Onbewust had ik relatiewaarden, maar doordat ik dat niet doorhad, volgde er ook geen actie en bleef ik te lang doorgaan met daten. Nu kan ik voor mijzelf een bewuste keuze maken. Daarbij was ik tijdens de date bezig met ‘afvinken’, niet in de vorm van een sollicitatiegesprek, maar ik was denk ik ook niet volledig aanwezig of te weinig gericht op de relatiewaarden ontdekken op een speelse manier.

Vooral hoofdstuk 1 heeft me doen realiseren hoe veeleisend ik eigenlijk wel niet ben naar een ander. Al reflecterend kwam ik erachter dat daar van alles achter zit en ik doorgaans ook zo ben naar mijzelf: ik moet van mezelf ook vaak ‘meer zijn’ voordat ik het idee heb dat ik leuk genoeg ben voor een ander. Het heeft mij inzicht gegeven in mijn continue spagaat in daten: vind ik iemand niet echt leuk/ aantrekkelijk, dan wil ik niet. Maar ik vind het ook moeilijk iemand af te wijzen en voel me veeleisend. En als ik (zeldzaam) wel iemand leuk genoeg vind, word ik afhankelijk, voel me minderwaardig en krijg ik verlatingsangst.

Ik heb zelf het idee dat relatiewaarden idd heel belangrijk zijn, maar ook dat persoonlijke eigenschappen het kunnen maken of breken. Ik stel me voor dat er een samenspel is tussen de andere criteria en relatiewaarden, dat vind ik heel interessant, maar daar wordt verder geen aandacht aan besteed. Er wordt er een randvoorwaarde benoemd, nm fysieke aantrekkingskracht, maar ik denk dat er meerdere zijn, zoals bv ook commitment.