer. Was hij nou echt wel zo leuk? Hij lachte altijd om zijn eigen grapjes, best stom. Ook stelde hij niet heel veel vragen en wist ik niet of ik hem woest aantrekkelijk kon vinden. Dus ik belde Hans. Hans liet me zien wat het sabotage mechanisme in mijn hoofd deed: zoeken naar minpunten zodat ik hem weer af kon wijzen. En die zijn er altijd want bij iedereen kun je altijd wel minpunten ontdekken. En zodra je daar op gaat focussen dan haak je af. De kunst is dus om die stem te negeren en kijken naar alles wat wel leuk is aan die ander. Toen ik dat systeem in mijn hoofd door had kon ik het loslaten en gaan genieten.

Inmiddels zijn we zes maanden verder en ben ik enorm gelukkig met Mark. We doen leuke dingen samen, lachen veel, hebben bizar veel gedeelde interesses en overeenkomsten en vullen elkaar ook goed aan want verschillen zijn er ook genoeg. In de eerste maanden werd het me nog wel eens te heet onder mijn voeten en moest Hans me even souffleren zodat ik Mark op de juiste manier kon laten weten waar mijn behoeftes lagen en hoe hij het beste om kon gaan met mijn bindingsangst. (Je weet wel, die ik niet had…;-)) Maar inmiddels zitten we in een hele steady flow. Soms kijk ik met verwondering naar mijn nieuwe leven als “vrouw met vriend” en denk: zo kan het dus ook! Geen gedoe, geen twijfels, geen gedraai, geen “ik wil je wel-ik wil je niet”. Soms mis ik de spanning en de pieken die er waren bij de mannen met bindingsangst. Het is geen meeslepende romance die ik nu beleef maar ik weet nu dat die meestal gepaard gaan met veel drama en met de drama was ik wel klaar. Ik ben enorm dankbaar voor de fijne relatie die ik nu heb en de vlinders zijn er nog steeds!

Ik ben Hans enorm dankbaar dat hij me heeft laten inzien waar mijn aandeel lag in mijn mislukte relaties en heb maar spijt van een ding: Dat ik niet 10 jaar eerder naar hem toe ben gegaan. Dat had een hoop tranen gescheeld!