Reacties op: Wat is verlatingsangst? De symptomen én de oplossing

Door: Isabelle

Isabelle — Wed, 24 Jul 2024 13:44:50 +0000

In antwoord op bas. Hey Bas. Bedankt voor je openheid. Ik voel je angst, snap m helemaal. Heb veel gehad aan het boek ‘verslaafd aan liefde’ Prachtig boek. Keer op keer alsof de schrijver me compleet kende. Misschien iets voor jou. Ik wens je veel zelfliefde.

Door: bas

bas — Wed, 06 Mar 2024 06:55:27 +0000

Hallo, mijn naam is Bas, ben 44 jaar en herken me echt heel erg in dit verhaal. Het is gewoon zo verdomd zwaar. Nog nooit een langdurige relatie kunnen onderhouden, maar al wel heel vaak heel veel liefdesverdriet over wat voor mijn gevoel de wereld betekende. Ik ben me bewust van mijn angstige hechtingsstijl, bewust van mijn verlatingsangst. Steeds trek ik mensen aan met ook een rugzakje, dan kan ik gelijk als “redder” een relatie inspringen. Nou ja, relatie. Ik ben vaak al hevig verliefd na de eerste ontmoeting. Daarna komt de aandacht, de lieve woordjes, het lieverd, schatje, mop. Woorden die voor mij veel groter zijn dan ze voor een ander zouden kunnen zijn. Iemand die aanbied om voor je te komen zorgen als je ziek bent. Super lief maar raakt enorm. Helaas val ik altijd op emotioneel onbereikbare vrouwen. BV net in een scheiding, net in therapie, problemen met de gezondheid etc. En dan stort ik me in een gevoel…. Het betekend de wereld voor me, maar raak ook in paniek, steeds naar mn telefoon kijken of ze appt, want dat deed ze d eerste week wel, elke ochtend als ik wakker werd stond er iets liefs. Dat voedde mijn verlangen zo erg. Maar gaande weg gaf ze aan dat het benauwde waardoor ik deze keer zelf afstand heb genomen. Alles geblokkeerd zodat ik mezelf niet steeds kan kwellen en ook mijn dansles afgekapt, want ze is mn danspartner. Het voelt heel gemeen naar haar toe terwijl ze steeds aangaf geen relatie te willen. Echter belande we wel steeds zoenend op de bank, knuffelend bij elkaar, dagjes weg. Uitgenodigd op de verjaardag van haar zoon. En dit alles in een maand tijd. Het verhaal is volgens mij erg onsamenhangend, maar ik moet het gewoon een beetje van me afschrijven. Ergens ben ik boos op haar, zij gaat door, wil lekker vrijgezel zijn. Ik loop nu vast. Als ik probeer rationeel te denken vind ik altijd wel iets dat duidelijk een signaal is dat wij niet matchen, maar wat ze me bood was zo fijn en verlang ik zo naar. Kijk ik rationeel dan moet ik eerlijk zijn dat ik als eeuwige vrijgezel moeilijk een relatie zou kunnen beginnen met iemand die al 3 kinderen heeft, iemand die op heel veel vlakken echt andere interesses heeft en ook echt anders in het leven staat dan ik. Maar het was zo fijn. En nu, nu verzuipen in liefdesverdriet dat zo enorm intens aanvoelt, zo alles verdrijvend is dat het ten koste gaat van mijn werk, gezondheid en zelfvertrouwen. Ik baal er onderhand van, vraag me echt af of ik ooit echt gelukkig kan zijn met een partner, al kan ik heel goed alleen zijn.

Door: Loesje

Loesje — Fri, 01 Mar 2024 18:21:41 +0000

In antwoord op Danny. Het klinkt alsof je angstig gehecht bent en erg last hebt van je verlatingsangst. Ben benieuwd hoe dit is afgelopen met haar. Denk dat haar afstand en verhaal wel geloofwaardig is. Zodra iemand om afstand vraagt, is het inderdaad goed om die te respecteren. Hoe je daar het beste mee om kan gaan is jezelf bezig houden en af en toe de angst echt voelen, maar er niet naar te handelen. Gun je zelf ook echt even de tijd en ruimte om na te denken over de relatie. Een relatie moet groeien en als zij net uit een andere relatie komt, moet ze die ook nog loslaten. Ben benieuwd hoe het is afgelopen met haar?

Door: Danny

Danny — Tue, 26 Dec 2023 21:17:47 +0000

Ik zit met een situatie waar ik me niet echt raad mee weet. Ook ik herken mij heel erg in het stukje verlatingsangst. Ik ben 8 weken geleden begonnen met het daten van een single moeder, de eerste 2 weken waren heel intens, we hebben 6 dates gehad en hadden allebei het gevoel dat ‘dit m wel eens kon zijn’. Alles verliep natuurlijk en vanzelf en er was meteen veiligheid en vertrouwen. Na 2 weken tijdens een date kwam ze tot de conclusie dat het allemaal wel heel veel was. Ze kwam uit een lange relatie waarin haar behoeftes niet werden voldaan en leerde eigenlijk net weer op zichzelf te staan mnt nieuw (tijdelijk) huis, nieuw werk, 50/50 regeling met ex en een onverwerkt trauma uit het verleden. Kortom ze wou ruimte en was niet toe aan een relatie. Paar dagen geen contact gehad en toen begon het weer en met een halve week hadden we een “vriendschappelijke” afspraak waar toch wel weer naar voren kwam dat ze langzaam aan wou proberen. Vanaf die tijd verliep het contact oké maar wel wat afstandelijker, ze liet minder berichten achter en er zat langer tussen jn het begin was het geen probleem aangezien zij ook regelmatig met een voorstel kwam om af te spreken.. toen werd ze ziek, dit hield een week of 3 aan en het contact werd soms wat afstandelijker. Ik had nog wel het idee dst het ergens naartoe ging totdat ze een heel druk weekend had met allerlei verplichtingen waarin we nauwelijks contact hadden gehad. Na dit weekend merkte ik dat er wat was veranderd jn het contact, het was wat zakelijker geworden. Het was, ook de weken ervoor, soms lastig om over gevoel te praten wat ze op het moment voelde. Er was geen pijl op te trekken soms. We zouden aan het einde van de week weer een date hebben en toen ik ernaar vroeg zij ze dat ze in eerste instantie wel zin Hhad mar dat ze met studie, werk, huis nog zover achter liep dat ze er onrustig van werd en dat het afgelopen weekend maar weer de bevestiging heeft gegeven dat ze niet klaar is voor een relatie, ze ervaarde een beklemmend gevoel. Kortom ze wou afstand! Ze kon verder niet zeggen wat het voor de toekomst betekende, ze kon alleen zeggen dat ze er nu niet aan toe was en dat ze haar gevoel moest volgen. Ze wou wel contact houden en ze gaf wel aan dat ze mij leuk vond en dat ze me partner potentieel vond hebben. Erge gemengde signalen. Wat ik in de voorafgaande weken bij mezelf merkte is dat ik niet kon wachten op haar berichtjes, als ze een dag niet reageerde dan was ik bang dat er wat mis was, ik hechte heel veel waarde aan hoe snel ze reageerde en wat ze precies zei, ik woog elk woord op een schaaltje. Hier werd ik zelf erg gestrest van en ben ondertussen 5kg kwijt door het slechte eten en slapen. Het is nu 1.5 wk geleden en ik merk bij mezelf dat ik continu in de stress stand sta en nu er veel minder contact is ik mij nog eenzamer en minder waard voel. De gedachten blijft maar in mijn hoofd afspelen of haar redenen voor het zoeken van afstand wel de echte redenen zijn of dat ze mij gewoon niet leuk meer vond. Tijdens ons contact voorafgaand aan het meer ruimte willen ben ik mij bewust geweest van mijn drang om bevestiging, dit had ik mijn inziens redelijk onder controle door ook het initiatief heel erg bij haar te laten. Ik heb het vermoeden dat zij ook last heeft van een stukje bindingsangst aangezien ze het vaak moeilijk vond om iets te delen over haar gevoel in het moment, dan kapte ze het snel af. Mijn gevoel nu wil alleen maar meer naar haar toe en meer duidelijkheid over hoe ze mij nu ziet en of er nog toekomst is, ik weet dat ik haar dan alleen maar weg duw en laat ook bewust, ook vooral voor mezelf ookal werkt het nog niet, niet zoveel van mij horen. Zij doet momenteel ook weinig echt moeite om toenadering te zoeken. Ik ben dus vooral bang om verlaten te worden en omdat het contact in het begin zo goed en sterk was en er langzamerhand wat meer afstand is gekomen maakt me dat helemaal panisch. Ik ga achter alle woorden weer dingen zoeken, zou ze zus niet zeggen omdat ze me niet leuk vind maar me ook geen pijn wil doen, zou ze zo wel menen, ze heeft daar een avond vrij dan zal ze wel een date hebben. Ik snap vanuit m’n rationele dat er bij haar nu veel dingen tegelijk spelen en dat ze niet de stabiliteit in inkomen, huisvesting en tijd heeft om een relatie aan te gaan. Maar m’n verlatingsangst gaat ermee aan de haal en denkt dat het allemaal maar een grote smoes is en kan haar dus niet vertouwen op het geen ze zegt. Is haar verhaal en genomen actie tot afstand geloofwaardig? Hoe moet ik hier met mezelf mee omgaan?

Door: Hans Gierkink

Hans Gierkink — Tue, 07 Mar 2023 06:49:47 +0000

In antwoord op mel. Mooi antwoord Mel.

Door: Mel

Mel — Tue, 07 Mar 2023 06:35:57 +0000

In antwoord op Sylvie. Mooi bericht, herken me hier heel erg in! Zo moeilijk om echte verbinding met iemand aan te gaan.

Door: mel

mel — Tue, 07 Mar 2023 06:32:04 +0000

In antwoord op Anoniem. Ruimte nemen voor jezelf, ook voor de negatieve gevoelens. De tijd nemen om niet meteen naar je partner toe te gaan maar te kijken wat er in jezelf speelt. Je pijn voelen door bijv. compassievolle meditatie of door creatieve zelfexpressie kan helpen. Het is moeilijk om dit te doorzien, ik heb het ook.

Door: Louise

Louise — Thu, 31 Mar 2022 08:32:03 +0000

In antwoord op John. Wat een mooie en leerzame reactie en analyse, John. Dank hiervoor!

Door: Anoniem

Anoniem — Fri, 27 Aug 2021 15:57:12 +0000

Wat wordt precies bedoeld met “je angst doorvoelen”? Het nog niet duidelijk zeggen tegen je partner/niet meteen om bevestiging vragen?

Door: Sylvie

Sylvie — Sun, 22 Aug 2021 14:46:21 +0000

Ik ben 34 jaar, heb op papier een heel leuk leven met veel sociale, leuke activiteiten en een leuke job. Maar ik voel het niet zo aan als een leuk leven omdat ik al jaren met een heel groot gemis zit, nl een standvastige relatie. Zonder relatie leef ik eerder wat op automatische piloot en maak ik mee steeds de bedenking, als ik dit kon delen met een partner had dit zo veel meer waarde kunnen hebben. Het eenzame gevoel dat bij mij continu onderliggend heerst, neemt heel veel moois weg. Ik heb nog maar 1 serieuze relatie gehad en dat was eentje van 1 jaar (dateert nog maar van vorig jaar). Mijn andere ‘relaties’ waren steeds eerder dates die een paar maanden aanslepen. Bij zo goed als elke man die datete is hij de persoon geweest om het daten stop te zetten. In het begin merk ik wel steeds dat een man echt heel gek van mij kan staan. Maar van zodra dat ik voel dat er bij gevoelens beginnen te groeien (vaak vanaf dat we naar bed zijn geweest) herken ik mezelf niet meer. Ik moet continu denken aan wat we hebben, is het wel genoeg, is het normaal dat hij toen zo reageerde en nu zo… kortom ik start heel veel te analyseren waardoor het spontane wegvalt. Ik denk continu na over hoe lang ik moet wachten met antwoorden op een berichtje. Als we dan afspreken, ben ik enorm geremd. Opnieuw, ik ben mezelf echt kwijt. Ik kom daarna dan thuis en dan ben ik zo teleurgesteld in mezelf dat ik mezelf niet kan blijven. Maar ik vind op dat moment geen weg om er terug iets positiefs van te maken. Met iemand daten hoort leuk te zijn, voor mij is het dat vanaf date 3 niet meer. Het wordt iets heel vermoeiends. Gisteren heb ik bvb mijn date tegen gekomen op een festival. Waren 1,5 maand aan het daten, voelde dat hij zich aan terug trekken was en ben dus heel onzeker geworden en afstand genomen. Hij zag me staan en is heel vriendelijk naar mij toegestapt en had zelfs sorry gezegd voor zijn afstand. Beetje later kom ik hem tegen met een meisje en ik reageer heel bitsig en ben letterlijk gaan vluchten. Vanmorgen heb ik een berichtje gekregen dat het beter is dat we afstand nemen dat het niet akward wordt als we elkaar nog eens zouden tegen komen. Ook na gevolg van een paar emotionele berichten die ik snachts nog had gestuurd. Ik ben op dit moment dan zo teleurgesteld in mezelf dat ik het weer zo ver heb laten komen. En dus nu net ontdekt dat doe gevoelens onder de noemer verlatingsangst vallen. Dat geeft ergens een opluchting want het is heel herkenbaar en ik weet waar ik nu aan kan werken.